ทดลองอ่าน เกิดใหม่เพื่อคืนฐานะเดิม บทที่ 7

ฉยงเหนียงเอ่ยปลอบโยนด้วยเสียงที่นุ่มนวล “ท่านแม่ ลูกเพียงไปทำงานเท่านั้น ค่าจ้างเดือนละห้าเฉียนแม้น้อยไปสักหน่อย แต่ชั่วดีอย่างไรก็ช่วยค่าใช้จ่ายทางบ้านได้ เพียงแต่ท่านกับท่านพ่ออย่าได้ฟังคำยุยงของผู้อื่น นำเงินไปติดต่อให้ผู้อื่นมาช่วยลูกเป็นอันขาด ไม่ช้าวัดเนี่ยนฝ่าก็จะเปิดประตูต้อนรับผู้สักการะ ร้านของพวกเรายังค่อนข้างเก่าโทรม จำเป็นต้องซ่อมแซมให้ดี ท่านกับท่านพ่อโปรดวางใจไปดูแลเรื่องร้านเถิด เมื่อร้านมีรายได้ พวกเราก็จะได้ชดใช้ค่ารถม้าของจวนอ๋อง และลูกก็จะได้กลับมาอยู่เป็นเพื่อนพวกท่านในเร็ววัน”

หลิวซื่อประคองดวงหน้าของบุตรสาวด้วยความรุ่มร้อนใจ “ลูกแม่ ได้ยินว่าท่านอ๋องผู้นั้นเป็นคนเจ้าชู้ ไม่กี่วันมานี้ซื้อหานางบำเรอเข้าจวนตั้งหลายหน รูปโฉมของเจ้าแอบซ่อนไว้ไม่ได้หรอก หากว่าถูก…จะให้แม่วางใจลงได้อย่างไรเล่า”

ฉยงเหนียงสวมกอดหลิวซื่อเบาๆ นางแอบอิงในอ้อมอกนั้นพลางสัมผัสไออุ่นของมารดา ปากก็กระซิบตอบ “ท่านแม่ ท่านไม่ต้องกังวลใจแทนลูกจริงๆ ขอเพียงท่านพ่อท่านแม่กับพี่ชายสบายดี วันเวลาถัดจากนี้ก็ยังมีความหวัง ลูกจะออกมาจากจวนอ๋องอย่างแน่นอน”

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นฉู่เซิ่งก็ส่งรถม้าคันหนึ่งไปรับฉยงเหนียงกับสัมภาระห่อเล็กของนางมายังคฤหาสน์ที่ใช้เป็นจวนอ๋องชั่วคราว

แค่เห็นก็รู้ว่าฉู่เซิ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการพลิกโฉมหน้า ตอนอยู่ที่สกุลชุยยังวางท่าหยิ่งยโส ทว่าพออยู่ในจวนกลับทำใจดีราวท่านลุงข้างบ้าน ไม่เพียงพาฉยงเหนียงไปยังเรือนเล็กอันเป็นที่พักของนางด้วยตนเอง ยังชี้แจงเรื่องเสื้อผ้าอาหารและความเป็นอยู่ทุกเรื่องอย่างชัดแจ้ง ถึงค่อยปลีกตัวจากไป

เรือนเล็กแห่งนี้สงบเงียบดีทีเดียว เนื่องจากตัวคฤหาสน์สร้างอิงภูเขา เรือนเล็กของนางอยู่ตรงไหล่เขาพอดี เมื่อเปิดหน้าต่างออกไป หมู่แมกไม้ที่เจริญงอกงามจึงล้วนสะท้อนเข้าสู่สายตา แผ่นกระเบื้องสีดำกับก้อนอิฐสีเทาอมเขียวก็ดูงามสง่ายิ่ง ประกอบกับฝนเพิ่งจะลงเม็ดไปหนึ่งระลอก น้ำที่สะสมอยู่บนชายคาจึงร่วงหยดดังเปาะแปะ ให้ความรู้สึกเหมือนได้เร้นกายจากโลกอันวุ่นวาย

ฉยงเหนียงได้ชมทัศนียภาพสีเขียวขจีเต็มสองตา พาให้ชั่วขณะนั้นใจลอยอยู่บ้าง การเกิดใหม่ชาตินี้นางเพียงกลับคืนสกุลชุยเร็วขึ้นก็ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงมากมายเพียงนี้ เส้นทางข้างหน้าควรจะเป็นเช่นไรต่อ นางเองก็มองได้ไม่ชัดเจนนัก

นางหารู้ไม่ว่าบริเวณที่สูงยิ่งกว่าของคฤหาสน์อิงภูเขาแห่งนี้มีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ในศาลารับลมพลางเก็บดวงหน้าด้านข้างอันกลัดกลุ้มของนางเข้าสู่สายตาจนหมดสิ้น

ฉู่เซิ่งที่ยืนรับใช้อยู่ด้านข้างเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ท่านอ๋อง ท่านเห็นว่างานรอบนี้ข้าน้อยจัดการได้รัดกุมเหมาะสมหรือไม่”