ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 6

เดิมทีไป๋สิงเจี่ยนเคยเห็นแต่ภาพขององค์หญิงวิ่งวุ่นไปที่นั่นที่นี่ตลอดทั้งวัน ทว่ายามนี้กลับเห็นสองตาของนางปิดสนิท นอนราบอยู่ภายใต้ผ้าต่วนที่นุ่มสบายอย่างสงบ หมอนก็ดูนุ่มสบายยิ่ง เขาพลันหวนนึกถึงหมอนและตั่งนอนแข็งๆ ของตนเอง

นับเป็นครั้งแรกที่กู้ไหวได้อยู่ใกล้จักรพรรดินี เฟิ่งจวิน และรัชทายาทถึงเพียงนี้ เขาตื่นเต้นเพียงใดนั้นไม่ต้องพูดถึง ตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาหลังฉากบังลม กระทั่งมองเห็นฉืออิ๋งแล้ว กู้ไหวก็ตกตะลึงอย่างมาก เป็นอีกครั้งที่เขารู้สึกว่าตนเองถูกคำเล่าลือหลอกจนหลงเชื่อผิดๆ ไป ต่างพูดกันไปว่าองค์หญิงเป็นดาวหายนะ เป็นจอมมารสะท้านโลกา เป็นคนที่หาสามีไม่ได้จนจักรพรรดินีและเฟิ่งจวินปวดเศียรเวียนเกล้ายิ่ง

ใบหน้างดงามนี้ผสมผสานส่วนที่ดีจากทั้งจักรพรรดินีและเฟิ่งจวินเอาไว้ งดงามกว่าที่เล่าลือไว้มากมายหลายเท่านัก เป็นไปได้อย่างไรที่คนรูปโฉมงดงามเช่นนี้ถูกครหาว่าเป็นฝันร้ายของราชสำนัก เป็นไปได้อย่างไรว่าจะหาสามีไม่ได้

กู้ไหวหัวใจเต้นตุบๆ เขาเดินขึ้นหน้าไปหนึ่งก้าว พลิกมุมผ้าห่มขึ้นอย่างระมัดระวังราวกับเกรงว่าจะทำให้เทพธิดาต้องแปดเปื้อน เมื่อผ้าห่มถูกเลิกขึ้น ก็เผยให้เห็นชุดที่ปักลายบัวลอยที่กลมๆ อ้วนๆ น่ารักเสียจนหัวใจของกู้ไหวแทบจะกระโดดออกมาแล้วหลอมละลายไป

ไป๋สิงเจี่ยนมองดูองค์หญิงในชุดนอนลายบัวลอยลูกกลมใหญ่แล้ว…ในใจเขาก็นึกสงสัยถึงความชอบของหยวนสี่ตี้และเฟิ่งจวินยิ่ง ทั้งที่รัชทายาทโตเพียงนี้แล้ว แต่พวกเขาทั้งสองกลับเลี้ยงดูนางมิต่างจากเด็กน้อย มิน่านางจึงมักทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ไตร่ตรองให้ดี หลายครั้งการกระทำก็ดูไร้เดียงสาเกินไป

หยวนสี่ตี้และเฟิ่งจวินไม่รู้ว่าชุดที่พวกเขาสั่งทำให้บุตรสาวคนโตนั้นจะสะดุดตาคน เมื่อเห็นสองคนที่อยู่ด้านหน้าตกอยู่ในภวังค์ไปเช่นนี้ จึงอดกังวลใจขึ้นมาไม่ได้ หรือว่า…โรคนี้จะรักษาได้ยาก?

“หมอหลวงกู้” ไป๋สิงเจี่ยนเอ่ยเตือนสติกู้ไหว พวกเขาเสียเวลาไปกับลายปักรูปบัวลอยนานพอควรแล้ว ไม่อาจชักช้าได้อีก

กู้ไหวรีบเอาหัวใจของตนที่หลอมละลายไปแล้วกว่าครึ่งดวงเก็บกลับมา พยายามเลื่อนสายตาไม่มองใบหน้าของฉืออิ๋งอีก ถึงอย่างนั้นก็ยังหลบเลี่ยงลายปักบนชุดนั้นไม่ได้เสียที เหตุใดถึงน่ารักได้เพียงนี้ ข้าแทบจะถือเข็มไว้ไม่ได้แล้วนะ

ไป๋สิงเจี่ยนไม่อาจไม่กดดันกู้ไหว แต่เพื่อให้อีกฝ่ายสงบใจลงได้ เขาก็ต้องทำอะไรสักอย่าง เมื่อเงยหน้าขึ้นไปเห็นม่านที่ปักเป็นลายกิเลนของเตียงนี้ โดยไม่คิดอะไรให้มากเขาก็ยกมือปลดม่านลงมา แล้วคลุมไปที่ร่างของฉืออิ๋งเพื่อปิดลายของชุด

ทว่ายามที่ดวงตาของทั้งสองมองตรงไป หัวใจของกู้ไหวก็ยิ่งหลอมละลายเร็วขึ้น ช่าง…ช่างน่ารักเสียจริง เหตุใดจึงมีคนปักลายกิเลนได้น่ารักเพียงนี้! กิเลนเป็นถึงสัตว์เทพ กลับทำออกมาน่ารักถึงเพียงนี้!

กิเลนหัวโตตัวอ้วนเกาะอยู่ที่ตัวฉืออิ๋ง เหมือนกำลังเฝ้ามองบัวลอยลูกกลมๆ ที่แสนโอชา…

ความชมชอบของคนในราชวงศ์นี้ช่างไม่เอาไหน!