ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 9-บทที่ 10

บทที่ 9

จือจือเอาไข่มุกที่ได้มาส่องกับเทียนพิจารณาโดยละเอียด

ดูแล้วก็เป็นไข่มุกธรรมดาๆ เม็ดหนึ่ง ทว่าสัณฐานค่อนข้างกลมเกลี้ยง ยกขึ้นดมก็ไม่ได้กลิ่นอะไร จือจือไม่รู้ว่าไข่มุกเม็ดนี้ราคาเท่าไร แค่กลัวว่าบิดาจะถูกหลอกมา

นางใช้เชือกแดงร้อยไข่มุกพันรอบข้อมือต่างสายสร้อย หลังจากใส่สร้อยเส้นนี้นอนอยู่หลายคืนก็ไม่เห็นว่าจะวิเศษตรงที่ใด เพียงแต่พี่เสิ่นไม่ปรากฏตัวให้เห็นอีกเลย

จือจือเกรงว่าไข่มุกจะมีฤทธิ์ป้องกันสิ่งอัปมงคล จึงลองถอดออกหนึ่งวันหนึ่งคืน ทว่าก็ยังไม่เห็นพี่เสิ่น วิญญาณล่องลอยตนนี้อุปนิสัยร่าเริงแจ่มใส ไม่แน่ว่าอาจจะไปหาอะไรสนุกๆ ที่อื่นแล้วก็ได้

ปีใหม่มาถึงโดยไม่รู้ตัว ในคืนสิ้นปีจือจือดื่มสุราไปเล็กน้อย แล้วล้มตัวนอนหลับไปบนเตียงด้วยความเมา ก่อนหลับไปนางได้ยินเสียงบิดาลงกลอนประตู ระยะนี้…ไม่สิ นับตั้งแต่ที่จือจือบอกว่ามีชายที่ต้องใจอยู่แล้ว บิดาก็ระมัดระวังเป็นพิเศษ กลัวว่านางจะถูกคนนอกเห็น

เด็กสาวนอนหัวเราะอยู่บนเตียง ความคิดของท่านพ่อช่างซับซ้อนเกินความเข้าใจยิ่งนัก เป็นคนเร่งรัดให้นางออกเรือนแท้ๆ แต่กลับคอยป้องกันคนนอกเสียเอง

จือจือไม่เข้าใจหัวอกบิดา อยากให้บุตรสาวตนเองแต่งงานไปกับคนดีๆ ก็เรื่องหนึ่ง แต่การได้รู้ว่าผักกาดที่ตนประคบประหงมเลี้ยงมาอย่างยากลำบากมีหมูที่พึงใจอยู่แล้วเงียบๆ นั้น เป็นเรื่องที่ยอมกันไม่ได้

เจ้าหมูตัวนั้นได้ใจบุตรสาวสุดที่รักของเขาไปตั้งแต่เมื่อไร

เจ้าหมูตัวนั้นเป็นใคร

เจ้าหมูตัวนั้นได้ใช้คารมคำหวานหลอกล่อบุตรสาวของเขาหรือไม่

จือจือนอนหลับสบาย ตอนเช้าจึงตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นมาก

ช่วงวันแรกๆ ของปี บ้านใกล้เรือนเคียงมักไปเยี่ยมเยียนทักทายกัน คนที่มีอาวุโสมากที่สุดในบ้านนี้คือหลินผู้พ่อ ดังนั้นสามคนพ่อลูกจึงตระเวนเยี่ยมเพื่อนบ้านในวันที่หนึ่ง

บ้านแรกที่ไปเยี่ยมเยียนคือบ้านของเซี่ยงชิงจวี

แม้ว่าพ่อแม่ของเขาจะไม่อยู่แล้ว แต่หลินผู้พ่อระลึกถึงความช่วยเหลือที่บ้านสกุลหลินได้รับจากสองสามีภรรยาในอดีต จึงมักจะมาคารวะทักทายในวันที่หนึ่งของทุกปี

ชาติก่อนจือจือก็ตามมาด้วย แต่ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ ทว่าวันนี้ไม่เหมือนกัน

นางส่องกระจกสำริดอยู่เป็นนานสองนาน

วันนี้นางสวมเสื้อนวมสีแดงเข้มกับกระโปรงสีแดงที่ดูสีอ่อนกว่าเล็กน้อย เกล้าผมทรงดอกกุ้ยระย้าแล้วปักปิ่นเงินรูปดอกกุ้ยสองอัน

นางมีเครื่องประดับไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นของซึ่งมารดาที่จากไปแล้วทิ้งไว้ให้ บางครั้งท่านพ่อหาเงินมาได้ก็จะซื้อให้นางบ้าง แต่ไม่ใช่ของแพงอะไร อย่างปิ่นเงินที่นางปักวันนี้ก็ทำจากเงินเนื้อธรรมดาๆ ดีตรงที่สวยเท่านั้นเอง จือจือส่องกระจกพลางพึมพำว่า “ดูแล้วเล็กไปหน่อยหรือไม่นะ แต่ท่าทางคราวก่อนที่ข้าแต่งตัวจะไม่ถูกใจคุณชายหลิน”

“พี่ใหญ่ เสร็จหรือยัง” เสียงของหลินหยวนดังขึ้นตรงหน้าประตู