ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทนำ-บทที่ 1

คุณชายน้อยเอ็นเข่าเสียหายทั้งสองข้าง แต่เขาต้องบังคับรถม้าด้วยตนเอง ระหว่างรอนแรมเดินทางก็ประสบความยากลำบากสารพัดอย่าง จนสุดท้ายก็เข้าเขตเมืองหลวง แต่รถม้าที่เร่งเดินทางมากลับมีสภาพพังเสียหาย เขาจึงต้องลงเดินโดยพึ่งพาไม้เท้าแทน ทว่าที่ว่าการไหนเลยจะกล้ารับเรื่องร้องเรียนคดีของก่วงหลิงโหว คุณชายน้อยฉลาดเฉียบแหลมมาแต่เยาว์วัย เพื่อหลีกเลี่ยงการไปเจอขุนนางที่มีสายสัมพันธ์กับก่วงหลิงโหวจนอาจทำให้การหลบหนีของตนเองถูกเปิดเผย เขาจึงเดินไปยังสำนักตรวจการที่สามารถตรวจสอบขุนนางใหญ่โตได้ทั่วแผ่นดิน

แต่คุณชายน้อยไม่ล่วงรู้ถึงขั้นตอนการขึ้นศาลในเมืองหลวงแม้แต่น้อย อีกทั้งสำนักตรวจการก็หาใช่สถานที่ที่ชาวบ้านเดินดินจะย่างเท้าเข้าไปได้ หลังจากเดินวนเวียนอยู่หน้าสำนักตรวจการนานหลายวัน เขาก็ยังไม่ได้เดินเข้าประตูสำนักตรวจการไป มือสองข้างที่ใช้จับไม้เท้าก็เป็นแผลถลอกเลือดซิบ เขาไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะเดียว ท้องหิวจนไส้กิ่วแล้ว ขอทานที่ผ่านมาเห็นจึงแบ่งหมั่นโถวให้ครึ่งลูก เขาก้มลงหยิบหมั่นโถวที่เปื้อนฝุ่นขึ้นมา หมั่นโถวทั้งบูดทั้งแข็งแล้วแต่เขาก็ยังฝืนเคี้ยวและกลืนมันลงไปทั้งน้ำตา

อุตส่าห์มาถึงเมืองหลวงที่เฟื่องฟูแล้วแท้ๆ ที่นี่มีขุนนางนับร้อยคน แต่กลับไม่มีผู้ใดให้ความสนใจตัวเขาเลย ทุกวันจึงได้แต่นั่งอยู่ที่หน้าสำนักตรวจการ สุดท้ายก็ถูกเจ้าหน้าที่ระดับล่างมาขับไล่ ตำหนิว่าเขาขวางหูขวางตา

คุณชายน้อยได้แต่ค้ำร่างตนเองด้วยไม้เท้าแล้วเดินไปยังที่ว่าการทุกแห่ง เขามองเห็นขุนนางผ่านตานับร้อยคน ทว่ากลับไม่ได้เล่าเรื่องของสกุลไป๋ให้ผู้ใดฟังเลยสักคน

คุณชายน้อยถูกผู้คนมองว่าเป็นเพียงขอทานเพี้ยนๆ คนหนึ่ง ทั้งยังถูกขอทานคนอื่นๆ มองว่าเป็นพวกแปลกแยก กระนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจคำวิจารณ์ของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่จดจำขุนนางทุกคนอยู่เงียบๆ ศึกษากฎระเบียบของที่ว่าการแต่ละแห่ง กระทั่งเวลายืดเยื้อมานานถึงครึ่งปี และในคืนหนึ่งที่มีหิมะตก เขาพยุงกายด้วยไม้เท้าเดินเข้าไปในตรอกด้านหลังสำนักตรวจการที่น้อยคนนักจะผ่านเข้ามา แล้วไปหยุดอยู่ตรงประตูหลัง

ทว่าสิ่งที่เขาตั้งตารออยู่ในคืนหิมะโปรยปราย หาใช่สำนักตรวจการไม่

ดึกดื่นมากแล้ว หิมะยังคงตกลงมา เกี้ยวหลังหนึ่งโผล่ออกมาจากหัวมุมทางเข้าตรอก ผ่านประตูหลังของสำนักตรวจการ ฉับพลันเกี้ยวก็ถูกวางลง มีคนผู้หนึ่งก้าวลงมา ท่าทีของเขาเปี่ยมด้วยความรอบรู้

“ไท่สื่อ* บุรุษหนุ่มผู้นี้พิงอยู่ที่ประตูของสำนักตรวจการ คิดว่าคงมีเรื่องถูกปรักปรำมา น่าเสียดายที่เขามาผิดทาง เกรงว่าประตูหลังบานนี้ของสำนักตรวจการคงไม่เปิดออกแน่”

“เขาคงมีวาสนากับสำนักหลันไถของข้าเป็นแน่”