ทดลองอ่าน อริร้ายหวนรัก บทที่ 2

เนื่องจากเกิดไอเย็นในฤดูใบไม้ผลิ ต้นไม้ที่เดิมทีควรออกดอกจึงไม่ออกดอก ตงชิง หวงหยางและฉือจู๋ยังมีใบเขียวชอุ่ม แต่ต้นท้อ ต้นหลี่และต้นยี่โถกลับไม่มีดอกตูมแม้แต่ครึ่งดอก ใบร่วงโรยจนหมด ดูน่าเวทนาเล็กน้อย มีเพียงดอกอิ๋งชุนที่ประดับอยู่ตามก้อนหินและภูเขาเปล่งประกายสีทองระยับเป็นแถบ เห็นแล้วชวนให้สดชื่น รู้สึกว่าฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้วจริงๆ

ซย่าโหวโหย่วเต้าหันไปพูดกับพี่สาว “พรุ่งนี้พวกเราปลูกดอกอิ๋งชุนในลานเพิ่มดีกว่า”

น้องชายที่โง่เขลา ดอกอิ๋งชุนต้องตอนกิ่งในเดือนเก้าเดือนสิบของปีก่อน ฤดูใบไม้ผลิปีถัดมาจึงจะผลิดอกสดใสงดงาม ซย่าโหวอวี๋บ่นในใจ แต่อยู่ต่อหน้าซย่าโหวโหย่วเต้าเช่นนี้กลับไม่พูดอะไร ทั้งยังพยักหน้าเล็กน้อย “ทำตามที่น้องชายบอก พรุ่งนี้พวกเราปลูกดอกอิ๋งชุนเพิ่มกัน”

ซย่าโหวโหย่วเต้าหัวเราะเบิกบาน เขาหันกลับไปมองสระไท่เยี่ย

แน่นอนว่าสระไท่เยี่ยของวังเสี่ยนหยางเทียบกับสระไท่เยี่ยของอุทยานหลวงในลั่วหยางไม่ได้ แต่สระไท่เยี่ยของวังเสี่ยนหยางเหนือกว่าในด้านความใสกระจ่าง ทิวทัศน์สงบเงียบ ยามนี้หญ้าแห้งริมทะเลสาบยังไม่หมดไป หญ้าใหม่กลับพยายามหาช่องงอกเงยขึ้นมา เหล่าขันทีปูพรมขนสัตว์สวยงามบนผืนหญ้า ยกโต๊ะกับภาชนะงดงามออกมาตั้ง สตรีในอาภรณ์งดงามหรูหราสองสามคนจับกลุ่มพูดคุยกัน ข้างหลังหากมิใช่แม่นางน้อยในชุดสีสันสดใสก็เป็นข้ารับใช้หญิงที่หลุบคิ้วก้มหน้าอย่างนอบน้อม เหล่าขุนนางจับกลุ่มกันอยู่อีกด้านหนึ่ง ระหว่างสนทนายังมีเสียงหัวเราะก้องกังวานลอยมาเป็นพักๆ

ซย่าโหวโหย่วเต้าพูดกับซย่าโหวอวี๋อย่างเบิกบาน “พี่สาว ดูเหมือนทุกคนจะมาถึงแล้ว”

ซย่าโหวอวี๋ชะเง้อคอมองแวบหนึ่ง ยิ้มพูด “คนส่วนใหญ่มาถึงแล้วจริงๆ”

แต่ครอบครัวหลูยวนกลับไม่มีใครมาสักคน

หลูไหวอีกคน เดิมทีเขารักษาการณ์มณฑลหยางโจว ทั้งที่ไม่ได้รับราชโองการและไม่ได้รับเชิญมางานเลี้ยง แต่ชาติก่อนกลับเดินอาดๆ ตามหลังหลูยวนมาร่วมงานเลี้ยงที่จัดขึ้นที่เขาจงซาน เรื่องนี้ทำให้นางตั้งตัวไม่ติด กระทั่งทำให้สกุลหลูสบโอกาส

มองจากไกลๆ ทุกคนเห็นเกี้ยวของซย่าโหวโหย่วเต้าและซย่าโหวอวี๋มาถึงจึงเงียบเสียง อู่หลิงอ๋อง หลิวซื่อและคนอื่นๆ เข้ามาคารวะทั้งสอง

ซย่าโหวโหย่วเต้าพูด “ไม่ต้องมากพิธี” เสียงเหมือนนกน้อยที่ถูกปล่อยออกจากกรง ทั้งยังหยอกเย้าอู่หลิงอ๋องอย่างหาได้ยากยิ่ง “อาภรณ์ชุดนี้ของเสด็จอางดงามมาก”

อู่หลิงอ๋องหัวเราะฮ่าๆ เขากับอู่จงฮ่องเต้เป็นพี่น้องร่วมอุทร แต่ทั้งสองกลับไม่เหมือนกันแม้แต่น้อย อู่จงฮ่องเต้หล่อเหลาคมคาย อู่หลิงอ๋องสูงตระหง่านองอาจ อู่จงฮ่องเต้เชี่ยวชาญด้านตำราอักษร อักษรเว่ยลี่* ที่เขียนเทียบชั้นกับเซียนอักษรเถาหรานจือได้ อู่หลิงอ๋องกลับไม่ชอบอ่านตำราแต่เชี่ยวชาญการขี่ม้า นี่เป็นเหตุผลที่ว่าเหตุใดซย่าโหวอวี๋เรียกตัวอู่หลิงอ๋องกลับเจี้ยนคังแล้ว หลูยวนจึงระวังป้องกันเขามาก เขาเดินพาซย่าโหวโหย่วเต้าไปนั่งลงตรงตำแหน่งประธาน

ซย่าโหวอวี๋ถูกสตรีสูงศักดิ์เหล่านั้นห้อมล้อม ถึงอย่างไรนางก็จากเมืองเจี้ยนคังไปสิบปีแล้ว เรื่องบางอย่างนางยังพยายามลืมเลือนเสียด้วยซ้ำ ถึงอย่างนั้นพอมองผ่านกลุ่มคนไป นางก็ยังเห็นคุณหนูเจ็ดสกุลชุยผู้มีนัยน์ตากระจ่างใส ฟันขาวสะอาดในทันที ซย่าโหวอวี๋อดยิ้มให้คุณหนูเจ็ดไม่ได้

คุณหนูเจ็ดในวัยสิบสามปีกลับก้มหน้าอย่างเขินอาย

ซย่าโหวอวี๋ลอบถอนหายใจ ชาตินี้คุณหนูเจ็ดต้องรู้เรื่องการแต่งงานระหว่างตนเองกับน้องชายแล้วแน่ๆ หวังว่าชาตินี้จะไม่มีอุปสรรคใดๆ ทั้งสองสามารถแต่งงานกันอย่างราบรื่นปลอดภัย