ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 2

บทที่ 2

ฝีเท้าของหลี่ซิวหยวนชะงักค้าง

เขาคิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นเสิ่นหยวนที่นี่ อีกทั้งนางยังยิ้มพลางพูดกับเขาด้วยว่า ‘กลับมาแล้วหรือ’

เหมือนกับเป็นภรรยาที่รอสามีกลับมาโดยตลอด จากนั้นพอรู้ว่าสามีกลับมาในที่สุดก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้สามีด้วยความดีใจ…

ในใจหลี่ซิวหยวนพลันมีความรู้สึกแปลกๆ ประการหนึ่ง คล้ายว่าเดิมทีเสิ่นหยวนก็ควรอยู่ในเรือนฮุ่ยชุนนี้ รอเขาเลิกงานกลับมาทุกวัน

สายตาเขาพินิจมองเสิ่นหยวน เสื้อผ้าต่วนสีเหลืองอ่อนลายดอกเหมยกุ๊นขอบขนสัตว์กับกระโปรงผ้าไหมสีเหลืองนวล นางนั่งอย่างสงบอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดูงดงามยิ่ง

ในห้วงความคิดหลี่ซิวหยวนพลันปรากฏกลอนวรรคหนึ่งขึ้นมา…คนงามดั่งบุปผาอยู่เบื้องนภาในม่านเมฆ คล้ายว่าอยู่สูงลิบมิอาจแตะต้อง

เขาอดจะตกตะลึงไม่ได้

เวลานี้เสิ่นหยวนวางลูกแมวน้อยในอ้อมแขนลงบนตั่งหลัวฮั่นอย่างเบามือแล้ว

เพื่อเลี่ยงไม่ให้หลี่ซิวเหยาต้องคิดมาก เวลานางอยู่ต่อหน้าหลี่ซิวเหยาจะพูดคุยกับหลี่ซิวหยวนอย่างห่างเหินมีพิธีรีตองเหมือนอย่างที่นางปฏิบัติต่อผู้อื่น แต่ยามเผชิญหน้าหลี่ซิวหยวนตามลำพังเช่นนี้ นางยังคงไม่อยากสนทนากับเขา

เรื่องบางเรื่องถึงนางจะพยายามเมินเฉย สามารถไม่คิดเล็กคิดน้อยได้ แต่ก็ยังไม่อาจทำเฉยได้อยู่ดี

เสิ่นหยวนอยากจะออกไปจากที่นี่ในทันที ทว่านางเพิ่งจะลุกขึ้นยืนก็ได้ยินเสียงเย็นชาของหลี่ซิวหยวนเอ่ยถามนางว่า “ไฉนเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

เสิ่นหยวนรู้สึกอยากหัวเราะอยู่บ้าง หรือหลี่ซิวหยวนจะคิดว่านางจงใจตรงมาเซ้าซี้เขาถึงในเรือนฮุ่ยชุน?

ด้วยเหตุนี้เสิ่นหยวนจึงตอบว่า “เมื่อครู่น้องสะใภ้รองบังเอิญพบข้าในสวน จึงเรียกให้ข้ามาดูภาพที่นางปัก” ก่อนจะเอ่ยถามหลี่ซิวหยวนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอ่อนๆ “ไฉนวันนี้น้องรองจึงเลิกงานเร็วปานนี้เล่า”

หลังเสิ่นหยวนแต่งเข้ามาตอนพบหลี่ซิวหยวนก็ไม่เคยเรียกว่า ‘น้องรอง’ มาก่อน ยามนี้ถือเป็นครั้งแรก และยังเพื่อให้เขากระจ่างแจ้งในความสัมพันธ์ตอนนี้ของทั้งสองด้วย

นางเป็นพี่สะใภ้ของเขา มิหนำซ้ำในใจนางก็ไม่ได้รู้สึกใดๆ กับเขาแล้วจริงๆ

หลี่ซิวหยวนได้ยินแล้วก็เงียบไปไม่เอ่ยปาก ทว่าสายตาที่มองเสิ่นหยวนกลับเข้มขึ้น

เสิ่นหยวนกลับไม่อยากไปสนใจว่าหลี่ซิวหยวนจะรู้สึกเช่นไร เพียงยิ้มพลางพูดว่า “ข้ายังมีธุระ ขอตัวไปก่อน รบกวนน้องรองบอกกับน้องสะใภ้รองด้วย” พูดพลางก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า

หลี่ซิวหยวนยังยืนอยู่ตรงประตู แม้เขาจะมีรูปร่างผอม แต่เขาก็เป็นบุรุษ อย่างไรก็สูงใหญ่กว่าเสิ่นหยวน เขาขวางประตูไม่ยอมเปิดทาง เสิ่นหยวนก็หมดหนทางจะเดินออกไปได้

เสิ่นหยวนจึงหยุดฝีเท้าลง เงยหน้ามองหลี่ซิวหยวนด้วยสายตาที่สงบนิ่งยิ่ง