ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 15-บทที่ 16

จือจือก้มหน้างุด ไม่กล้ามองอะไรทั้งสิ้น

“มาแล้วหรือ”

นางคุ้นเคยกับเสียงนี้เป็นอย่างดี เพราะถึงอย่างไรก็จับตามองท่านผู้นั้นมาถึงสามปีเต็ม

เสียงสตรีของท่านผู้นั้นทุ้มต่ำกว่าเสียงสตรีทั่วไปเล็กน้อย หางเสียงเจือความกังวานเย็นชาเอาไว้เป็นเนืองนิตย์ ราวกับก้อนอิฐในวังหลวงก็ไม่ปาน แต่นางต้องยอมรับว่าเป็นน้ำเสียงที่ไพเราะน่าฟังอย่างยิ่ง

แต่ก่อนเวลาอีกฝ่ายท่องโคลงยามอารมณ์ดี จากที่กำลังตาจ้องตากับมังกรทองตัวน้อยอยู่ นางยังถึงกับผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว

กงหมัวมัวหันมาจ้องเด็กสาวด้วยแววตาที่ไม่สะท้อนความรู้สึกใดทั้งนั้น “อี๋เหนียงห้าเข้าไปได้แล้ว”

จือจือกัดฟัน แล้วขยับเข้าไปทีละก้าว

ม่านแพรอยู่ใกล้เข้ามาทุกที ใกล้จนนางเห็นร่างของคนที่อยู่ในนั้นได้อย่างชัดเจน

ฝ่ายตรงข้ามอยู่ในท่านั่ง เหมือนจะมองนางอยู่เช่นกัน

“เจ้าชื่ออะไร” อยู่ๆ ท่านผู้นั้นก็ถามขึ้น

จือจือแทบเข่าทรุด ไม่สิ นางทรุดลงไปคุกเข่าแล้วต่างหาก

“มะ…หม่อมฉัน…หม่อมฉันจือ…จือ…ถวาย…ถวายบังคมองค์หญิง” ประโยคสั้นนิดเดียว นางพูดเสียขาดเป็นห้วงๆ

เสียงหัวเราะน้อยๆ ดังแว่วขึ้นในอากาศอันเงียบสงัด ทั้งแผ่วเบาและแฝงความสนอกสนใจของเจ้าของเอาไว้ “เจ้าติดอ่างหรือว่าตื่นเต้นกันแน่”

จือจือหน้าเหยจนใบหน้าแทบยู่ย่นเป็นก้อน เหงื่อเย็นชื้นไหลซึมออกมาจากกลางฝ่ามือ