ทดลองอ่าน อริร้ายหวนรัก บทที่ 3

ซย่าโหวอวี๋คิดถึงความโศกเศร้า ความเสียใจ ความสับสนและทำอะไรไม่ถูกเมื่อชาติที่แล้วตอนน้องชายเสียชีวิต นางรู้สึกเหมือนตนเองได้ย้อนกลับไปในค่ำคืนนั้นอีกครั้ง ทำให้นางหนาวเหน็บไปทั้งร่าง สองขาอ่อนยวบ เท้าเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว กระทั่งยกยังยกไม่ขึ้น

“อาฮุ่ย!” นางเรียกชื่อของตู้ฮุ่ยเหมือนสมัยที่เป็นเด็ก คว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้ ถึงได้พบว่าตู้ฮุ่ยตัวสั่นอย่างรุนแรง ใบหน้าไร้สีเลือด

ซย่าโหวอวี๋หัวใจสะดุด ลางสังหรณ์ไม่ดีที่ถูกละเลยไปก่อนหน้านี้ราวกับน้ำที่โถมทะลักเขื่อน ไหลไปยังแขนขาทั้งสี่ของนาง ทำให้นางก้าวขาไม่ออกอีกต่อไป นี่ถือเป็นครั้งแรกในชีวิตที่นางเกิดความคิดอยากวิ่งหนี

ท่ามกลางความมืด แสงไฟภายในตำหนักทิงเจิ้งยังคงสว่างไสว สว่างจ้าเหมือนกองไฟที่ชวนให้แมงเม่าบินเข้าไปหา ทว่านางกลับอยากอยู่แต่ในความมืดนี้ ไม่อยากมองไปข้างหน้า ไม่คิดถอยไปข้างหลัง ปรารถนาให้ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้าหยุดอยู่แค่ช่วงเวลานี้ ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ อีก น้องชายนางที่อยู่ในตำหนักทิงเจิ้งก็แค่หลับไปเท่านั้น โชคชะตาอันน่าเศร้ากับความตายล้วนมิอาจกล้ำกรายเขา

ซย่าโหวอวี๋น้ำตาไหลรินอย่างเศร้าสลด

“จ่างกงจู่ จ่างกงจู่” ตู้ฮุ่ยร้องเรียกซย่าโหวอวี๋เสียงสั่นอย่างแผ่วเบา “ท่านต้องอดทนไว้นะเพคะ ในตำหนักทิงเจิ้งไม่ได้มีแต่คนของพวกเรา”

ยังมีคนของแม่ทัพใหญ่หลูยวน!

ซย่าโหวอวี๋เม้มปากแน่น หัวใจนางปวดร้าว ทว่าความเจ็บปวดนี้กลับเหมือนกระบองที่ฟาดตีศีรษะนาง ทำให้สติของนางกลับคืนมา

บัดนี้น้องชายนางนอนไม่ได้สติอยู่ในตำหนักข้างตามลำพัง เหมือนสัตว์ตัวเล็กที่กำลังเปิดหน้าท้องขาวบริสุทธิ์ต่อทุกผู้คน ไม่ว่าผู้ใดก็ล้วนเข้าใกล้เขาได้ ทำร้ายเขาได้ เขากำลังรอให้นางไปปกป้องเขา คุ้มครองเขา แต่นางกลับมัวเสียเวลาตำหนิตนเองและสงสารตนเองอยู่ตรงนี้ หากผู้อื่นฉวยโอกาสนี้ทำร้ายน้องชายนางจะทำเช่นไร อีกอย่างน้องชายนางเพียงแค่หมดสติไปเท่านั้น ไม่ได้ตายเสียหน่อย นางจะกลัวอะไรเล่า นางจะกลัวได้อย่างไร

ซย่าโหวอวี๋สูดลมหายใจเข้าลึกหลายที ก่อนจะสะบัดมือตู้ฮุ่ยออก ก้าวยาวๆ เข้าไปในตำหนักทิงเจิ้ง

ส่วนลึกในดวงตาของตู้ฮุ่ยฉายความปวดใจระคนยินดี ก่อนจะตีสีหน้าตึงเครียดขณะเดินตามซย่าโหวอวี๋เข้าไปในตำหนัก

ภายในตำหนักแสงไฟสว่างโรจน์ ข้ารับใช้ที่ปรนนิบัติข้างกายซย่าโหวโหย่วเต้าคุกเข่าอยู่เต็มพื้น ซย่าโหวอวี๋เดินตรงเข้าไปในตำหนักข้างโดยไม่สนใจพวกเขา

แสงไฟในตำหนักข้างไม่สว่างจ้าเหมือนกับในตำหนักกลาง มีเพียงเถียนเฉวียนกับขันทีสองคนคุกเข่าอยู่หน้าเตียง ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผากซย่าโหวโหย่วเต้าที่หลับตาแน่นสนิท

เมื่อเห็นซย่าโหวอวี๋แล้ว เถียนเฉวียนกับขันทีสองคนก็ก้มศีรษะหมอบลงกับพื้น ซย่าโหวอวี๋ไม่เหลือบแลพวกเขา เพียงเดินตรงไปที่เตียง

แสงไฟส่องผ่านม่านโปร่งปักลายแมลงกับต้นหญ้าสะท้อนลงบนใบหน้าของซย่าโหวโหย่วเต้าที่ดูเลือนรางไม่ชัดเจนนัก กระนั้นซย่าโหวอวี๋ยังคงมองเห็นได้ถึงความผิดปกติ นางตวาดเสียงดังด้วยใบหน้าบึ้งตึง “จุดไฟ!”

เถียนเฉวียนกับขันทีสองคนไม่กล้าขยับเขยื้อน ตู้ฮุ่ยรับโคมไฟที่นางกำนัลยื่นให้และชูขึ้นไปในม่านเตียง

ผิวของซย่าโหวโหย่วเต้าขาวเนียนยิ่งกว่าสตรี แต่ยามนี้ใบหน้าที่เคยขาวกระจ่างของเขากลับสะท้อนสีเทาปนเขียว ริมฝีปากที่เดิมทีแดงเรื่อเปลี่ยนเป็นสีม่วงดำคล้ำ