ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 3-บทที่ 4

จือจือไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้ย้อนกลับมาตอนตนเองอายุสิบห้า เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกที นางก็ได้พบกับดวงตาแดงก่ำของบิดาและน้องชาย

ยามนั้นยังไม่ทันได้พูดอะไร น้องชายก็ปล่อยโฮดังลั่น ‘พี่ใหญ่ ในที่สุดท่านก็ฟื้นเสียที ท่านนอนไม่ได้สติมาถึงสามเดือนเชียวนะ’

สามเดือน?

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เท่าที่เห็น บิดาดูหนุ่มแน่นกว่าเก่า และน้องชายในตอนนี้ก็เป็นแค่เด็กวัยแปดขวบเท่านั้น

‘ข้า…ข้านอนไม่ได้สติมาสามเดือนหรือ’

แต่ข้ากลายเป็นวิญญาณล่องลอยไปแล้วนี่นา

‘นางหนู อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย พ่อจะไปเชิญท่านหมอหลี่มาเดี๋ยวนี้’ บิดารีบลุกออกไปทันที

จากนั้นท่านหมอหลี่ก็มาตรวจอาการให้นาง แล้วพูดอะไรที่นางฟังไม่รู้เรื่องออกมาเป็นพรวน ที่พอจะจับความได้มีแค่ไม่กี่ประโยคเท่านั้น

ท่านหมอหลี่บอกว่านางถูกลมร้ายเข้าร่าง ทำให้อาการป่วยรุมเร้าอย่างต่อเนื่อง ฟื้นขึ้นมาได้ก็ไม่น่าเป็นห่วงแล้ว

ท่านหมอหลี่เองก็ดูหนุ่มกว่าครั้งสุดท้ายที่นางเจอเช่นกัน

จือจือเบิกตามองเพดานแล้วพลันบรรลุวาบ นางอาจย้อนเวลากลับมาเมื่อหลายปีก่อนก็ได้ ‘ท่านเทพองค์นั้น’ ช่วยนางอย่างนั้นหรือ

พอคิดมาถึงตรงนี้ เด็กสาวก็ยกมือขึ้นลูบหน้าอกตนเอง คืนนั้นท่านเทพควักหัวใจนางไปแล้ว แต่นี่ยังมีเสียงใจเต้น หัวใจยังอยู่ที่เดิม

เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ

จือจือเบนสายตาไปทางบิดา ตามด้วยน้องชายที่กำลังจ้องมองท่านหมอหลี่อย่างเกร็งเครียด

ไม่ว่าอย่างไรก็ตามแต่ ได้เจอครอบครัวอีกครั้งก็ประเสริฐเหลือเกินแล้ว

ภายหลังจือจือหลอกถามน้องชาย จนได้รู้ว่านางย้อนเวลากลับมาตอนที่ตนเองอายุสิบห้า