ทดลองอ่าน ออกจากจวนมาไขคดี บทที่ 234-235

หลัวมามายามนี้ได้สติแล้ว นางกำลังพิจารณาดูหมิงซินด้วยสีหน้าตื่นตะลึง คล้ายต้องการดูให้รู้ซึ้งถึงลูกไม้ของอีกฝ่าย ครั้นเห็นเฉินอิ๋งส่งสายตาให้เช่นนั้น นางก็รีบพาสวินเจินออกจากประตูไป

เมื่อในห้องเหลือพวกนางแค่สองคน เฉินอิ๋งก็หยิบผลไม้ในถาดผลไม้ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง แต่แทนที่จะกินนางกลับถือมันไว้ในมือพลางเอ่ยปากถาม “แม่นางหมิงซินพูดมาตั้งมากมายเช่นนั้น ข้าคิดว่าเรื่องเข้ามาอยู่ในบ้านสกุลหานก็น่าจะเป็นแผนการที่เจ้าวางไว้ก่อนหน้าแล้วเช่นกันกระมัง”

หมิงซินตะลึงไปเล็กน้อย หลังจากนั้นนางก็ยิ้มงดงามกล่าว “แม้แต่เรื่องนี้คุณหนูสามก็ยังดูออก?”

นางยอมรับมันแต่โดยดี ไม่มีท่าทีปฏิเสธอันใดแม้แต่น้อย

“อันที่จริงภายหลังนายหญิงเองก็ทายถูก ผู้น้อยนับว่าเลือกเจอนายผู้ชาญฉลาดจริงๆ” สายตาของนางที่มองมาทางเฉินอิ๋งแฝงแววตาชื่นชมอยู่หลายส่วน มิได้อึดอัดเพราะถูกคนอ่านแผนการออกแต่อย่างใด “ในเมื่อท่านเองก็ทายได้ เช่นนั้นผู้น้อยก็ไม่จำเป็นต้องกล่าววาจาโกหกอันใดอีก ผู้น้อยใช้วิธีบางอย่างให้หนิวมามาส่งข่าวไปยังสกุลหานสองสามประโยคจริงๆ”

พอเห็นใบหน้าของหมิงซินยิ้มแย้มไม่สะทกสะท้านเช่นนั้น เฉินอิ๋งก็อดนึกเลื่อมใสไม่ได้

รู้จักยกรู้จักวาง รู้จักยืดรู้จักหด แม่นางหมิงซินผู้นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

“ความจริงอยู่ที่บ้านสกุลหานก็ใช่ว่าจะมีอันใดไม่ดี นายหญิงเหออันที่จริงก็นับว่าไม่เลว” เฉินอิ๋งพูดออกมาตามตรง

หวงซื่อแม้จะหวาดกลัวหมิงซินยิ่ง แต่ก็ไม่เคยใช้วิธีเยี่ยงคนพาลกับนาง จากความเข้าใจเรื่องการต่อสู้กันภายในเรือนหลัง นายหญิงอย่างหวงซื่อนี้ปฏิบัติต่อนางเช่นนี้อันที่จริงก็นับว่าใจกว้างมากแล้ว

พอได้ยินเช่นนั้นรอยยิ้มของหมิงซินก็กลับกลายเปลี่ยนเป็นผิดหวัง นางพยักหน้าเอ่ย “คุณหนูกล่าวได้ถูกต้องแล้ว เพียงแต่นายหญิงเหอกับผู้น้อยเดินอยู่กันคนละเส้นทาง ก็เหมือนคำกล่าวที่ว่าผู้มีธรรมไม่เสมอกันมิอาจกระทำการร่วมกันได้ หากผู้น้อยอยู่ในบ้านสกุลเหอต่อย่อมเท่ากับปล่อยเวลาให้ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์”

“เอ๋?” มุมปากของเฉินอิ๋งกระตุก รอยยิ้มพิลึกพิลั่นยิ่งยวด “เหมือนอย่างคำพูดที่ว่านกดีเลือกคาคบเกาะอาศัย*?”

“คุณหนูสามกล่าวได้ถูกต้องแล้ว” หมิงซินรับคำ รอยยิ้มฝากแฝงไว้ซึ่งน้ำใสใจจริง

เฉินอิ๋งขมวดคิ้ว หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งนางก็เอ่ยปากถาม “นายท่านผู้เฒ่าเหอถูกสังหารในคืนนั้น ต้นเหตุก็ด้วยเพราะจู่ๆ ใต้เท้าเหอเปลี่ยนใจจะพาเจ้าไปจี่หนานด้วย นี่ก็คงเป็นความประสงค์ของเจ้าด้วยกระมัง”

“เรื่องนี้ผู้น้อยกับใต้เท้าเหอตกลงกันก่อนหน้านานแล้ว ผู้น้อยหาได้ยุยงอันใดไม่” น้ำเสียงของหมิงซินพลันหม่นหมอง ความรู้สึกห่อเหี่ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เพียงแต่ยามนั้นใต้เท้าเหอวุ่นวายอยู่กับการพบปะผู้คน จึงไม่รู้ว่านายหญิงเหอถึงวิสาสะจัดการเรื่องผู้น้อย ส่วนผู้น้อยเพราะเห็นว่าใกล้ออกเดินทางเข้ามาทุกที จึงจำต้องเอ่ยปากเตือนใต้เท้าเหอ ใครเล่าจะไปคิด…”

นางถอนหายใจส่ายศีรษะ ความรู้สึกห่อเหี่ยวกลับกลายเป็นเจ็บปวด “ข้าไม่ได้ฆ่าป๋อเหริน แต่ป๋อเหรินตายเพราะข้า** พูดไปพูดมา เรื่องนี้เพราะผู้น้อยเป็นเหตุ หากมิใช่ผู้น้อย นายท่านผู้เฒ่าเหอคงไม่ต้องตายอนาถเช่นนั้น”