ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 15-บทที่ 16

“อย่าแต่งหน้าเป็นอันขาด หากองค์หญิงทรงแพ้แป้งเหล่านี้ขึ้นมาจะแย่เอา”

“ลองดูซิว่าถุงเท้าคู่นั้นเนื้อเนียนละเอียดพอหรือไม่”

“ผมของอี๋เหนียงห้าแห้งสนิทหรือยัง อย่าทิ้งไอชื้นเอาไว้ให้กระทบพระวรกายได้เป็นอันขาดเชียว”

สุดท้ายยังมีหมอโผล่มาสมทบคนหนึ่ง

“อี๋เหนียงห้า ท่านนี้คือท่านหมอเจิงประจำตำหนัก บิดาและพี่ชายของท่านหมอล้วนเป็นแพทย์อยู่ในวังหลวงทั้งสิ้น ปกติคนในตำหนักเจ็บไข้ได้ป่วยอันใดท่านหมอเจิงก็จะเป็นคนรักษาให้ตลอด คืนนี้อี๋เหนียงห้าต้องไปถวายงานเฝ้าไข้องค์หญิง จึงจำต้องตรวจดูก่อนว่าร่างกายท่านแข็งแรงดีหรือไม่” เพ่ยหลันกล่าว

จือจือไม่มีความคิดเห็นใดๆ แล้ว เพราะถูกปู้ยี่ปู้ยำจนเหนื่อยแล้ว

หลังหมอเจิงตรวจเสร็จเรียบร้อย เพ่ยหลันก็ห่มเสื้อคลุมกันลมให้นาง เสื้อคลุมตัวนี้ก็ตัดเย็บจากผ้าชั้นเลิศเช่นกัน

“เดี๋ยวตอนขึ้นเกี้ยวอี๋เหนียงห้าโปรดก้าวระวังด้วยนะเจ้าคะ จะได้ไม่สะดุดล้ม” เพ่ยหลันบอกอย่างอ่อนหวาน

จือจือฝืนยิ้ม “ขอบคุณแม่นางเพ่ยหลันที่เตือน”

เพ่ยหลันช่วยประคองนาง ภายใต้น้ำเสียงหวานหยดคือความเยียบเย็นหม่นทะมึน “อี๋เหนียงห้าอย่าได้เกรงใจไปเจ้าค่ะ ในสายตาของบ่าวอย่างพวกเรา เรื่องขององค์หญิงสำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น คืนนี้อี๋เหนียงห้าโปรดใส่ใจระมัดระวังให้มากด้วยนะเจ้าคะ” นางนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยเสียงที่เบากว่าเดิม “อ้อ อี๋เหนียงห้าไม่ต้องเกร็งเกินไปก็ได้ องค์หญิงทรงเรียบง่ายเป็นกันเองเจ้าค่ะ เพียงแต่ทรงไม่โปรดให้ใครมาทำหลอกผีหลอกสางเท่านั้น”

จือจือถูกส่งขึ้นเกี้ยว ระหว่างทางนางบิดแพรพกจนแทบขาด ทำเช่นไรดี ชาติที่แล้วนางไม่เคยมีประสบการณ์เช่นนี้เลย

ชาติก่อนท่านผู้นั้นไม่เคยเรียกนางไปพบตามลำพัง เรื่องจะมอบหมายงานสำคัญอย่างเฝ้าไข้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง แล้วสภาพเช่นนี้ดูไม่เหมือนไปเฝ้าไข้เลยสักนิด เหมือนจับนางไปสังเวยให้จอมปีศาจสักตนกินมากกว่า

ทันใดนั้นนางก็นึกถึงประโยคที่เพ่ยหลันพูดกับตนก่อนขึ้นเกี้ยว

‘…ทรงไม่โปรดให้ใครมาทำหลอกผีหลอกสาง’

หมายความว่าอย่างไรกันนะ

จือจือกะพริบตา อย่าบอกนะว่ามีคนจับได้ว่านางมองเห็นผี ทะ…ท่านผู้นั้นคิดจะฆ่านางตอนนี้เลยใช่หรือไม่