ทดลองอ่าน ออกจากจวนมาไขคดี บทที่ 228-229

เฉินอิ๋งยิ้มตอบ “ไม่มีปัญหา” นางพูดพลางทำมือเป็นสัญญาณให้กับหลัวมามา

หลัวมามาเข้าใจได้ทันที นางถอยจากไปเงียบๆ พร้อมดึงประตูปิด

ฮั่วมามาวางถ้วยชาลง นั่งตัวตรงถามว่า “เมื่อครู่ตอนบ่าวเข้ามาในเรือน เห็นท่านโหวเดินออกไป ถึงบ่าวจะหูตาฝ้าฟางแต่ก็ยังพอมองเห็น สีหน้าของท่านโหวเหมือนจะ…ไม่สู้ดีนัก บ่าวปากมากใคร่ขอถามสักคำ ไม่ทราบว่าเมื่อครู่เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

นางพูดพลางจ้องเฉินอิ๋งเขม็ง ในตาเต็มไปด้วยความรู้สึกห่วงใยจนแทบจะเรียกได้ว่าตึงเครียดอยู่น้อยๆ ประหนึ่งกลัวเฉินอิ๋งจะพูดอันใดไม่ดีออกมา

ดูท่าฮั่วมามากับเผยซู่จะปฏิบัติต่อกันเหมือนดั่งญาติสนิทอย่างที่ผู้คนเล่าลือกันจริงๆ

ถึงจะครุ่นคิดเช่นนั้น แต่เฉินอิ๋งก็ไม่ได้ปิดบังอำพรางอันใด เรื่องที่พอจะพูดได้นางล้วนเล่าออกมาหมดสิ้น แม้แต่เรื่องคิดสร้างสำนักศึกษาสตรีนางก็ยังเล่าออกมาจนหมด เรื่องนี้ต่อให้นางไม่พูด วันหน้าเผยซู่ก็ต้องบอกให้ฮั่วมามารู้อยู่ดี ในเมื่อเป็นเช่นนั้นนางมิสู้เล่ามันให้อีกฝ่ายรู้เสียเอง

ได้ยินเฉินอิ๋งพูดเช่นนั้นฮั่วมามากลับไม่แสดงสีหน้าประหลาดใจอันใดนัก นางทำเพียงถอนหายใจออกมาเบาๆ คราหนึ่ง สีหน้าหม่นหมองยิ่ง “มิน่าสีหน้าของท่านโหวถึงได้เป็นเช่นนั้น ที่แท้ก็เพราะพูดถึงเรื่องคุณหนูใหญ่ที่เสียชีวิตไปแล้วนั่นเอง”

สีหน้าของฮั่วมามากลับกลายเป็นรันทด คิ้วบางๆ ทั้งสองข้างลู่ตก ริ้วรอยบนใบหน้าก็เหมือนจะพลอยลึกลงตามไปด้วยเป็นอันมาก “ใช่ว่าบ่าวปากมาก ทว่าชะตาชีวิตของคุณหนูใหญ่ช่าง…รันทดยิ่งนัก”

นางพูดพลางถอนหายใจ ยกแขนเสื้อขึ้นซับหางตา

เฉินอิ๋งจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ไม่เอ่ยปากถามอันใด

ความสามารถในการลืมเลือนของมนุษย์มีไว้ก็เพื่อลบเลือนความเจ็บปวด เริ่มต้นชีวิตใหม่

วาจาหลบเลี่ยงหลีกเร้นของเผยซู่ก่อนหน้านี้ รวมถึงความรู้สึกรันทดเจ็บปวดของฮั่วมามาในยามนี้ล้วนแสดงให้เห็นชัดว่าการตายของคุณหนูใหญ่เผยในยามนั้นเป็นเรื่องราวในอดีตที่ชวนให้ผู้คนรวดร้าวปานใด

เฉินอิ๋งไม่อยากสะกิดแผลเก่าของอีกฝ่ายขึ้นมาอีก ทำเช่นนั้นออกจะโหดเหี้ยมเกินไป

ทว่าฮั่วมามายามนี้กลับเริ่มต้นพูดขึ้น เรื่องที่นางเอ่ยปากออกมากลับตรงกันข้ามกับที่เฉินอิ๋งคิด

“ในเมื่อท่านโหวบอกเรื่องนี้กับคุณชายสามแล้ว เช่นนั้นบ่าวก็รู้สึกว่าคุณชายสามคงพอจะรับฟังรายละเอียดต่างๆ ได้” นางพูดด้วยน้ำเสียงไม่มีลังเลแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับแน่วแน่ถึงขนาดเฝ้ารอด้วยความกระวนกระวาย “บ่าวเองก็รู้สึกว่าคุณชายสามเข้ากับผู้อื่นได้ง่าย เรื่องนี้เล่าให้คุณชายสามฟัง เชื่อว่าคุณชายสามคงไม่เห็นเป็นเรื่องขบขันอันใด”