ทดลองอ่าน ออกจากจวนมาไขคดี บทที่ 236-237

ลานเรือนเล็กๆ เงียบสงัด ราวกับถูกทาบทับไว้ด้วยความกลัดกลุ้ม

ทว่าลมวสันต์นั้นกลับยังคงโชยไหว พัดมาแล้วก็ผันผ่านไป กิ่งไม้ที่เริ่มแตกใบอ่อนสะบัดไหวไปทางผืนดินที่เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

เรือนที่ก่อสูงประมาณครึ่งตัวคนกำลังถูกเสริมให้แข็งแกร่งแน่นหนาขึ้นทีละน้อยภายใต้ฝีมือของเหล่าช่างฝีมือ บนพื้นดินที่ใช้เป็นสนามนั้นมีสตรีและเด็กจำนวนไม่น้อยกำลังเก็บกวาดก้อนกรวดถอนวัชพืช หากทอดตามองไปไกลอีกสักหน่อยก็จะพบว่าที่ด้านหลังของห้องเรียน บนพื้นดินที่อุดมสมบูรณ์ขนาดเกือบหนึ่งหมู่เองก็ถูกแบ่งออกเป็นพื้นที่สี่เหลี่ยม ไว้ใช้ในการเรียนการสอนวิชาเพาะปลูกเลี้ยงสัตว์ ส่วนที่ดินที่อยู่ประชิดติดเขานั้นตอนนี้กำลังมีการสร้างห้องหับขึ้นเป็นจำนวนมาก มีทั้งที่พักของผู้เป็นอาจารย์ ที่พักผู้เรียน ชั้นเรียนเด็กเล็ก สถานพำนักและอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ เขตที่พักอาศัยนี้วันหน้าจะมีการสร้างกำแพงสูงโอบล้อมไว้เพื่อสร้างความปลอดภัยพื้นฐานให้กับพวกเขา

หลังออกจากลานเรือนมาเดินเตร็ดเตร่อยู่บนที่ดินดังกล่าว เฉินอิ๋งก็รู้สึกว่าความรู้สึกหนักอึ้งภายในจิตใจเมื่อครู่ยามนี้สลายหายไปบางส่วนแล้ว

ครั้นกวาดตามองไปโดยรอบ รอยยิ้มจางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

นางเดินออกมาแล้ว

เมื่อพ้นออกมาจากห้องหับเรือนลึกพวกนั้น นางก็จะพบกับโลกที่พร้อมจะมอบอิสระให้แก่นาง

ถึงจะเป็นเพียงก้าวเล็กๆ ก้าวเดียวก็ตาม

ไม่ต่างอันใดกับเด็กที่กำลังเดินโซซัดโซเซไม่รู้เป้าหมาย ที่นางเดินอยู่ในเวลานี้ก็แค่ก้าวเล็กๆ เยี่ยงเด็กหัดเดินก้าวหนึ่งเท่านั้น

หลังจากนี้นางต้องย่างก้าวให้มั่นคงกว่านี้ รวบรวมพละกำลังเดินขึ้นหน้าต่อไป ไปยังแผ่นฟ้าผืนปฐพีที่กว้างไกลยิ่งกว่า

รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินอิ๋งค่อยๆ ปรากฏชัด จนกระทั่งเสียงของสวินเจินดังขึ้นนางถึงได้สติ

“คุณหนู ผู้น้อยได้แจ้งให้พ่อบ้านเซ่าทราบแล้ว เขาบอกว่าอีกสักครู่จะแวะมาเจ้าค่ะ” นางพูดพลางปัดฝุ่นขาวบนตัวไม่หยุด บางทีก็ไอสำลักฝุ่นพวกนั้น

ครั้นเห็นเช่นนั้นเฉินอิ๋งก็อดถามอย่างแปลกใจไม่ได้ “เจ้ามาจากที่ใด หรือว่าพ่อบ้านเซ่าก็ไปดูห้องหับมาเช่นกัน?”

สวินเจินยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดปากยิ้ม “ใช่แล้วเจ้าค่ะ เมื่อครู่ผู้น้อยเองก็รู้สึกประหลาดใจว่าเหตุใดหาจนทั่วแล้วแต่ก็ไม่พบคน ที่แท้พ่อบ้านเซ่าก็วิ่งไปดูห้องหับที่กำลังก่อสร้างพวกนั้น ผู้น้อยปากมากเลยถามเขาออกมาประโยคหนึ่ง พ่อบ้านเซ่าบอกว่ายามนี้เขาหาโรงเผาอิฐใหม่ได้แล้ว กำลังเอาอิฐใหม่กับอิฐเก่าเทียบกันอยู่ เพื่อเรื่องนี้เขาถึงกับไปเชิญผู้เชี่ยวชาญจากบ้านสกุลหานมาช่วยดูด้วย”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” เฉินอิ๋งอมยิ้มพยักหน้า เรื่องสำนักศึกษาสตรีเฉวียนเฉิง บ้านสกุลหานก็มีส่วนร่วมด้วย

เดิมเฉินอิ๋งไม่คิดจะให้กัวหว่านเข้ามามีส่วนร่วม ด้วยเพราะกลัวจะส่งผลต่อชื่อเสียงของนาง แต่นึกไม่ถึงว่าความสามารถในการล่วงรู้ข่าวสารของอีกฝ่ายจะยอดเยี่ยมจนน่าตกใจ สามารถล่วงรู้เรื่องนี้จากเส้นทางอื่น หลังจากนั้นก็ให้ลวี่อีนำตั๋วเงินสองพันตำลึงมาให้ ตอนเฉินอิ๋งเขียนจดหมายหาเผยซู่เป็นครั้งที่สอง เผยซู่ก็บอกไว้ในจดหมายว่าสกุลหานยามนี้ได้กลายเป็นผู้รับเหมารายใหญ่ของสำนักศึกษาสตรีเฉวียนเฉิงแล้ว

ผลลัพธ์เช่นนี้อันที่จริงก็อยู่ในความคาดหมายของเฉินอิ๋งแต่แรกแล้ว เพียงแต่นางนึกไม่ถึงว่าสกุลหานจะสนอกสนใจเรื่องนี้มากมายถึงเพียงนี้ หานตวนหลี่ถึงกับลงทุนซื้อโรงไม้โรงหินอย่างละหนึ่งเพื่อการนี้โดยเฉพาะ หนำซ้ำยังยอมจ่ายเงินก้อนโตว่าจ้างช่างฝีมืออีกจำนวนมาก

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 2 มี.ค. 66 เวลา 12.00 น.