ทดลองอ่าน เชิดรักมังกรซ่อนเงาหงส์ บทที่ 5-6

บทกวี ‘หักกิ่งหลิวยามสนธยา’ ของสตรีผู้นี้เป็นที่โจษจันแพร่หลายไปทั่วเมืองหลวงในช่วงเวลาหนึ่ง ทุกคนต่างแย่งกันคัดลอกไว้ ทำให้กระดาษในเมืองหลวงราคาสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นตามเสียงเล่าลือที่ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ ขณะที่สตรีผู้นี้ยังไม่ได้ออกเรือน นางเคยมีใจรักอันบริสุทธิ์งดงามกับราชครูเว่ยซึ่งในขณะนั้นยังไม่เป็นที่รู้จักอยู่ช่วงเวลาหนึ่งด้วย

แม้ทั้งคู่จะเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้ครองคู่กันเสียที ต่อมาเว่ยเหลิ่งเหยาไปประจำการชายแดนในฐานะแม่ทัพผู้ตรวจการ ขณะที่แม่นางซั่งสตรีมากความสามารถก็เข้าวังไปกลายเป็นพระชายา ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองจึงจบลงอย่างค้างคาเช่นนี้

อย่างไรก็ตามเนี่ยชิงหลินจำได้แม่นยำว่าในวันที่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ภายในวังหลวง บรรดาองค์ชาย ฮองเฮา สนมชายา รวมถึงนางกำนัลทั้งหมดต่างก็มารวมตัวกันที่ท้องพระโรง ขาดเพียงอวิ๋นเฟยผู้นี้คนเดียวเท่านั้น ดูไปแล้วท่านราชครูผู้มีสีหน้าเย็นชาเสมอก็เป็นคนที่รู้จักรักหยกถนอมบุปผา คนหนึ่งเช่นกัน สุดท้ายแล้วก็ไม่ปล่อยให้หญิงงามน่าทะนุถนอมต้องตกนรกทั้งเป็น ไม่อาจให้ไปอยู่ในเหตุการณ์ที่น่ากลัวจนปัสสาวะราดกางเกงได้

อากาศหนาวเย็นออกปานนี้ เหตุใดอวิ๋นเฟยถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้นั้นเนี่ยชิงหลินกลับกระจ่างแจ้งดี เมื่อคิดได้ว่ายามปกติท่านราชครูมักเดินผ่านสวนดอกไม้ด้านหลังเพื่อใช้เป็นทางลัดกลับจวนของตนเอง แต่วันนี้ท่านราชครูจะไปที่ค่ายเพี่ยวฉีของแม่ทัพผู้ตรวจการ จึงออกทางประตูหลักที่อยู่ด้านหน้าแทน ทำให้คลาดกับหญิงงามที่อุตส่าห์เฝ้ารอคอยอยู่เป็นนานผู้นี้ไป

เพียงแต่อวิ๋นเฟยผู้นี้ก็ช่างไม่สงวนท่าทีเอาเสียเลย กระดูกของฮ่องเต้พระองค์ก่อนยังไม่ทันเย็นด้วยซ้ำ นางก็รีบสานต่อความสัมพันธ์กับคนรักเก่าอีกครั้งอย่างแทบอดใจรอไม่ไหวถึงเพียงนี้เชียว

เสด็จพ่อ พระองค์ที่ประทับอยู่เบื้องล่างรู้สึกได้ถึงแรงกดทับบนพระมาลาเขียว ที่ทรงสวมอยู่หรือไม่

แม้เนี่ยชิงหลินในใจคิดเช่นนี้ ทว่าต่อหน้ากลับพูดด้วยความเคารพว่า “อวิ๋นเฟยออกมาเดินเล่นตอนพลบค่ำ ต้องสวมเสื้อผ้าให้มากสักหน่อย เราขอตัวเดินไปก่อน”

พอพูดจบเนี่ยชิงหลินก็รีบยกชายเสื้อคลุมมังกรขึ้นและออกจากสถานที่ที่ก่อให้เกิดเสียงติฉินนินทาได้ง่ายแห่งนี้ไปโดยเร็ว แม้อีกฝ่ายจะเป็นเพียงพระชายาของฮ่องเต้พระองค์ก่อน แต่ด้วยบารมีและความโปรดปรานของท่านราชครู อวิ๋นเฟยผู้นี้ต่างหากคือผู้ที่น่าเคารพยำเกรงตัวจริงแห่งตำหนักในของวังหลวงนี้ ส่วนตนเป็นเพียงฮ่องเต้ในนาม เป็นลิงค่างตัวปลอม ในวังหลวงมี ‘พระพุทธองค์’ ให้กราบไหว้ไม่หมดไม่สิ้นโดยแท้!

เรื่องลับที่ว่าท่านราชครูสวมพระมาลาเขียวให้แก่ฮ่องเต้พระองค์ก่อน แสร้งทำเป็นใสซื่อไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรก่อนน่าจะดีกว่า!

น่าเสียดายที่ไม่ว่าเนี่ยชิงหลินจะแสร้งทำเป็นไร้เดียงสาเพียงใดก็ยังมีเรื่องที่หลบเลี่ยงไม่พ้นอีกจนได้ การประชุมราชสำนักเช้าในทุกๆ วันอย่างนี้กลายเป็นกิจวัตรอันน่าเหนื่อยหน่ายไปแล้ว กระนั้นนางก็มีวิธีจัดการในแบบของตนเองเช่นกัน โดยหดศีรษะลงไปในคอเสื้อคลุมมังกรแล้วลอยละล่องสู่ห้วงนิทราทันที

พอบ่อยครั้งเข้าราชครูเว่ยก็ทนดูไม่ได้อีกต่อไป มิใช่ว่าเขามีจิตใจของความเป็นอาจารย์ที่เข้มงวด ทนเห็นความไม่เอาไหนของฮ่องเต้น้อยไม่ได้จริงๆ อะไร แต่เป็นเพราะอีกไม่นานก็จะถึงเทศกาลชมโคมของราชวงศ์ต้าเว่ยแล้วต่างหาก เมื่อถึงเวลานั้นบรรดาอ๋องศักดินาและเชื้อพระวงศ์จากที่ต่างๆ จะเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เป็นการรวมตัวกันของคนในราชสกุลเนี่ยอย่างหาได้ยาก