ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 5-บทที่ 6

จือจือตรงไปที่บ้านเซี่ยงชิงจวี ระหว่างทางก็คิดไปด้วยว่าจะชวนอีกฝ่ายคุยอย่างไรดี

จะเรียกเขาว่า ‘คุณชายเซี่ยง’ หรือจะทำใจกล้าเรียกว่า ‘พี่เซี่ยง’ ดีนะ

เด็กสาวหน้าแดงวาบ

คำหลังออกจะตีสนิทมากไปหน่อย เซี่ยงชิงจวีน่าจะไม่ชอบแบบนี้กระมัง

คิดๆ ไปก็เดินมาถึงบ้านชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว

จือจือหยุดยืนตรงหน้าประตูสักพัก ถึงค่อยก้าวเข้าไปเคาะประตู

ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีคนมาเปิดประตู เป็นบ่าวสูงวัยในบ้านนั่นเอง

บุพการีของเซี่ยงชิงจวีจากโลกไปแล้วทั้งคู่ ในบ้านเหลือเพียงบ่าวเก่าแก่ผู้เดียว บ่าวผู้นี้อายุมากแล้ว จะมองอะไรต้องเพ่ง เขาพยายามเบิกตามองจือจือแล้วถาม “คุณชายมาหาใครหรือ”

จือจือผงะ ก่อนจะเห็นคนที่นางตั้งใจมาหาเดินเข้ามาข้างหลังบ่าว

เซี่ยงชิงจวีไม่ยอมมองนาง กลับเอาแต่มองบ่าว “ลุงจาง กลับเข้าไปพักผ่อนเถิด ตรงนี้เดี๋ยวข้าดูแลเอง”

“ได้ขอรับคุณชาย เช่นนั้นบ่าวจะเข้าไปดูในครัว”

เซี่ยงชิงจวีมองบ่าวเดินจากไป ก่อนจะหันมาหาจือจือ แต่มองชั่วแวบเดียวก็เบือนหน้าไปทางอื่นพร้อมขมวดคิ้ว “แม่นางมีธุระอะไร”

เจอกันทีไร เหตุใดเขาถึงต้องขมวดคิ้วยามเห็นข้าตลอดเลยนะ ราวกับข้าเป็นสิ่งที่ไม่ควรมองอย่างนั้น

จือจือคิดอย่างงุนงง แต่แล้วก็นึกถึงจุดประสงค์ในการมาเยือนของตนขึ้นมาได้

“คราวก่อนต้องขอบคุณคุณชายมากเรื่องท่านพ่อ ตอนนี้ท่านพ่อข้าหายดีแล้ว” นางพูดพลางล้วงถุงเหอเปาออกมาจากถุงมือ “ข้าอยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ เลยเย็บถุงเหอเปาขึ้นมาใบหนึ่ง ถุงใบนี้มีกลิ่นหอมช่วยให้รู้สึกสงบผ่อนคลายด้วย เห็นท่านพ่อบอกว่าคุณชายเซี่ยงอ่านหนังสือจนดึกดื่นทุกวัน พกถุงเหอเปาหอมนี้ติดตัวไว้ก็ไม่เลวนะเจ้าคะ”

เด็กสาวยื่นถุงไปให้ โชคดีนางออกเรือนมาแล้วครั้งหนึ่ง หากเป็นชาติก่อน ป่านนี้คงหน้าแดงจนดูไม่ได้ มือไม้สั่น คิดแต่อยากวิ่งหนีลูกเดียว

น้ำเสียงสุภาพทว่าห่างเหินของเซี่ยงชิงจวีดังเข้าหู

“ข้าก็แค่ผ่านไปเจอเท่านั้น เรื่องเล็กน้อยเท่านี้แม่นางไม่ต้องใส่ใจก็ได้ หากไม่มีธุระอื่น ข้าขอตัวกลับไปท่องหนังสือต่อก่อนล่ะ” พูดจบเขาก็ทำท่าจะปิดประตู

จือจือมองหน้าเขาพลางหลุดปากโพล่งออกไปอย่างร้อนรน “ถึงอย่างไรปีหน้าท่านก็ยังสอบไม่ติด ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้…”

เซี่ยงชิงจวีหันมามองทันที

จือจือฝืนยิ้มเจื่อนๆ

ท่านแม่ ในที่สุดบุรุษที่ลูกพึงใจก็ยอมหันมามองลูกตรงๆ เสียที

แต่…เหตุใดสายตาของเขาถึงได้ดูน่ากลัวเหลือเกิน