ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 3-บทที่ 4

บทที่ 3

เสียงวิ่งดังตึงๆๆ

เมื่อมาถึงหน้าห้อง ผู้มาใหม่ก็หยุดปัดหิมะบนร่างก่อนอย่างตั้งใจ ถึงค่อยก้าวเข้าไปข้างในแล้วตะโกนเรียกเสียงดัง “นางหนู…นางหนู…”

เขาถอดหมวกสานลงมาแขวนไว้บนฉากบังตาตรงทางเข้าเรือน ปากก็บ่นอุบ “หิมะรอบนี้ตกหนักเหลือเกิน”

หัวเล็กๆ โผล่ออกมาจากในห้อง ชายหนุ่มเขม้นตามอง ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อพบว่าเป็นบุตรชายคนเล็ก “แอบดอดเข้าไปทำอะไรในห้องนอนพี่สาวอีกแล้ว พี่เจ้าไม่อยู่หรือ”

เด็กชายเดินออกมาพลางเอียงคอมองบิดา “พี่ใหญ่ออกไปข้างนอก บอกว่ามีธุระขอรับ”

เขาสาวเท้าเดินเข้าไปดึงของที่บุตรชายซ่อนไว้ข้างหลังออกมา “หยิบของพี่เจ้ามาเล่นอีกแล้ว ระวังเถิด เดี๋ยวพี่เจ้ากลับมาก็โดนเอ็ดเอาหรอก”

เด็กชายแลบลิ้น “พี่ใหญ่ไม่เอ็ดข้าหรอก”

เพิ่งจะพูดเช่นนั้น เสียงเคลื่อนไหวก็ดังมาจากหน้าประตู

สองพ่อลูกหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกัน เด็กสาวนางหนึ่งเดินเข้ามาในบ้าน สวมเสื้อนวมสีแดงสดกับกระโปรงสีแดงอ่อน สีสันของเสื้อผ้าขับดวงหน้างามสะคราญของนางให้ยิ่งเฉิดฉันเตะตา แต่เนื่องจากยังอยู่ในวัยแรกแย้ม ซ้ำดวงตายังเป็นประกายบริสุทธิ์สุกใส ความเย้ายวนของดวงหน้าจึงถูกข่มให้จางลง

พอเข้ามาอยู่ในบ้าน เด็กสาวสั่นก็สะท้านไปทั้งตัว ต้องรีบเดินไปที่เตาผิง

ชายหนุ่มผู้นั้นเดินเข้าไปหาทันที “นางหนู ออกไปทำอะไรอีกเล่า ข้างนอกหนาวจนแทบแข็ง ระวังไอเย็นจะเข้าตัวเอา ก่อนหน้านี้เจ้านอนป่วยอยู่หลายเดือนกว่าจะฟื้นนะ”

นางหนูที่เขาเรียกก็คือจือจือนั่นเอง

จือจือคลี่ยิ้มอ่อนหวานให้บิดา “ข้าแค่ออกไปเพียงครู่เดียวเท่านั้น ไม่ล้มป่วยหรอกเจ้าค่ะ ท่านพ่อหิวหรือยัง ข้าจะไปทำกับข้าวให้”

“ร่างกายเจ้ายังไม่แข็งแรง เดี๋ยววันนี้พ่อทำให้เองดีกว่า” เขาพูดอย่างนั้นแล้วหมุนตัวเดินไปทางห้องครัว ก่อนจะไปยังสั่งสำทับ “เจ้ารีบกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถิด”