ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 7-บทที่ 8

ถ้อยคำของจือจือในวันนั้นคงได้ผล บิดาของนางไม่พูดถึงหลัวฟั่งอีกเลย ป้าหลัวก็ไม่มาเยี่ยมเยือนอีกเช่นกัน

จือจือถอนหายใจด้วยความโล่งอก กระนั้นก็ไม่มีกะจิตกะใจจะออกไปไหน นางกำลังร้อนรน เหลืออีกเพียงสามเดือนท่านผู้นั้นก็จะเสกสมรสแล้ว หากนางยังไม่เป็นฝั่งเป็นฝาไปในสามเดือนนี้ ก็ต้องแต่งเข้าตำหนักองค์หญิงไปเป็นอนุ

แค่คิดถึงคืนที่ตนเองต้องตาย เด็กสาวก็สั่นเทาไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่

“พี่ใหญ่…พี่ใหญ่”

“หือ?” จือจือเพิ่งรู้ตัวว่าน้องชายกำลังเรียกตน “มีอะไรหรือ”

“พี่เซี่ยงมาขอรับ”

“อะไรนะ!” นางอุทานอย่างประหลาดใจ

“ดูเหมือนจะนำของบางอย่างมาให้ท่านพ่อ แต่ท่านพ่อออกไปข้างนอก ไม่รู้จะกลับมาเมื่อไร ข้าบอกให้พี่เซี่ยงฝากของไว้ แต่เขาบอกว่าจะอยู่รอจนท่านพ่อกลับมา” หลินหยวนขมวดคิ้ว “พี่ใหญ่ช่วยไปชงชาให้ข้าที ข้าจะยกไปรับรองพี่เซี่ยง”

จือจือร้องอ้อ นางมีฝีมือชงชาเป็นเลิศ สามปีที่อยู่ในตำหนักองค์หญิง นางทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แต่มีงานชุมนุมทีไร ประโยชน์เพียงอย่างเดียวของนางก็คือชงชาให้เหล่าผู้มีเกียรตินี่ล่ะ

ราชบุตรเขยแปลกใจมากทีเดียวตอนที่ได้ดื่มชาของนางเป็นครั้งแรก ถึงกับมองนางด้วยแววตาเหลือเชื่อ ‘นึกไม่ถึงเลยว่าจือจือจะมีความเชี่ยวชาญในด้านนี้’

ราชบุตรเขยเป็นชายหนุ่มองอาจหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากบทงิ้ว สมัยที่แต่งเข้าตำหนักองค์หญิงใหม่ๆ จือจือยังฝันหวานว่าราชบุตรเขยจะพึงใจในตัวนาง ดังนั้นเวลาได้รับคำชมจากราชบุตรเขยทีไร นางจะตื่นเต้นจนมือไม้แทบพันกันทุกครั้ง

‘มิได้เจ้าค่ะ ข้าแค่ทำเป็นนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น’

ราชบุตรเขยหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะทุ้มนุ่มลอยเข้ามากระทบโสตประสาท ทำให้ใบหูของนางร้อนผ่าวขึ้นมา

‘จือจือไม่ต้องถ่อมตัวไปหรอก’

‘ชารสดีมากเลยหรือ’ เสียงสตรีผู้หนึ่งดังแทรกขึ้นมา ‘เช่นนั้นก็ชงมาให้ข้าสักถ้วยซิ’

จือจือรีบทิ้งตัวคุกเข่า ‘จือจือถวายบังคมองค์หญิง’

รองเท้าปักลวดลายวิจิตรประณีตเยื้องย่างเข้ามาในคลองจักษุ

‘ลุกขึ้นเถิด’