ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 4

แต่ครั้นตกดึกหลี่ซิวเหยาก็ยังคงคลุมเสื้อคลุมสีดำ แล้วสั่งฉีหมิง “ตอนนี้ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย เจ้าเฝ้าในเรือนนี้ให้ดี”

ฉีหมิงรู้แก่ใจดีว่าหลี่ซิวเหยาต้องคิดอาศัยความมืดไปพบเสิ่นหยวนเป็นแน่แท้ จึงอยากจะเตือนเขาว่าตอนนี้กำลังเป็นช่วงเวลาสำคัญ รอผ่านช่วงนี้ไปแล้ว เขาย่อมกลับจวนไปพบเสิ่นหยวนได้อย่างเปิดเผย ไยต้องลักลอบกลับไปเช่นนี้ด้วย อีกทั้งยังต้องเสี่ยงจะถูกคนพบเห็นจนทำให้งานที่ทำมาสูญเปล่าอีก

ทว่าพอฉีหมิงคิดถึงที่เมื่อวานตนเองเอ่ยปากเตือน แล้วหลี่ซิวเหยามีท่าทางโกรธ เขาก็กลืนคำพูดเหล่านี้กลับลงไป เปลี่ยนมากล่าวว่า “นายท่านระวังตัวด้วยขอรับ”

หลี่ซิวเหยาพยักหน้า ก่อนสั่งว่า “มีเรื่องสำคัญใดก็รอข้ากลับมาค่อยว่ากัน”

ต่อจากนั้นเขาก็หันหลังเร่งฝีเท้าเดินออกจากห้องไป

ทางบนเขาขรุขระ ทว่าหลี่ซิวเหยายังคงลงเขาไปได้อย่างรวดเร็ว

ด้านล่างเขาย่อมจะมีคนที่หลี่ซิวเหยาวางไว้จูงม้ามารออยู่ เขารับสายบังเหียนและแส้มาแล้วก็พลิกตัวขึ้นหลังม้า สองขาออกแรงกระทุ้งท้องม้า ม้าก็พุ่งทะยานออกไปราวกับบินในทันที

หลี่ซิวเหยาเลือกใช้ทางเล็กลับตาคนในการมุ่งหน้าไปยังจวนสกุลหลี่

มิผิดจากที่คิด บริเวณจวนสกุลหลี่ยังมีหูตาของผู้อื่นอยู่จริงๆ หลี่ซิวเหยาหลบเลี่ยงอย่างระมัดระวัง ข้ามกำแพงเข้าไปข้างใน จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินไปทางเรือนจิ้งหยวน

ด้านนอกเรือนจิ้งหยวนมีองครักษ์ลับที่หลี่ซิวเหยาจัดวางไว้นานแล้ว ยามเห็นเขาบุกเข้ามาก็มีคนปรากฏตัวจากที่ลับออกมาขวางไว้ ตวาดถามเสียงต่ำทันที “ใคร!”

หลี่ซิวเหยาไม่ตอบ เพียงถอดหมวกคลุมศีรษะสีดำลง

ครั้นองครักษ์ลับเห็นว่าเป็นหลี่ซิวเหยาก็ตกใจยิ่งยวด กุลีกุจอคุกเข่าข้างหนึ่งลงทำความเคารพเขา “ผู้น้อยคารวะนายท่าน”

หลี่ซิวเหยาทำท่าบอกให้องครักษ์ลับลุกขึ้น ก่อนกระซิบสั่งเขา “เฝ้าข้างนอกให้ดี ไม่ว่าผู้ใดก็ห้ามเข้าใกล้”

องครักษ์ลับรีบรับคำสั่งเสียงเบา ครั้นแล้วก็เห็นหลี่ซิวเหยากระโดดข้ามกำแพงเข้าไปในเรือน

กลางยามไฮ่แล้ว บ่าวหญิงในเรือนจิ้งหยวนต่างเข้านอนกันหมด ภายในเรือนมืดมิด มีเพียงโคมไฟตรงระเบียงที่ยังมีแสงไฟอยู่

หลี่ซิวเหยารู้ว่าเวลาเสิ่นหยวนเข้านอนไม่ชอบให้มีสาวใช้มาคอยปรนนิบัติอยู่ข้างๆ แม้ประตูจะลงกลอนไว้จากด้านใน แต่เรื่องนี้ย่อมไม่เกินความสามารถเขา

หลี่ซิวเหยาปลดกระบี่อ่อนตรงเอว ยื่นเข้าไปตามช่องประตูเล็กๆ งัดกลอนประตูขึ้นเบาๆ จนหลุด แล้วแง้มประตูช้าๆ เดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบๆ ก่อนพลิกมือปิดประตู

จากนั้นฝีเท้าเขาก็อดจะเร็วขึ้นไม่ได้ ก้าวปราดไปยังห้องนอน

แม้ในห้องจะไม่ได้จุดตะเกียง แต่ยังคงมีแสงจากดวงจันทร์ดวงดาวส่องลอดหน้าต่างที่กรุด้วยม่านบางสีเขียวเข้ามา ทำให้มองเห็นทุกอย่างในห้องได้ชัดเจน หลี่ซิวเหยาสามารถมองเห็นเสิ่นหยวนนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงได้ในแวบเดียว