ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 3-บทที่ 4

“พักนี้พี่ใหญ่ดูแปลกชอบกล”

จือจือได้ยินเช่นนั้นก็เบนสายตาออกมาอย่างร้อนตัว “เจ้าคิดมากไปต่างหาก”

หลินหยวนก็ผินหน้าไปทางอื่นเช่นกัน “พักนี้พี่ใหญ่มักเหม่อลอยอยู่เรื่อย ร่างกายท่านยังไม่แข็งแรงดีใช่หรือไม่”

จือจือลอบถอนหายใจโล่งอก “ไม่หรอก อย่ากังวลไปเลย พี่แข็งแรงดีแล้ว”

ต้องพูดกันอยู่นานกว่าจะไล่น้องชายออกไปได้สำเร็จ

จากนั้นบิดาของนางก็เรียกไปกินข้าว

ระหว่างนั่งล้อมวงที่โต๊ะอาหาร เขาคอยคีบกับข้าวใส่ชามนางไม่ขาดสายจนจือจือกินไม่ไหว ต้องร้องบอกว่า “ท่านพ่อ พอแล้วล่ะเจ้าค่ะ”

บิดาของนางถึงเพิ่งเห็นว่าชามข้าวนางพูนขึ้นมาเป็นภูเขาลูกย่อม แล้วยิ้มเก้อๆ เอ่ย “เช่นนั้นหรือ จริงสิ นางหนู เมื่อครู่เจ้าออกไปทำอะไรข้างนอก”

จือจือก้มหน้า “ข้าออกไปร้านชาดมาเจ้าค่ะ”

บิดาชะงักไป “นั่นสินะ ลูกพ่อโตเป็นสาวแล้ว แล้วเจ้าถูกใจไหมล่ะ ยังมีเงินพอใช้อยู่หรือไม่ ตัดเสื้อผ้าเพิ่มอีกสักสองชุดปะไร”

หลินหยวนร่ำร้อง “ท่านพ่อ ข้าก็อยากตัดเสื้อผ้าใหม่เช่นกัน”

“อยู่เฉยๆ ไปเลย เจ้ายังมีเสื้อผ้าใส่ ถ้าขาดแคลนนักก็เอาเสื้อผ้าสมัยเด็กๆ ของพี่สาวเจ้ามาใส่ไปก่อน”

เด็กชายหัวฟัดหัวเหวี่ยง “ข้าเป็นบุรุษนะ จะใส่เสื้อผ้าสตรีได้อย่างไร”

“เจ้าน่ะรึบุรุษ” บิดามองลูกคนเล็กอย่างเหยียดหยามเล็กน้อย

จือจือใคร่ครวญดีแล้ว แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เด็กสาวชาติกำเนิดเช่นนางจะได้แต่งงานเป็นภรรยาเอกในตระกูลใหญ่ ชาติก่อนนางเป็นแค่อนุ บทจะถูกฆ่าก็ตายได้ง่ายๆ ไม่มีสิทธิ์มีเสียงแม้แต่นิดเดียว ดังนั้นเป็นอนุไม่ดีแน่ อีกประการหนึ่ง นางไม่อยากเข้าไปพัวพันกับองค์หญิงตัวปลอมฮ่องเต้ตัวจริงผู้นั้นอีกแล้ว

นางใช้เวลาทบทวนอยู่นาน ก่อนจะเบนเป้าหมายไปหาเซี่ยงจวี่เหริน ที่สอบได้ตำแหน่งทั่นฮวาในรัชศกหย่งอันที่สามสิบห้า