ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 1 – บทที่ 2

ไฉ่เวยรับคำ เดินไปหยิบเตาทองแดงสามขาปิดเงินลายดอกเสาวรสใบเล็กๆ ใบหนึ่งมา ก่อนหยิบกำยานรูปดอกเหมยก้อนหนึ่งมาเผา ภายในห้องพลันมีกลิ่นหอมอ่อนๆ บริสุทธิ์อบอวลเต็มห้องทันที

เสิ่นหยวนเองก็ไปหยิบถุงพิณของตนเองมาเปิดออก ด้านในเป็นพิณประดับหยกทรงใบตองตัวหนึ่ง

ในห้องไม่มีโต๊ะวางพิณ เสิ่นหยวนจึงให้ไฉ่เวยหยิบเบาะกกใบหนึ่งมาให้ ก่อนนั่งลงหันหน้าไปทางหน้าต่างเรือ นำพิณวางบนตัก ก้มหน้าลงน้อยๆ นิ้วขาวเรียวบางค่อยๆ ดีดสายพิณ

เมื่อก่อนมารดาก็เคยเชิญคนมาสอนนางดีดพิณ แต่เวลานั้นนางไม่อาจสงบใจเรียนได้ เล่าเรียนอยู่หลายปีก็ยังดีดไม่เป็นแม้แต่เพลงเดียว ซ้ำยังบ่นว่านิ้วของตนเองถูกสายพิณเย็นเฉียบบาดจนเจ็บ แต่ในหนึ่งปีที่นางถูกพิษจนตาบอดนั้นกลับเรียนดีดพิณจนเป็นด้วยการสั่งสอนจากคนผู้นั้น

เรื่องจำพวกเรียกพิณย่อมจะลำบากยิ่ง นิ้วมืออันบอบบางของนางค่อยๆ ถูกเสียดสีจนเกิดรอยด้านบางๆ แต่นางในเวลานั้นไม่เอ่ยปากบ่นแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่าหัวใจที่เดิมทีแห้งเหี่ยวของตนเองค่อยๆ พองฟูขึ้นมา

ยามที่อยู่บ้านท่านตาในฉางโจว นางก็ฝึกดีดพิณเป็นครู่สั้นๆ ทุกวันเช่นกัน

นางไม่รู้ว่าคนผู้นั้นมีหน้าตาเช่นไร และก็ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นเป็นใครกันแน่ นางไร้หนทางจะหาตัวเขา แต่นางก็ไม่อยากลืมความสัมพันธ์ระหว่างคนผู้นั้นกับนางที่มีอยู่เพียงน้อยนิดนี้ไป ยามว่างนางจึงมักดีดพิณ ด้วยคิดว่าอาจมีสักวันที่คนผู้นั้นจะบังเอิญมาได้ยินนางบรรเลง ได้ยินเสียงพิณที่คล้ายกับของเขาแล้วมาสอบถาม เวลานั้นนางก็จะได้รู้ว่าเขาเป็นผู้ใดกันแน่

เสียงพิณอ้อยอิ่งค่อยๆ ดังขึ้นในราตรีอันเงียบสงบนี้

หนึ่งห้องกั้นกลาง หลี่ซิวเหยาที่กำลังยืนเงยหน้าชมจันทร์อยู่ท้ายเรือพลันได้ยินเสียงพิณนั้น เขาให้ประหลาดใจ อดไม่ไหวต้องหันหน้ากลับไปมองทางห้องกลาง

ฉีหมิงยืนมือแนบลำตัวอยู่ด้านหลังเขาสองก้าว ได้ยินเสียงพิณที่ดังมากะทันหันนี้ก็ตกใจจนสะดุ้ง อดจะหันหน้ากลับไปมองไม่ได้

จากนั้นเขาก็เก็บสายตากลับมามองหลี่ซิวเหยาที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาทันที ก่อนเอ่ยว่า “หากมิใช่คุณชายยืนอยู่ตรงหน้าข้า ข้าคงสงสัยว่าเสียงพิณนี้เป็นท่านบรรเลง ‘ห่านป่าโฉบพื้นทราย’ เพลงนี้เป็นเพลงที่เมื่อก่อนท่านชอบบรรเลงที่สุด มิหนำซ้ำ ไฉนเสียงพิณถึงเหมือนกับของท่านเพียงนี้ได้”

มารดาบังเกิดเกล้าของหลี่ซิวเหยาเป็นคุณหนูตระกูลขุนนาง ศาสตร์ทั้งสี่อย่างพิณ หมาก อักษร วาดภาพล้วนแต่แตกฉาน เพียงแต่ภายหลังตระกูลตกยาก ถูกขายเป็นทาส ต่อมาจึงถูกบิดาของหลี่ซิวเหยารับเป็นสาวใช้อุ่นเตียง แต่อย่างไรนางก็เป็นบุตรสาวของขุนนางต้องโทษ บิดาหลี่ซิวเหยาไม่กล้ายกย่องนางเกินไป ดังนั้นจวบจนสิ้นใจนางจึงเป็นเพียงสาวใช้อุ่นเตียงเท่านั้น แม้แต่อนุอย่างเป็นทางการก็ยังนับเป็นไม่ได้

หากแต่มารดาผู้เป็นภรรยาเอกของบิดาหลี่ซิวเหยากลับไม่ใคร่ชอบบุตรชายคนโตสายรองอย่างเขานัก คร้านจะดูแลเขา จึงโยนเขาให้มารดาบังเกิดเกล้าของเขาดูแลเอง แต่เป็นเช่นนี้ก็ดี จะอย่างไรสองแม่ลูกก็ได้อยู่ด้วยกัน และหลี่ซิวเหยาก็ได้เล่าเรียนศาสตร์ทั้งสี่นั้นจากมารดาในช่วงปีเหล่านั้น หลังมารดาเขาสิ้นใจ เขาก็เข้ากองทัพแล้ว ผู้อื่นเอาแต่พูดว่าเขาเป็นทหารหยาบช้าผู้หนึ่ง หารู้ไม่ว่าอันที่จริงเขาแตกฉานในเรื่องศาสตร์ทั้งสี่เช่นกัน มีเพียงฉีหมิงผู้ติดตามประจำตัวเขาที่รู้เรื่องเหล่านี้

หลี่ซิวเหยาได้ยินคำของฉีหมิง สีหน้ายังคงหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เพียงกล่าวเรียบๆ “ใต้ฟ้านี้มีเสียงพิณคล้ายกันอยู่มากมาย มีอะไรน่าตกใจกัน”