ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 8

ไป๋สิงเจี่ยนตื่นขึ้นมาโดยที่อารมณ์ของเขาย่ำแย่ถึงขีดสุด

แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา สรรพสิ่งล้วนปรากฏให้เห็น เขาลืมตาขึ้นอย่างงัวเงียก็เห็น ‘ลูกกลมๆ’ มาขดอยู่ข้างขาของเขา ศีรษะก็ทับบนขาของเขา ขณะที่มือของเขาสัมผัสก้อนกลมๆ อ่อนนุ่มราวกับไม่มีกระดูก ลองขยับมือดูก็พบว่ามันคือเท้าเล็กๆ ข้างหนึ่งที่มีขนาดกะทัดรัดผิวเนียนละเอียดนุ่ม ซึ่งมือของเขากำรอบได้พอดิบพอดี

เรื่องหนุนขาแล้วกัดนี้ก็แล้วไปเถอะ ทว่าเท้าของนางมาอยู่บนฝ่ามือเขาได้อย่างไรกัน เส้นเขียวๆ ที่หน้าผากพลันเต้นตุบๆ คงเพราะนางนอนหลับแล้วขยับตัวกลิ้งไปมา สุดท้ายก็ขดร่างเป็นก้อนกลม และยื่นเท้ามาบนมือเช่นนี้

ไป๋สิงเจี่ยนนั่งตัวตรง มือเลื่อนออกจากเท้าฉืออิ๋ง แล้วใช้มือยกศีรษะนางขึ้น มืออีกข้างก็ดึงผ้าออกจากปากของนางที่กัดเข้าไปคำหนึ่ง รสขมของยาที่ซึมอยู่ในชุดเขาทำให้นางขมวดคิ้วนิ่วหน้า ถึงอย่างนั้นปากก็ไม่ยอมปล่อย เขาจึงได้แต่ค่อยๆ ดึงผ้าออกมาจากปากนางทีละนิด กระทั่งแยกจากตัวนางได้อย่างเด็ดขาด ก่อนดันร่างนางกลับเข้าไปด้านในเตียง แล้วลุกขึ้นยืนทันที

ทว่าไป๋สิงเจี่ยนเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฉืออิ๋งที่อยู่บนเตียงก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา “ปีศาจหมอนหนีไปไหน!” นางงึมงำพลางคลานขึ้นมา เงยหน้ากวาดมองไปรอบทั้งซ้ายและขวาด้วยแววตาง่วงงุน

ไป๋สิงเจี่ยนหันไปมองฉืออิ๋ง “บรรทมต่อเถอะ”

ฉืออิ๋งฟุบกลับลงไปจริงๆ นางหลับตาแล้วก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

ไป๋สิงเจี่ยนโล่งอกขึ้นมาหน่อย เขาออกจากประตูห้องไปตักน้ำที่ข้างบ่อน้ำ

ตันชิงที่ตื่นก่อนแปลกใจที่เห็นผู้เป็นนายตื่นเช้ากว่าปกติ เขาเคยชินที่จะเข้าไปเก็บห้อง ทว่ากลับถูกไป๋สิงเจี่ยนหยุดเอาไว้

“รดน้ำผักหรือยัง”

“…ยังขอรับ”

ดังนั้นตันชิงจึงรดน้ำผักตั้งแต่เช้าอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน เขาเหนื่อยจนเหงื่อท่วมร่าง แม้ไม่เข้าใจเหตุผลของเรื่องนี้ กระนั้นเขาก็เชื่อว่าคำสั่งของผู้เป็นนายต้องมีเหตุผล

ราวครึ่งชั่วยามต่อมา เมิ่งกวงหย่วนก็ตื่นขึ้น พอเห็นไป๋สิงเจี่ยนที่ลานบ้าน เขาก็ตกใจยิ่ง มาพักค้างที่บ้านอาจารย์แล้วยังตื่นสายกว่าอาจารย์อีก จึงรีบไปช่วยตันชิงรดน้ำผักทันที

อีกครึ่งชั่วยามต่อมา ฉืออิ๋งก็ขยี้ตาเดินออกมาจากห้องของไป๋สิงเจี่ยน “ไม่มีใครปลุกข้าเลย พวกเจ้าแอบกินแป้งม้วนไส้อิงเถาของข้าจนหมดแล้วใช่หรือไม่”

สองคนที่รดน้ำผักอยู่พลันหันมามอง ทั้งสองตกใจจนกระบวยรดน้ำตกพื้น

ฉืออิ๋งเห็นไป๋สิงเจี่ยนอยู่ที่ลานบ้าน นางก็จำภาพความทรงจำรางๆ ได้ “เหตุใดอาจารย์จึงเรียกให้ข้านอนต่อ แล้วตัวอาจารย์กลับลุกจากเตียงมาเงียบๆ”

สองคนที่เพิ่งหยิบกระบวยรดน้ำขึ้นมาก็ทำมันหลุดมืออีกครั้ง

โปรดติดตามตอนต่อไป…