ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 1-บทที่ 2

“ผีหลอก!”

วิญญาณที่ลอยนิ่งอยู่ที่เดิมย้อนนาง “ตัวเจ้าไม่ใช่ผีหรือไร ต้องหนีไปไยกัน”

จือจือหนีออกมาจนไกลลิบ ถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ดูท่ายมทูตขาวดำจะบกพร่องในหน้าที่เสียแล้ว”

เสียงบุรุษผู้หนึ่งเพิ่งจะดังเข้าหู จือจือก็ถูกดูดไปยังที่แห่งหนึ่งอย่างไม่อาจต้านทาน จนกระทั่งได้เห็นบุรุษหน้าตาหล่อเหลางดงามเจ้าของเสียง

ดูก็รู้แล้วว่าบุรุษผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา เพราะเจ้าตัวเหยียบพู่กันด้ามใหญ่ยักษ์ลอยอยู่กลางอากาศ มองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แววยั่วล้อเป็นประกายอยู่ในดวงตา “ไม่นึกเลยว่าแอบดอดลงมาดื่มสุราในโลกมนุษย์ครั้งนี้ จะได้เจอผีที่วนเวียนอยู่ในโลกมนุษย์ถึงสามปี”

เขาทำจมูกฟุดฟิดสูดดมมาทางนาง “อย่างนี้นี่เอง เป็นวิญญาณพยาบาทแท้ๆ แต่กลับอ่อนแอปวกเปียก แทบไม่มีไอผีติดตัวสักนิด มิน่าถึงเป็นปลาที่รอดร่างแหมาได้ แม่นางน้อย อยากไปเกิดใหม่หรือไม่”

“ข้า…” บุรุษตรงหน้าไม่ยักทำให้จือจือหวาดกลัว กลับรู้สึกว่าเขาดูเป็นกันเองน่าใกล้ชิดด้วยซ้ำ “ข้าอยากไปหาพ่อกับน้องชาย”

ฝ่ายตรงข้ามหลุบตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คืออย่างนี้ ข้ายังขาดของกินแกล้มสุราไปอย่าง หากเจ้าให้กับแกล้มนี้ได้ ข้าจะช่วยเจ้าให้ได้เจอครอบครัว”

“จริงหรือ ข้ายินดีเจ้าค่ะ! กับแกล้มอันใด” จือจือถามอย่างลิงโลดใจ

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ มือข้างหนึ่งเอื้อมออกมากลางอากาศ ยื่นทะลุเข้าไปในอกจือจือ แล้วขยุ้มหัวใจนางไว้ “หัวใจเจ้า เจ้าจะยอมหรือไม่”

จือจือก้มหน้ามองหัวใจตนเองที่อยู่ในมืออีกฝ่าย ใช้เวลาตัดสินใจเล็กน้อย นางก็พยักหน้าตอบด้วยแววตาจริงใจ “ข้ายอม”

รอยยิ้มของชายหนุ่มกว้างขึ้น “เช่นนั้นก็ประเสริฐ ข้าจะช่วยส่งเจ้าไปหาครอบครัวให้”

ก่อนที่สติจะขาดหาย จือจือเหมือนได้ยินเขาพูดออกมาประโยคหนึ่ง

“แม่นางน้อย ข้ากับเจ้าชะตาต้องกัน เจ้ายกหัวใจให้ข้า เช่นนั้นข้าก็จะมอบสิ่งหนึ่งให้เจ้า”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 30 ก.ย. 64 เวลา 12.00 น.