ทดลองอ่าน เกิดใหม่เพื่อคืนฐานะเดิม บทที่ 3

ฉยงเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็พลันโล่งใจ ใบหน้ายิ่งยิ้มแฉ่งอย่างชัดเจน…ขนมนั้นก็ต้องซื้อครบชุดสิ!

นางเสียเวลาตลอดช่วงสาย วาดเลียนแบบภาพถนนในตำบลฝูหรงขนาดย่อส่วนลงไปบนขนมทรงสี่เหลี่ยมที่ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเต็มถาด ทั้งเพิ่มภาพเหตุการณ์บนถนนขณะเจ้าหน้าที่ส่งเทียบมงคลมาแจ้งข่าวดีต่อผู้ที่สอบได้ตำแหน่งจ้วงหยวน* ด้วย

ลางดีเช่นนี้ขอเพียงเป็นผู้เข้าสอบที่ไม่ขาดแคลนเงินทองก็จะต้องซื้อไปเพื่อเป็นสิริมงคลแก่ตัวอย่างแน่นอน

ตอนนี้หลิวซื่อเองก็เดินกลับเข้ามาในลานเรือนแล้ว พอได้ยินคำพูดนี้จึงเอ่ยพร้อมเผยความยินดีบนใบหน้าเช่นกัน “ภาพฝีมือเจ้าประณีตนักเชียว ผู้มาสอบขุนนางเหล่านั้นยังจะสั่งจองอีก แต่พ่อเจ้าไม่ได้รับปากในทันที เพราะกลัวว่าเจ้าจะเสียสายตา ร่างกายแบกรับไม่ไหว”

ฉยงเหนียงยิ้มกล่าว “นี่เป็นเรื่องดี เหตุใดไม่รับปากเล่าเจ้าคะ ภาพเหล่านั้นเพียงใส่ลูกเล่นเพิ่มเข้าไป เดิมทีก็ไม่ใช่ผลงานวิจิตรที่ตกทอดมาแต่โบราณอะไรอยู่แล้ว หากพวกเขาต้องการ พรุ่งนี้ลูกจะวาดใหม่ เพียงแต่พรุ่งนี้ท่านพ่อท่านแม่ต้องทำขนมเพิ่มมากหน่อย”

วันนี้ทั้งขายของได้เงิน ทั้งซื้อหมูสามชั้นมา หลิวซื่อจึงทำหมูตุ๋นที่ตนถนัด จากนั้นคนทั้งครอบครัวก็นั่งล้อมโต๊ะไม้กินข้าวกันเคล้าเสียงสนทนายิ้มหัว

ชาติก่อนฉยงเหนียงได้รับการอบรมว่ายามกินไม่ให้พูดคุย ยามนอนไม่ให้ส่งเสียง ทว่าบรรยากาศอันสุขสันต์สมัครสมานที่คนทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงกันเช่นนี้ทำให้นางเกิดความอบอุ่นจากใจชนิดหนึ่ง จึงร่วมพูดคุยไปด้วยหลายประโยค

หลังมื้ออาหาร ฉยงเหนียงช่วยมารดาล้างชาม ก่อนจะไปยืนกินผลไม้รสเปรี้ยวพลางชมทัศนียภาพอยู่ที่ข้างกำแพงลานเรือน บ้านเรือนริมน้ำที่อยู่รอบข้างล้วนกระหวัดวนด้วยควันไฟจากการหุงต้ม แทรกแซมด้วยกลิ่นหอมของอาหารหลากชนิดที่บอกชื่อไม่ถูก ตรงเชิงสะพานแว่วเสียงหัวเราะสนุกสนานของเด็กน้อยเปลือยก้นที่วิ่งไล่กันไปถึงใต้สะพานแล้วใช้ฟางข้าวมัดไส้เดือนเพื่อตกปู ไม่รู้ใต้ต้นหลิวที่โน้มกิ่งอยู่ริมตลิ่งมีแม่นางบ้านใดกำลังแอบนัดพบกับชายหนุ่มที่อีกฟากฝั่งของแม่น้ำ…

ฉยงเหนียงที่เคยผ่านชีวิตมาแล้วหนึ่งชาติภพก็มิได้ต่างจากแม่นางน้อยผู้หนึ่งแม้แต่น้อย นางวางมือแตะกับกำแพงพลางคลี่ยิ้มมองดูทุกสิ่งนี้

เมื่อไม่มีการปิดกั้นของประตูสีชาดกับกำแพงสูง นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้สัมผัสวิถีชีวิตของผู้คนอย่างจริงแท้ และรู้สึกได้ชัดแจ้งว่าตนมีชีวิตอยู่อย่างเท้าติดดินจริงๆ ความรู้สึกเช่นนี้ช่างแปลกใหม่ทว่าก็สบายใจยิ่งนัก

เพียงแต่นางหารู้ตัวไม่ว่ารอยยิ้มอันอ่อนหวานเช่นนี้กลับกลายเป็นทิวทัศน์งามในสายตาของผู้อื่น…