ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 9 – บทที่ 10 – บทที่ 11

นักดนตรีเรียกตนเองว่าฉู่เหลียน เป็นชาวจิงโจว อายุยี่สิบสอง เรื่องอื่นๆ นอกเหนือจากนี้สอบถามไปก็ล้วนไม่ตอบ เพียงบอกว่าอยากพบคนที่พาตัวเขามา

เซี่ยหร่านรู้ว่าก่อนเซี่ยซูจะกลับมาอยู่กับสกุลเซี่ย อีกฝ่ายเคยใช้ชีวิตอยู่ที่จิงโจว ทั้งเห็นคนผู้นั้นมีอายุไล่เลี่ยกับเซี่ยซูก็พอจะคาดเดาเรื่องราวได้บ้างแล้ว

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่พาตัวเจ้ามาเป็นใคร”

ฉู่เหลียนส่ายหน้า “ข้าน้อยไม่ทราบ”

นั่นก็แปลก เซี่ยหร่านยังคิดว่าฉู่เหลียนจะรู้ฐานะของเซี่ยซูแล้วคิดหาประโยชน์อะไรเสียอีก

“เช่นนั้นเจ้าก็รออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะไปบอกให้”

ฉู่เหลียนคำนับขอบคุณด้วยท่าทางยินดียิ่ง “ขอบคุณใต้เท้า”

เซี่ยซูนั่งเหม่ออยู่ในห้องหนังสือ นางถือพู่กันค้างอยู่นานแล้ว หมึกหยดใส่แขนเสื้อสีขาวราวหิมะจนเปื้อนเป็นรอย

นางกลับมาได้สติ จ้องมองรอยเปื้อน แล้วใช้พู่กันร่างภาพต่อด้วยท่าทางเหม่อลอย

“ท่านช่างมีอารมณ์สุนทรีย์เสียจริง” เซี่ยหร่านมาหยุดอยู่ต่อหน้าเซี่ยซู จึงค่อยเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้วาดภาพทิวทัศน์ป่าเขาลำเนาไพรแต่อย่างใด แต่เป็นภาพเต่าตัวหนึ่งนอนพลิกหงายสี่ขาชี้ฟ้า รอยยิ้มบนใบหน้าเขาจึงเหยเกไปทันใด

เซี่ยซูพยายามซ่อนแขนเสื้อพลางกระแอมทีหนึ่งแล้วถามว่า “มีอะไรหรือ”

“ท่านต่างหากที่มี” เซี่ยหร่านนั่งพับขาลงแล้วเอ่ย “ท่านถูกสหายเก่าขู่ว่าจะแฉความลับใช่หรือไม่ มิเช่นนั้นเหตุใดคนหนึ่งตอแยจะขอพบให้ได้ อีกคนกลับไม่ยอมไปพบ?”

เซี่ยซูคาดเดาไว้แต่แรกแล้วว่าไม่อาจปกปิดเซี่ยหร่านเรื่องนักดนตรีได้ นางจึงถอนหายใจ “ช่างเถอะ”

“เช่นนั้นท่านคิดจะทำเช่นไรต่อ”

เซี่ยซูครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “จัดให้เขาอยู่ในที่ที่เหมาะสมเถอะ ดีที่สุดคือที่ที่ข้าจะไม่ได้พบเขา ส่วนเขาก็เอ่ยถึงข้าไม่ได้”

“เช่นนั้นก็มอบให้ข้าจัดการเถอะ”

หากเกิดเรื่องใดขึ้นกับเซี่ยซู เซี่ยหร่านซึ่งมองเซี่ยซูเป็นผู้ประคับประคองเขาก็จะพลอยล้มครืนตามไปด้วย เขาไม่สนใจว่าเรื่องลับใดที่เซี่ยซูถูกข่มขู่ สนใจแค่เพียงว่าเซี่ยซูกำลังเกิดเรื่องยุ่งยากใดหรือไม่

เซี่ยซูลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงแสดงท่าทีเห็นด้วย “ก็ได้ แต่เจ้าจงจำไว้ ห้ามทำร้ายเขาจนถึงแก่ชีวิตเป็นอันขาด”

เซี่ยหร่านรับคำ ตอนที่กำลังจะออกไป เซี่ยซูก็ถามขึ้น “เขาชื่ออะไร”

เซี่ยหร่านตะลึงงัน “ท่านไม่รู้เลยหรือว่าเขาเป็นใคร”

เซี่ยซูหัวเราะขื่นๆ นางเพียงรู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่ายเท่านั้น แต่เขาเป็นใครกันแน่นางก็ลืมเลือนไปหมดแล้ว

นางพยายามจะลบลืมเรื่องราวในอดีต แต่คนผู้นั้นกลับจดจำนางได้อย่างแม่นยำ ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่กล้าแม้แต่จะไปพบหน้าเขา

“ฉู่เหลียน” เซี่ยหร่านหันหลังเดินจากไป

ฉู่เหลียนรึ เซี่ยซูจำชื่อนี้ไม่ได้เลย น่าจะเป็นการเปลี่ยนชื่อในภายหลัง