ทดลองอ่าน เชิดรักมังกรซ่อนเงาหงส์ บทที่ 80-81

แต่ถึงแม้เรือที่ว่านี้จะแล่นได้เร็วมากก็จริง ทว่าข้อเสียของมันก็ชัดเจน ซึ่งก็คือตัวเรือมีลักษณะชัน ไม่ทนต่อแรงกระแทก ทหารชาวหมานจากหนานเจียงพวกนั้นเชี่ยวชาญในการต่อสู้ทางน้ำอย่างกับอะไรดี หากปะทะกันบนเรือยังพอรับมือได้ แต่หากลงน้ำแล้วล่ะก็ ทหารของต้าเว่ยคงเหมือนหมาป่าจอมพลังที่พลัดตกลงไปท่ามกลางฝูงฉลามในน้ำ ซึ่งสภาพย่อมไม่ต่างอะไรกับการตายโดยไร้ที่ฝังศพเป็นแน่แท้ ดังนั้นเรือที่ว่านี้จึงถูกราชครูเว่ยปัดทิ้งออกไปจากความคิดอย่างรวดเร็ว

แต่ขณะที่เขากำลังจะวางแผ่นกระดาษลงนั้น จู่ๆ ก็เอะใจขึ้นมาเมื่อสังเกตเห็นว่ามีอะไรบางอย่างพันอยู่รอบเรืออาชาแดงในภาพวาดนี้…

พอเห็นดังนี้เขาจึงลุกขึ้นยืนพินิจดูเถาวัลย์ที่ผู้ส่งสารรีบควบม้าโดยไม่หยุดพักนำมาส่งให้ แต่กลับนึกไม่ออกว่าเป็นพืชชนิดใด จึงสั่งให้ทหารนำเถาวัลย์นี้ไปพันไว้รอบกราบเรือตามภาพวาด จากนั้นจึงนำเรือลงน้ำ

ขณะที่ทหารเคลื่อนเรือลำเล็กอยู่นั้นมีลมกระโชกแรงพัดมาระลอกหนึ่ง เรืออาชาแดงลำอื่นโคลงเคลงไปมาเล็กน้อย มีเพียงเรือที่พันด้วยเถาวัลย์ลำนั้นเท่านั้นที่แล่นอยู่ในน้ำได้อย่างมั่นคง

ราชครูเว่ยดวงตาเป็นประกายทันที สั่งให้ทหารอีกนายคุมเรืออาชาแดงไปชนเรือลำใหญ่ ปรากฏว่าหลังจากที่เรือทั้งสองลำชนกัน เรือลำเล็กก็กระดอนกลับอย่างรวดเร็ว ทว่ายังคงลอยตัวอยู่ในน้ำได้อย่างมั่นคง ขณะนี้แม้แต่เหล่าทหารทั้งหลายและองค์หญิงฉี่เคอที่ยืนดูอยู่ริมฝั่งแม่น้ำต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน นัยน์ตาของแต่ละคนฉายแววตื่นเต้นยินดี ต่างเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่าวิธีการที่ราชครูเว่ยคิดขึ้นนั้นยอดเยี่ยมเหลือเกิน!

ราชครูเว่ยเพียรระงับความตื่นเต้นในใจไว้พลางมองตัวอักษรเล็กๆ ที่เขียนต่อจากใต้ภาพว่า

‘สิ่งนี้เรียกว่า ‘เถาลอยน้ำ’ เป็นพืชเฉพาะถิ่นของหมู่บ้านอีซานที่ขึ้นอยู่ริมแม่น้ำปี้สุ่ยทางตะวันตกเฉียงเหนือ ขณะนี้แม้จะพ้นฤดูเก็บเกี่ยวไปแล้ว แต่คนในท้องถิ่นนิยมใช้มันในการสร้างบ้านเรือนลอยน้ำ หากท่านราชครูเห็นว่ามันมีประโยชน์ก็สามารถส่งคนไปที่นั่นเพื่อรื้อถอนบ้านเรือนและเก็บรวบรวมมาใช้ได้’

พออ่านถึงตรงนี้คนเขียนดูเหมือนจะหยุดเขียนไปสักพักใหญ่ น้ำหมึกหยดหนึ่งหยดลงบนกระดาษและถูกกลบทับด้วยผงสีเหลืองอย่างประณีต ก่อนจะเขียนต่อบนรอยด่างนั้นว่า

‘ได้ยินว่าท่านราชครูได้รับบาดเจ็บ จึงขอมอบยาทาแก้พิษงูให้หนึ่งตลับ หากบาดแผลได้รับการรักษาดูแลเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สามารถเก็บไว้ใช้ในยามจำเป็นภายภาคหน้าได้ตามต้องการ’

ราชครูเว่ยนั่งอ่านจดหมายอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับเคาะโต๊ะไปพลางๆ แล้วหยิบตลับยาใบเล็กนั่นขึ้นมา พอเปิดฝาออกก็เห็นยาขี้ผึ้งเนื้อเนียนเงางามดุจหยกอยู่ในนั้น ผิวเนื้อของมันเรียบเนียนเสียจนเขาไม่อยากเอานิ้วไปสัมผัสแตะต้องจนทำลายความเรียบเนียนนั้นให้เสียหายเลย

ความจริงใจของกั่วเอ๋อร์น้อยก็เหมือนยาขี้ผึ้งเนื้อนุ่มเนียนที่อัดแน่นอยู่ในตลับยาใบนี้ ไม่มีทางแสดงออกมาอย่างเปิดเผย แต่หากจะบังคับให้ต้องควักออกมากลับทำให้คนรู้สึกใจอ่อนจนทำไม่ลง…