ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 6

เมื่อประสบกับเหตุการณ์นี้ กู้ไหวก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ ภายใต้แสงตะเกียงของวัง ขุนนางที่สง่างามและตระหง่านประดุจขุนเขาหยกผู้นี้แท้ที่จริงเป็นหมอมากฝีมือ และที่เขาประสบเหตุถูกคนทำลายหัวเข่า…จะต้องมีลับลมคมในแน่นอน

เมื่อฝังเข็มเสร็จแล้ว ไป๋สิงเจี่ยนก็ส่งเข็มคืนให้กู้ไหว เขาปิดผ้าห่มขนสัตว์ที่เข่าอีกครั้ง จะเพิ่มยาอีกก็เหมือนไร้ประโยชน์ เขาจึงไม่คิดทำเรื่องที่ไม่เกิดผล ได้แต่ฝังเข็มช่วยขับไล่ความเย็นภายในร่างได้ชั่วคราว

ไป๋สิงเจี่ยนอยู่กับความพิการนี้มาสิบหกปีแล้ว การฝังเข็มนี้ไม่อาจช่วยอะไรได้แล้ว ทว่าที่เขายอมรับการฝังเข็มของหมอหลวงผู้นี้ หนึ่งคือเขาห้ามปรามไม่ทัน และสองคือเมื่อเข็มฝังลงแล้ว เขาก็ยอมรับความปรารถนาดีของหมอหลวงหนุ่มคนนี้

“เจ้าชื่ออะไร” ไป๋สิงเจี่ยนมองไปที่เขาด้วยสายตาราบเรียบ

“กู้ไหวขอรับ”

“คนไหวอินหรือ” คนทั่วไปจะไม่ใช้ชื่อสถานที่เป็นชื่อคนโดยไร้ที่มา

เห็นไป๋สิงเจี่ยนมีท่าทางเหมือนคุยเล่นกันเช่นนี้ กู้ไหวก็รู้สึกตกใจเล็กน้อยที่ได้รับความเอ็นดู “ขอรับ”

“อาจารย์ของเจ้าเป็นใคร”

“อาจารย์ของข้าก็คือท่านพ่อ” กู้ไหวเอ่ยตอบ ใคร่ครวญแล้วก็เอ่ยเพิ่มเติมว่า “แต่อาจารย์ของท่านพ่อข้าเป็นตระกูลหมอชื่อดังที่เมืองก่วงหลิง แต่น่าเสียดายที่ตระกูลใหญ่นั้นได้ล่มสลายไปแล้ว ท่านพ่อยังเล่าเรียนไม่จบ”

“แต่ก็ถือว่าเก่งกว่าสำนักหมอหลวงมากนัก” ไป๋สิงเจี่ยนอารมณ์สงบลงแล้วจึงเปลี่ยนเรื่องคุย “เหตุใดเจ้าจึงถูกคนในสำนักหมอหลวงผลักไสเล่า”

“เหตุใดไท่สื่อถึงรู้…” กู้ไหวแปลกใจ

“เจ้าถูกไล่ให้มารักษาข้า ไม่ใช่เป็นเพราะถูกเขาผลักไสมารึ” ไป๋สิงเจี่ยนราวกับไม่ใส่ใจความคิดที่ผู้อื่นมีต่อตนเอง สายตาเขามองตะกร้อไฟที่ส่องแสงสลัวพลางเอ่ยปากถามอย่างไม่ตั้งใจ “อาการขององค์หญิงเป็นอย่างไรบ้าง”

“ได้ยินมาว่ายังไม่ฟื้นคืนสติขอรับ”

“เจ้ามีวิธีหรือไม่” ไป๋สิงเจี่ยนหันไปถาม

“ข้ามีใบสั่งยาใบหนึ่ง แต่ไม่ได้ถูกใช้” น้ำเสียงกู้ไหวเต็มไปด้วยความหดหู่

“ข้าจะทำให้ใบสั่งยานั้นได้ใช้”