ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 7

พูดถึงตอนท้ายบนหน้าหลี่ซิวหยวนก็ปรากฏแววเดือดดาล ราวกับว่าเสิ่นหยวนมีความสัมพันธ์เกี่ยวเนื่องกับเขายิ่งยวด หลี่ซิวเหยาบีบบังคับเสิ่นหยวน เขาก็พลอยรู้สึกเหมือนถูกบีบบังคับไปด้วย

เสิ่นหยวนเห็นหลี่ซิวหยวนมีท่าทางเช่นนี้ก็อึ้งงันไป ทว่าจากนั้นก็รู้สึกขบขัน

นี่นับเป็นอะไรกัน เขาแสดงความแค้นเคืองต่อเรื่องนี้มากเพียงนี้ไปไย ที่แล้วมาเขามิใช่มองเห็นนางก็รู้สึกเอือมระอา อยากจะให้นางอยู่ไกลๆ จากเขาเสียใจแทบขาดหรอกหรือ ไม่เคยเห็นเขาถามไถ่เรื่องของนางเช่นนี้มาก่อน

แต่ตอนนี้เขากลับแสดงท่าทางเหมือนว่าสนใจเรื่องของนางเสียเต็มประดา

ไยนางต้องให้คนพรรค์นี้มาสนใจด้วย

หากเป็นชาติก่อน ยามรู้ว่าหลี่ซิวหยวนสนใจตนเองเพียงนี้ เสิ่นหยวนจะต้องดีใจเจียนคลั่งแน่นอน ทว่าชาตินี้นางกลับไม่เห็นท่าทางสนอกสนใจของเขาอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

ด้วยเหตุนี้เสิ่นหยวนจึงพูดอีกรอบ “เรื่องของข้าไม่เกี่ยวกับเจ้า เจ้าช่วยหลีกทางด้วย”

หลี่ซิวหยวนได้ยินที่นางพูดแล้วกลับยังคงมองนางอย่างเงียบๆ ไม่ได้มีท่าทีจะหลีกทางให้แม้แต่นิดเดียว

เสิ่นหยวนเห็นดังนี้ ในใจก็เริ่มจะหงุดหงิดขึ้นมา นางจึงจับมือไฉ่เวย ก้าวเท้าทำท่าจะเดินไปบนทางเล็กอีกเส้นที่ด้านข้างแทน

ทางเล็กที่หลี่ซิวหยวนยืนอยู่ตอนนี้เป็นทางไปเรือนจิ้งหยวนที่สะดวกและรวดเร็วที่สุด แต่ในเมื่อเขาไม่หลีกทางให้เสียที เสิ่นหยวนจึงยอมเดินอ้อมไปทางอื่น อย่างไรก็ดีกว่ายืนพูดกับหลี่ซิวหยวนตรงนี้ต่อ

แต่คิดไม่ถึงว่าเสิ่นหยวนเพิ่งจะออกเดินได้สองก้าว ก็เห็นหลี่ซิวหยวนเดินมาที่ทางเล็กเส้นนี้แล้วขวางทางนางไว้อีกครั้ง

เสิ่นหยวนชักสีหน้าอย่างทนไม่ไหว คิ้วเรียวยาวทั้งสองขมวดมุ่น ช้อนตามองหลี่ซิวหยวนด้วยความไม่พอใจพลางพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “หลีกไป!”

มือของไฉ่เวยที่ประคองแขนเสิ่นหยวนอยู่พลันเกร็งขึ้นมา ในใจเริ่มจะตึงเครียดเช่นกัน

ในความทรงจำของไฉ่เวยทุกครั้งเวลาหลี่ซิวหยวนเห็นเสิ่นหยวนมิใช่ล้วนหันหลังเดินหนีโดยไม่พูดอะไรสักคำหรือไร แต่ไฉนยามนี้…

มิหนำซ้ำ แม้พวกเขาทั้งสองจะเป็นน้องสามีและพี่สะใภ้กัน แต่อย่างไรก็ยังต้องระวังคำครหา ตอนนี้นายท่านไม่อยู่บ้าน หากมีบ่าวไพร่คนอื่นมาเห็นหลี่ซิวหยวนขวางทางเจ้านายของนางเช่นนี้ ในใจจะคิดอย่างไรเล่า

หากพวกนางนำไปซุบซิบนินทา จะอย่างไรหลี่ซิวหยวนก็เป็นบุรุษ ย่อมไม่ต้องกลัวอะไร แต่ชื่อเสียงของเจ้านายของนางจะต้องมัวหมองแน่นอน

ถ้าถึงเวลานั้นนายท่านล่วงรู้เข้า…ในใจจะคิดอย่างไร

ความสัมพันธ์ระหว่างฮูหยินกับนายท่านเพิ่งจะดีขึ้นแท้ๆ

ด้วยเหตุนี้ไฉ่เวยจึงก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง ยอบตัวทำความเคารพหลี่ซิวหยวน จากนั้นก็เอ่ย “คุณชายรอง บัดนี้ฮูหยินของบ่าวตั้งครรภ์ได้เกือบห้าเดือนแล้ว ท่านหมอบอกว่ายืนนานขยับตัวนานไม่ดี นี่ฮูหยินก็ออกมาได้พักใหญ่ ยามนี้ควรกลับไปพักแล้ว ขอท่านโปรดหลีกทางให้ฮูหยินของบ่าวผ่านไปด้วยเจ้าค่ะ”

ไฉ่เวยพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ท่าทางก็นอบน้อม หวังให้หลี่ซิวหยวนยอมหลีกทางให้

หลี่ซิวหยวนฟังไฉ่เวยพูดจบแล้ว สายตาก็มองหน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยของเสิ่นหยวน

ในท้องของเสิ่นหยวนคือลูกของนางกับหลี่ซิวเหยา…

คิดถึงตรงนี้ในใจหลี่ซิวหยวนก็อดรู้สึกฝาดเฝื่อนขึ้นมาไม่ได้ และก็มีความริษยาอยู่รำไร ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเอาแต่ยืนกรานจะเชื่อว่าเสิ่นหยวนแต่งงานกับหลี่ซิวเหยาเพราะถูกอีกฝ่ายบีบบังคับ

หลี่ซิวหยวนคิดแล้วจึงพูดกับเสิ่นหยวนอย่างอ่อนโยน “แม้ว่าตอนนี้ในมือหลี่ซิวเหยาจะมีอำนาจมากยิ่ง แต่เจ้าไม่ต้องกลัวไป ยามนี้เขาได้รับบาดเจ็บอยู่ที่ซานซียังไม่อาจกลับมาได้ หรือต่อให้เขาจะกลับมาแล้วก็ไม่เป็นไร ขอเพียงเจ้าต้องการหย่ากับเขา ข้าก็จะช่วยเจ้าเอง”

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มในเดือน ธันวาคม 63)