ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 7

บทที่ 7

เสิ่นหยวนมองเห็นหลี่เป่าผิงขวางทางเดินของนางไว้แล้ว ซ้ำปากยังพูดถ้อยคำกำเริบเสิบสานเช่นนี้กับนาง คิ้วเรียวยาวทั้งสองข้างของนางก็อดจะขมวดมุ่นกว่าเดิมไม่ได้

ไฉ่เวยเป็นห่วงผู้เป็นนาย นางจึงจับแขนเสิ่นหยวนไว้แน่น พร้อมกันนั้นก็พูดกับหลี่เป่าผิงอย่างไม่พอใจ “คุณหนูสาม ท่านขวางทางฮูหยินของบ่าวด้วยเรื่องใดกันเจ้าคะ รบกวนท่านหลีกทางให้ฮูหยินไปด้วย”

หลี่เป่าผิงได้ยินแล้วก็กวาดตามองไฉ่เวยด้วยสายตาดูแคลนปราดหนึ่ง จากนั้นก็เบะปากด่าว่า “เจ้านับเป็นตัวอะไร ก็แค่สาวใช้นางหนึ่งเท่านั้น เจ้ามีสิทธิ์จะมาสอดปากขัดคำข้ารึ!”

พูดพลางหลี่เป่าผิงก็ตวาดสั่งปี้อวี้สาวใช้ที่อยู่ข้างกายนาง “สาวใช้นางนี้ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ตบปากนางให้ข้า!”

ไม่ว่าอย่างไรไฉ่เวยก็เป็นหัวหน้าสาวใช้ของเสิ่นหยวน ตบนางก็เท่ากับตบเสิ่นหยวนด้วย

ทว่าทั้งจวนนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าหลี่ซิวเหยาเห็นเสิ่นหยวนสำคัญยิ่งกว่าตนเอง หากยามนี้ทำให้เสิ่นหยวนเสียหน้า…

ปี้อวี้นึกภาพใบหน้าที่ราวกับปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งของหลี่ซิวเหยาแล้วก็ให้ตัวสั่นงันงก ไม่กล้าเดินไปตบไฉ่เวย

หลี่เป่าผิงเห็นแล้วก็โมโหยิ่งยวด

“ตัวไร้ประโยชน์! ให้เจ้าตบสาวใช้คนเดียวเจ้าก็ยังไม่กล้า ข้าจะเก็บเจ้าไว้ทำอะไร!” หลี่เป่าผิงทางหนึ่งบริภาษปี้อวี้เสียงดัง อีกทางก็ถกแขนเสื้อพลางเงื้อมือขึ้น ถึงกับคิดจะตบไฉ่เวยด้วยตนเอง

ทว่ามือของหลี่เป่าผิงยังไม่ทันตบลงบนหน้าไฉ่เวย แขนของนางก็ถูกคนจับไว้แน่นแล้ว

หลี่เป่าผิงเพ่งดูก็เห็นว่าผู้ที่จับแขนตนอยู่ถึงกับเป็นเสิ่นหยวน

สายตาที่เสิ่นหยวนมองหลี่เป่าผิงนั้นเย็นเยียบยิ่ง วาจาที่กล่าวออกมาก็เย็นชามิต่างกัน “ไฉ่เวยเป็นสาวใช้ของข้า เจ้าไม่มีสิทธิ์มาด่าว่าทุบตีนาง” พูดพลางออกแรงสะบัดมือหลี่เป่าผิงออก

หลี่เป่าผิงถึงกับทรงตัวไม่มั่นคง เซถอยหลังไปสามก้าว เท้าพลันไปกระแทกกับก้อนหินผิวเรียบก้อนหนึ่งจนตัวเอียงไปด้านข้าง

หลี่เป่าผิงกำลังจะล้มอยู่รอมร่อ เคราะห์ดีที่มือขวานางคว้าหินภูเขาจำลองที่ด้านข้างไว้ได้อย่างฉิวเฉียด ทว่าด้วยเป็นช่วงรอยต่อระหว่างฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อนบนหินจึงมีตะไคร่ขึ้นอยู่ทั่ว นางจึงคว้าได้ตะไคร่ที่ทั้งชื้นทั้งลื่นเต็มฝ่ามือ

หลี่เป่าผิงรู้สึกเสียหน้าเป็นที่สุด เดิมทีนางก็มีนิสัยหยิ่งผยอง อีกทั้งในใจก็ไม่พอใจต่อเสิ่นหยวนอยู่แล้ว ยามนี้รู้ตัวว่าตนเองทำเรื่องน่าขบขันอย่างมากออกมาต่อหน้าเสิ่นหยวน นางจึงโมโหจนใบหน้าแดงเถือก

หลี่เป่าผิงยืนตัวตรงขึ้นมา ยกมือชี้หน้าเสิ่นหยวนพลางด่าทันที “เจ้ากล้าผลักข้า? ข้าจะกลับไปฟ้องท่านแม่!”

เสิ่นหยวนมองหลี่เป่าผิงปราดหนึ่งด้วยสายตาเรียบเฉย

ชาติก่อนหลี่เป่าผิงก็มักรังแกเสิ่นหยวนอย่างนี้เป็นประจำ ขอแค่เสิ่นหยวนเถียงกลับหรือต่อต้านแม้เพียงนิด นางก็พูดว่าจะกลับไปฟ้องมารดาเช่นนี้

ทว่าเวลานั้นหลี่เป่าผิงยังพูดเพิ่มอีกประโยคด้วยว่า ‘จะไปฟ้องพี่รอง’

เวลานั้นเสิ่นหยวนใส่ใจหลี่ซิวหยวนมาก จึงกลัวเขาจะคิดว่าตนไม่ดีต่อคนในครอบครัวเขา จากนั้นก็จะยิ่งหมางเมินตนเอง ดังนั้นไม่ว่าหลี่เป่าผิงจะอาละวาดหรือหาเรื่องนางอย่างไร้เหตุผลเพียงไร นางก็ล้วนแต่อดทน

หากแต่ยามนี้…