ทดลองอ่าน เชิดรักมังกรซ่อนเงาหงส์ บทที่ 1-2

บทที่ 1

เสียงเคาะระฆังบอกโมงยามดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

เสียงอันคุ้นเคยเตือนให้คนเก่าคนแก่ในวังตระหนักได้ว่าเพลานี้เป็นยามวิกาลที่ผู้คนหลับใหล ทุกสรรพสิ่งอยู่ในความเงียบสงัด

กระนั้นในพระราชวังอันใหญ่โตโอฬาร ไม่ว่าจะเป็นเจ้านายหรือข้ารับใช้ที่หมอบอยู่ในท้องพระโรงมาเป็นเวลานานค่อนข้างชินชากับเสียงนี้เสียแล้ว บนพื้นกระเบื้องสีทองล้วนคลาคล่ำไปด้วยกลุ่มคนจำนวนมากโดยไม่แบ่งชนชั้นยศถาบรรดาศักดิ์

บนท้องพระโรงของตำหนัก เสียงสาดน้ำชะล้างพื้นแผ่นหินดังซ่าๆ อยู่ถึงสามหนเต็มๆ ทว่าตามรอยแยกของแผ่นหินยังคงส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งน่าสะอิดสะเอียนออกมาอย่างไม่จืดจางเลยแม้แต่น้อย

หลังจากตัดศีรษะคนมาทั้งคืนดาบของเพชฌฆาตก็ทื่อทู่จนไร้ความคมอีกต่อไป ในเวลานี้เขากำลังนับศีรษะที่จะแปรเป็นเงินรางวัลในตะกร้าอยู่ที่ด้านล่างของตำหนักโดยอาศัยแสงวับๆ แวมๆ จากโคมไฟด้วยความรู้สึกด้านชา

ผู้คนทุกเพศทุกวัยนั่งคุกเข่าเป็นแถวกันสลอนอยู่ในท้องพระโรง ใบหน้าของแต่ละคนซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว มีหลายคนที่บริเวณใกล้ขาหนีบของพวกเขามีน้ำอุ่นๆ ไหลเจิ่งนองจนเป็นทางยาว

“ท่านราชครูเว่ย องค์หญิงและองค์ชายในวังล้วนประทับอยู่ที่นี่กันทั้งหมดแล้ว ท่านผ่านตาดูเถิดขอรับ!”

ผู้พูดคือ ‘หลี่ว์เหวินป้า’ ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองทหารรักษาพระองค์ แม่ทัพใหญ่แห่งเจิ้นหย่วนซึ่งเคยกวาดล้างกองทัพนับพัน กำลังค้อมเอวที่แข็งตั้งตรงตระหง่านปานหอคอยเหล็กเชิญ ‘เว่ยเหลิ่งเหยา’ ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์แห่งแคว้นต้าเว่ยเข้าไปยังท้องพระโรง

รูปโฉมหล่อเหลาซึ่งมีสีหน้าเย็นชาอยู่เป็นนิจดูเหมือนไม่แปรเปลี่ยนไปเลย ต่อให้เขาก่อการยึดอำนาจในชั่วข้ามคืน บั่นศีรษะโอรสสวรรค์ที่แท้จริงบนบัลลังก์มังกรด้วยน้ำมือของตนเอง ชำระล้างทั้งพระราชวังด้วยเลือด ล้มล้างอำนาจราชวงศ์ต้าเว่ยได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดแล้วก็ตาม ทว่าใบหน้านั้นยังคงสงบเรียบผ่อนคลายดุจเดิม

นัยน์ตาวิหคเพลิงอันคมปลาบล้ำลึกกวาดมองทายาทของราชวงศ์ที่ปัสสาวะราดกางเกงไปรอบหนึ่ง ในที่สุดสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างผอมบางร่างหนึ่งในบรรดากลุ่มคนที่หวาดกลัวจนตัวสั่นเทาเป้ากางเกงเปียกแฉะไปหมด

เขาเหยียดมือชี้ออกไปคราหนึ่ง ทหารรักษาพระองค์สองนายก็ดึงเด็กร่างผอมแห้งแรงน้อยคนหนึ่งออกมาจากกลุ่มคนที่หมอบอยู่ในท้องพระโรงนั่นทันที

การที่บอกว่าเขาเป็นเด็กนั้นก็ออกจะเกินไปสักหน่อย แต่เพราะขาดสารอาหารมาเป็นเวลานานทำให้เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีผู้นี้มีรูปร่างผอมบางกว่าคนในวัยเดียวกันอยู่บ้าง คางเรียวแหลมขับให้ดวงตากลมโตของเขาดูเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ

เว่ยเหลิ่งเหยามองออกได้อย่างชัดเจนว่าในดวงตาที่ฉายแววเฉลียวฉลาดทั้งคู่ของเด็กหนุ่มนั่น…ไม่มีน้ำตาให้เห็นแม้แต่หยดเดียว พูดง่ายๆ ก็คือนัยน์ตาที่แดงก่ำอยู่บ้างเป็นเพียงอาการตอบสนองน้อยนิดต่อเรื่องโหดร้ายที่เพิ่งเกิดขึ้นในวังเท่านั้น

“เรียนท่านราชครูเว่ย เขาคือ ‘เนี่ยชิงหลิน’ โอรสองค์ที่สิบสี่ของฮ่องเต้พระองค์ก่อนซึ่ง ‘สวรรคต’ ไปแล้ว ถือกำเนิดจากลี่ผิน แห่งตำหนักก่วงเอินที่เพิ่งสิ้นชีพไป ปีนี้อายุได้สิบห้าพรรษาแล้วขอรับ” แม้แต่หยวนกงกง ซึ่งรู้เรื่องราวของคนในวังเป็นอย่างดีก็ยังนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกนามขององค์ชายที่ถูกละเลยในวังผู้นี้ขึ้นได้ แล้วรีบกระซิบตอบท่านราชครูเว่ยจากด้านหลัง

“สิบห้า? อายุมากไปสักหน่อย…” ราชครูเว่ยเอ่ยขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก

หยวนกงกงซึ่งเป็นคนสนิทของราชครูเว่ยกลับตระหนักถึงความหมายในคำพูดนั้นได้ทันที จึงรีบให้ความเห็นว่า “องค์ชายสิบหกที่ประสูติจากหนิงเฟยตำหนักหย่งหนิงอยู่ในวัยพอเหมาะ อายุเพียงหกพรรษาเท่านั้น ยังไม่ประสีประสา จำต้องได้รับการชี้แนะสั่งสอนจากท่านราชครูด้วยความเอาใจใส่อย่างยิ่งยวดขอรับ”

ระหว่างที่หยวนกงกงพูดอยู่นั้น องครักษ์ที่อยู่ข้างๆ ก็ดึงตัวเด็กร่างท้วมในอาภรณ์หรูหราคนหนึ่งออกมาจากกลุ่มสนมชายาแล้วโยนไปตรงหน้าเว่ยเหลิ่งเหยา