ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 5

หากแต่ในความฝันนางจะฝันว่ามือซ้ายของหลี่ซิวเหยาถูกพันด้วยผ้าพันแผลหนาเตอะเช่นนี้ได้อย่างไร

นางจะฝันว่ามือซ้ายของเขาได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งบนผ้าพันแผลยังดูมีเลือดจางๆ ออกมาให้เห็นเชียวหรือ ทุกอย่างดูเหมือนจริงปานนี้?

เสิ่นหยวนเกิดความสงสัย นางจึงยื่นมือไปแก้ผ้าพันแผลบนมือซ้ายของเขาออกอย่างปราศจากความลังเลทันที

หลี่ซิวเหยาไม่กล้าขัดขืนนัก เกรงจะเผลอทำให้นางบาดเจ็บ

เนื่องจากเสิ่นหยวนรู้สึกอารมณ์พลุ่งพล่าน การเคลื่อนไหวที่มือจึงเร็วขึ้น ครู่เดียวก็แก้ผ้าที่พันมือหลี่ซิวเหยาอยู่ออกได้แล้ว

แม้ผ่านมาหลายวันจนบาดแผลบนฝ่ามือซ้ายของหลี่ซิวเหยาไม่ได้ดูน่าสยดสยองเท่าเมื่อวันนั้นแล้ว แต่เนื้อหนังบริเวณขอบๆ ก็ยังปริออกมาอยู่ อีกทั้งยังเป็นสีเขียวคล้ำ ดูน่ากลัวยิ่ง คิดว่าต่อให้วันหน้าจะหายดีแล้ว ผิวตรงนี้ก็น่าจะเป็นแผลเป็นอยู่ดี

แผลเป็นบนฝ่ามือซ้าย?

ราวกับมีสายฟ้าวาบผ่าน ผ่าลงกลางหมอกหนาแห่งความเขลาในสมอง เสิ่นหยวนรู้สึกตระหนกตกใจเหลือประมาณ เมื่อนางคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ทั่วทั้งร่างก็เริ่มสั่นสะท้าน

รอยแผลเช่นนี้…

นางรู้สึกใจเต้นราวกับรัวกลอง หลับตาลงก่อนใช้มือที่กำลังสั่นลูบคลำรอยแผลบนฝ่ามือหลี่ซิวเหยาทันที

ลูบไปลูบมานางก็เริ่มมีน้ำตาไหลนองหน้า

ชาติก่อนแผลเป็นบนมืออวี้หลางก็ลักษณะเป็นเช่นนี้ ไม่ผิดอย่างแน่นอน!

เสิ่นหยวนพลันนึกขึ้นได้อีกว่าหลี่ซิวเหยาก็ดื่มเพียงชาซงหลัว ทั้งยังมีหลายครั้งที่นางฟังเสียงฝีเท้าของหลี่ซิวเหยาผิดเป็นเสียงฝีเท้าของอวี้หลางในชาติก่อน

ไหนจะเวลาที่หลี่ซิวเหยากอดนาง นางก็รู้สึกคุ้นเคยยิ่งเช่นกัน เสียงแหบแห้งเจือสะอื้นที่เรียกนางว่าหยวนหยวนเมื่อครู่นี้ก็…

ในใจเสิ่นหยวนเกิดการคาดเดาอย่างใจกล้ายิ่ง…ความจริงหลี่ซิวเหยาก็คืออวี้หลาง?

ที่แล้วมาเสิ่นหยวนก็มิใช่ไม่เคยมีข้อคาดเดาพรรค์นี้ เพียงแต่หนึ่งคือนางรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด จะอย่างไรชาติก่อนนางกับหลี่ซิวเหยาก็เคยพบกันเพียงไม่กี่หน อีกทั้งท่าทีที่เขามีต่อนางก็ล้วนเย็นชาอย่างที่สุด

และสองคือนางเคยได้ยินผู้อื่นพูดว่าหลี่ซิวเหยาเป็นคนเย็นชาทั้งภายนอกและภายใน จึงคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาจะช่วยชีวิตนาง ซ้ำยังดีต่อนางปานนั้น และถึงกับมีใจให้นางอีกด้วย