ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 9-บทที่ 10

จือจือขานรับ “จะออกไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”

นางมองปิ่นเงินบนศีรษะอย่างสองจิตสองใจอยู่พักใหญ่ก็ดึงออก หากอีกฝ่ายดูรู้ว่าเป็นของไร้ราคาค่างวดจะดูถูกนางหรือไม่ เช่นนั้นเอาออกดีกว่า

พอเห็นพี่สาวเดินออกจากห้อง หลินหยวนก็ชมเปาะ “วันนี้พี่ใหญ่งามจริงๆ” เขาพูดพลางเดินวนรอบจือจือสองรอบ จากนั้นก็ขมวดคิ้ว “เหตุใดถึงไม่มีเครื่องประดับผมเลยเล่า”

นางใช้นิ้วจิ้มหว่างคิ้วเด็กชาย “ตาดีจริงนะ วันนี้พี่ไม่อยากประดับ”

หลินหยวนหัวเราะคิก “ไปๆๆ ท่านพ่อรออยู่หน้าบ้านแล้วล่ะ คราวก่อนพี่เซี่ยงมาดื่มชาบ้านเราไปตั้งมากมาย วันนี้ข้าจะไปกินขนมบ้านเขาให้เกลี้ยงเลย”

หน้าประตูบ้านสกุลเซี่ยง

เนื่องจากเป็นเทศกาลปีใหม่ สกุลเซี่ยงจึงปิดกลอนคู่ไว้ที่หน้าประตูเช่นกัน ดูจากฝีแปรงที่เขียน เป็นไปได้อย่างสูงว่าจะเป็นลายมือเซี่ยงชิงจวีเอง

หลินผู้พ่อเพิ่งจะก้าวเข้าไปเคาะประตู คนข้างในก็เปิดรับ

“ท่านลุงหลิน”

วันนี้เซี่ยงชิงจวีมาเปิดประตูด้วยตนเอง

จือจือเบิกตากว้าง จากนั้นนางก็เม้มปากพลางถอยไปข้างหลังเล็กน้อย ใบหน้าก้มต่ำ หลังจากแยกกันในร้านชาวันนั้น นางก็เพิ่งได้พบเขาเป็นครั้งแรก คราวก่อนเขาดุดันใส่นางอย่างกับอะไรดี

“เสี่ยวหยวน” เสียงของเจ้าบ้านสะดุดลงเล็กน้อย “แม่นางหลินก็มาด้วยเช่นกัน”

จือจือก้มหน้างุด รู้สึกหดหู่ทดท้อขึ้นมาทันควัน

ขนาดน้องชายนาง เขายังเรียกว่า ‘เสี่ยวหยวน’ ทีกับนางดันเรียกว่า ‘แม่นางหลิน’ อย่างแห้งแล้ง อีกทั้งยังใช้คำว่า ‘ก็มาด้วยเช่นกัน’ ไม่ต้อนรับนางหรืออย่างไร จือจือลูบคลำไข่มุกที่สวมอยู่บนข้อมือพลางนึกในใจว่าดีแล้วที่วันนี้ไม่ได้เอาถุงเหอเปามาด้วย

“หลานชาย เหตุใดถึงได้มาเปิดประตูเองเล่า”

“ลุงจางป่วย ข้าเลยให้แกพักผ่อน เชิญเข้ามาข้างในก่อนขอรับ”

จือจือเดินเข้าไปทั้งที่ยังก้มหน้า ทันใดนั้นประโยคหนึ่งก็ดังเข้าหูแบบไม่ให้ตั้งตัว