ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 6

ไฉ่เวยมองเสิ่นหยวนอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่เห็นนางมีสีหน้าอ่อนโยนราบเรียบ ไม่ได้มีท่าทางไม่สบายแต่อย่างใดถึงได้เชื่อ

จากนั้นไฉ่เวยก็เรียกให้ชิงเหอกับชิงจู๋ยกน้ำเข้ามา ขณะที่ตนเองก็ปรนนิบัติเสิ่นหยวนเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้างหน้าบ้วนปาก ก่อนหยิบหวีไม้จันทน์มาหวีผมและเกล้าผมให้นาง

ไฉ่เวยเกล้ามวยเอียงที่ดูอ่อนหวานให้เสิ่นหยวน บนมวยผมปักด้วยปิ่นหยกขาวหนึ่งอัน ยอดปิ่นสลักเป็นลายดอกอวี้หลันที่กำลังจะผลิบาน ดูวิจิตรบรรจงยิ่งนัก

เวลานี้ชิงเหอนำน้ำไปเททิ้งและกลับมาแล้ว ในมือถือดอกไม้กิ่งหนึ่ง กล่าวยิ้มๆ ว่า “เมื่อครู่บ่าวออกไปเทน้ำ เห็นบนซุ้มกุหลาบป่ามีดอกหนึ่งบานแล้ว บ่าวดีใจจึงเดินไปเด็ดมาเจ้าค่ะ”

ชิงเหอเดินไปยื่นดอกไม้ในมือให้เสิ่นหยวนดูอย่างคล้ายจะอวด

ดอกกุหลาบป่าสีชมพู บนกลีบยังมีน้ำค้างติดอยู่

ดอกไม้ที่เดิมทีควรบานในฤดูร้อนกลับบานในฤดูใบไม้ผลิเสียได้

เสิ่นหยวนเห็นดอกไม้ที่งดงามอ่อนช้อยนี้แล้วในใจก็นึกชอบเช่นกัน จึงสั่งไฉ่เวย “นำกุหลาบป่าดอกนี้มาแซมผมข้าแล้วกัน!”

เพราะว่าตั้งครรภ์ ช่วงที่ผ่านมานี้เสิ่นหยวนจึงมักรู้สึกง่วงงุนมึนงง น้อยนักที่จะดูแลความเรียบร้อยของตนเอง ยามนี้พอเห็นกุหลาบป่าสีชมพูดอกนี้กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่า เบิกบานใจขึ้นไม่น้อย

ไฉ่เวยเห็นเสิ่นหยวนเบิกบานใจก็รีบรับคำ ก่อนรับกุหลาบป่าในมือชิงเหอมาแซมผมให้เสิ่นหยวนอย่างระมัดระวัง แล้วพินิจดูผ่านคันฉ่อง

นี่คือคนงามกว่าบุปผาโดยแท้! ถึงแม้ยามนี้ฮูหยินจะมีสีหน้าไม่สู้ดี แต่ก็ยังทำให้กุหลาบป่าอันงดงามอ่อนช้อยนี้หมองลงได้อยู่

ไฉ่เวยชมเปาะในใจ ก่อนสั่งให้ชิงเหอกับชิงจู๋ไปยกอาหารเช้ามาจากครัวเล็ก

พักก่อนเสิ่นหยวนกินอะไรไม่ลง ได้กลิ่นอะไรก็รู้สึกเหม็นไปหมด ถึงบังคับตนเองให้กินลงไปสองคำ แต่ก็จะอาเจียนออกมาทันที ได้รับความทุกข์ทรมานจนบรรยายไม่ถูก

สองวันมานี้ถึงเพิ่งจะดีขึ้น ในที่สุดนางก็สามารถฝืนกินลงไปได้บ้างโดยที่ไม่อาเจียนแล้ว ทว่าความอยากอาหารยังคงไม่ดีขึ้นเท่าไร อาหารเช้าวันนี้กินไปเพียงโจ๊กไก่เส้นครึ่งชามและขนมแป้งนุ่มกลิ่นสะระแหน่อีกครึ่งชิ้นก็วางตะเกียบลงแล้ว

ไฉ่เวยที่ด้านข้างเห็นแล้วก็แอบร้อนใจ

ฮูหยินตั้งครรภ์ได้เกือบห้าเดือนแล้ว ถ้ายังไม่อยากอาหารอยู่เช่นนี้จะไปดีได้อย่างไร นางเห็นแล้วในใจก็ให้วิตก

หากนายท่านอยู่ด้วยก็คงดี เขาต้องคิดหาทางได้แน่นอน

ทว่าบัดนี้นายท่านกลับอยู่ไกลถึงซานซี ทางฮูหยินก็ไม่ยอมส่งจดหมายไปบอกเขาถึงอาการของนางเพราะกลัวเขาจะเป็นห่วง คิดว่ายามนี้นายท่านอาจยังไม่รู้เรื่องที่ฮูหยินตั้งครรภ์เสียด้วยซ้ำ

ไฉ่เวยคิดเงียบๆ ในใจว่า…ขออย่าให้ถึงขั้นฮูหยินคลอดลูกแล้ว นายท่านก็ยังไม่กลับมาแล้วกัน