ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 3 – บทที่ 4

บทที่ 4

เสิ่นหลันยิ่งก้มหน้าลงต่ำ ทว่าในใจนางยังคงไม่ใคร่ใส่ใจ จึงกัดริมฝีปากเบาๆ

เซวียอี๋เหนียงเห็นท่าทางของเสิ่นหลันก็ถอนหายใจอีกรอบ ก่อนจะเอ่ยว่า “เสิ่นหยวนผู้นั้นไม่มีความคิดความอ่านเลยสักนิด ทั้งยังมีนิสัยเย่อหยิ่ง ไม่ต่างกับประทัดที่แค่จุดก็ระเบิด คนเช่นนี้อันที่จริงรับมือได้ง่ายที่สุด อีกทั้งเพราะเรื่องนั้น ในใจบิดาเจ้าจึงนึกรังเกียจนางอยู่แล้ว ถึงนางจะกลับมาก็ขัดขวางอะไรเจ้าไม่ได้ เจ้าเพียงต้องแสดงท่าทีนอบน้อมต่อหน้านาง ผู้อื่นล้วนจะชมว่าเจ้าให้ความเคารพพี่สาว เช่นนี้เจ้าจะมีชื่อเสียงที่ดี บิดาเจ้าเห็นแล้วก็จะรู้สึกว่าบุตรสาวอย่างเจ้านั้นรู้ความ รู้จักคิดถึงส่วนรวม เช่นนี้มีอะไรไม่ดีเล่า”

เสิ่นหลันไม่ได้ปริปาก ผ่านไปครู่หนึ่งนางถึงเอ่ยขึ้นเสียงค่อย “แต่พอข้านึกถึงสมัยก่อนที่นางอาศัยฐานะบุตรสาวสายตรงมาออกคำสั่งต่อหน้าข้า ในใจข้าก็…”

นางไม่ชอบหน้าเสิ่นหยวน อยากให้อีกฝ่ายไปแล้วไปลับตลอดกาลใจแทบขาด

“ไฉนเจ้าต้องไปใส่ใจนางเพียงนั้นด้วย ข้าก็เห็นเจ้าปฏิบัติกับเสิ่นเซียงดียิ่งมิใช่หรือ นางก็เป็นบุตรสาวสายตรงเหมือนกัน ทั้งนิสัยยังเย่อหยิ่งและเจ้าอารมณ์กว่าเสิ่นหยวนเสียอีก”

“นั่นไม่เหมือนกันเจ้าค่ะ” เสิ่นหลันเงยหน้าขึ้นมา “แม้เสิ่นเซียงจะนิสัยเย่อหยิ่ง แต่นางยังดีต่อพี่สาวคนรองอย่างข้า ทั้งยังยอมเชื่อฟังทำตามคำของข้าด้วย”

“เมื่อก่อนเสิ่นหยวนก็มิใช่เชื่อฟังทำตามคำของเจ้าหรือไร อี๋เหนียงจำได้ว่าแม้นิสัยนางจะเย่อหยิ่งไปบ้าง แต่ก็ดีต่อน้องสาวอย่างเจ้าไม่น้อย มีเครื่องประดับอะไรก็ยอมยกให้เจ้า ในจุดนี้เสิ่นเซียงเทียบนางไม่ติด ฝ่ายนั้นมีแต่รับ ไม่มีให้ มียามใดที่เคยให้อะไรกับเจ้าสักนิดบ้าง ไฉนเจ้ากลับอยู่ร่วมกับเสิ่นเซียงได้เล่า” เซวียอี๋เหนียงย้อนถาม

เสิ่นหลันหลุบตาลง ไม่พูดอะไร

นั่นจะเทียบกันได้อย่างไรเล่า เสิ่นเซียงรูปโฉมสู้ข้าไม่ได้ แต่เสิ่นหยวน…

เสิ่นหลันกัดฟันเบาๆ รูปโฉมของเสิ่นหยวนเฉิดฉายกว่าผู้ใดเพียงนั้น ไม่ว่าที่ใดหากมีเสิ่นหยวนอยู่ ผู้อื่นก็จะจับจ้องไปที่อีกฝ่ายเป็นตาเดียว มีหรือจะสังเกตเห็นนาง

เรื่องเช่นนี้ไม่อาจพูดกับอี๋เหนียงได้ เสิ่นหลันจึงทำท่าคล้ายซึมซาบในวาจานี้ของเซวียอี๋เหนียงแล้วออกมา

แต่ถึงนางจะแสดงท่าทางโอนอ่อนนี้ออกมา เซวียอี๋เหนียงก็รู้ว่าเสิ่นหลันไม่ได้ฟังคำพูดของตนเข้าหูทั้งหมด

จะอย่างไรก็เป็นบุตรสาวที่ตนคลอดออกมา นางมีนิสัยใจคอเช่นไรมีหรือจะปิดบังตนได้ ทว่าไม่รีบร้อน อย่างไรก็ต้องค่อยๆ สั่งสอนกันไป

ด้วยเหตุนี้เซวียอี๋เหนียงจึงไม่พูดอะไรอีก เพียงจับสะดึงในมือให้เสิ่นหลันดู “ผ่านช่วงปีใหม่ เริ่มฤดูใบไม้ผลิเจ้าก็ถึงวัยปักปิ่นแล้ว และช่วงไว้ทุกข์ให้ฮูหยินก็จะหมดลงเช่นกัน ไม่ต้องใส่ชุดสีเรียบเหล่านั้นทั้งวันอีก ไม่กี่วันก่อนอี๋เหนียงได้ผ้าไหมหางโจวสีชมพูดอกท้อมาพับหนึ่ง คิดจะตัดกระโปรงให้เจ้า ตรงขอบก็ปักดอกเสาเย่าเช่นนี้ เจ้าเห็นเป็นอย่างไร…หญิงสาวจะอย่างไรก็ต้องแต่งตัวงดงามมีสีสันหน่อย”

เสิ่นหลันเงยหน้ามองดอกเสาเย่าที่ปักอยู่บนสะดึงทันที

กลีบดอกสีชมพู เกสรสีเหลืองอ่อน ใบสีเขียว ปักได้ดีจริงๆ เหมือนกับเด็ดดอกเสาเย่าของจริงมาติดลงไปก็มิปาน

นางเอ่ยชมจากใจจริง “ดอกเสาเย่านี้ของอี๋เหนียงปักได้ดีโดยแท้ เหมือนกับของจริงเลยเจ้าค่ะ”

เซวียอี๋เหนียงยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร

แม้ท่านปู่นางจะเป็นจิ้นซื่อ และได้เป็นถึงราชบัณฑิตสำนักฮั่นหลิน ขั้นห้า แต่ล้วนกล่าวกันว่าเขาเป็นยาจกฮั่นหลิน ไม่มีงานที่ได้รับประโยชน์ ยังคงสองมือสะอาดเอี่ยม ซ้ำบิดานางก็ไม่เอาไหน วันๆ เอาแต่เอ้อระเหยลอยชาย ไม่ขวนขวายหาความก้าวหน้า ภายหลังท่านปู่สิ้นใจลงในบ้านก็ยิ่งมีความเป็นอยู่ลำบากยากแค้น นางกับมารดาต้องทำงานปักผ้าถึงดึกดื่นทุกวันเพื่อนำไปขายแลกเงินมาใช้จ่ายในบ้าน ที่นางมีฝีมือปักผ้ายอดเยี่ยมก็เป็นเพราะเวลานั้นถูกชีวิตความเป็นอยู่บีบบังคับ บนมือไม่รู้มีรอยด้านเกิดขึ้นมาตั้งเท่าไร

ทว่าตอนนี้…เซวียอี๋เหนียงก้มหน้ามองนิ้วมือที่ได้รับการดูแลจนขาวผ่องอ่อนนุ่มของตนเอง ก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ

ชีวิตที่มีเงินอย่างไรก็สบายยิ่ง ตอนนี้นางไม่ต้องเป็นทุกข์เรื่องความเป็นอยู่อีกแล้ว งานเย็บปักถักร้อยนี้มีอารมณ์ก็ทำ ถ้าไม่มีอารมณ์ ไม่จับเข็มจับด้ายเป็นปีครึ่งปีก็ไม่มีผู้ใดกล้าว่าอะไรนาง

นางเงยหน้ามองนกฮว่าเหมย ที่ปักอยู่บนสะดึงของเสิ่นหลันก่อนเอ่ยถาม “เจ้าปักเจ้านี่ไปเพื่ออะไร”