ทดลองอ่าน เชิดรักมังกรซ่อนเงาหงส์ บทที่ 84-85

เมื่อได้ยินคำพูดของราชครูเว่ย ชิวหมิงเยี่ยนก็ถึงกับสะดุ้งโหยง รีบหลบสายตาทันที แม้ในใจของเขาจะร้อนรุ่มเต็มไปด้วยคำถามมากมาย กระนั้นก็ไม่กล้าถามราชครูเว่ยผู้ทรงอำนาจน่าเกรงขามออกไปตรงๆ ว่า ‘ท่านกับฮ่องเต้มีความสัมพันธ์เชิงตัดแขนเสื้อกันหรือขอรับ’

“เรียนท่านราชครู สายลับจากเป่ยเจียงรายงานมาว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นกับพวกซยงหนูขอรับ ดูเหมือนว่าท่านอ๋องใหญ่ของซยงหนูที่พ่ายแพ้ในการช่วงชิงอำนาจและหนีไปก่อนหน้านี้ได้กลับมาทวงคืนอำนาจโดยยึดครองพื้นที่แถบโม่ซีไว้ได้ มีการรวบรวมกำลังพลทั้งทหารและม้าไว้แล้วราวกับว่าเตรียมพร้อมจะงัดข้อกับฉานอวี๋ซิวถูเลี่ยสักครั้งขอรับ”

เว่ยเหลิ่งเหยาฟังแล้วพยักหน้า การเปลี่ยนแปลงในชนเผ่าซยงหนูถือเป็นเรื่องดีที่ไม่มีผลเสียหายอันใดต่อต้าเว่ย หากสู้รบกันเองจนบรรดาอ๋องทั้งหลายล้มลุกคลุกคลานตั้งหลักไม่ได้ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ ขอเพียงคอยจับตาดูสถานการณ์อย่างใกล้ชิด ไม่จำเป็นต้องเข้าไปมีส่วนร่วมแต่อย่างใด

ครั้นคิดดังนี้เขาก็กำชับว่า “ส่งสายลับไปยังเป่ยเจียงให้มากขึ้น ไม่ต้องกระโตกกระตาก เพียงนั่งอยู่บนภูดูเสือกัดกันเป็นพอ” ราชครูเว่ยพูดถึงตรงนี้ก็ก้มหน้าไปอ่านฎีกาต่อ ก่อนจะสังเกตเห็นว่าชิวหมิงเยี่ยนยังไม่มีทีท่าว่าจะเดินออกจากห้องเสียที

“ท่านราชครู ผู้น้อยขอบังอาจเสนอความเห็นสักหน่อยขอรับ บัดนี้หนานเจียงสงบราบคาบแล้ว สมควรแก่เวลาที่ท่านจะทำการใหญ่ได้แล้วขอรับ มิสู้ฉวยจังหวะที่เป่ยเจียงเกิดความวุ่นวายอยู่ในขณะนี้โค่นฮ่องเต้ลงเสียเลย ท่านเห็นว่าอย่างไรขอรับ”

ราชครูเว่ยได้ยินดังนี้ก็ค่อยๆ วางฎีกาลง สิ่งที่ชิวหมิงเยี่ยนพูดนั้นอันที่จริงก็มีเหตุผลอย่างยิ่ง พักนี้กั่วเอ๋อร์เจริญวัยขึ้นกว่าเดิม ขุนนางหนุ่มบางคนในราชสำนักมักจ้องมองรูปโฉมงดงามชวนพิศของโอรสสวรรค์อยู่เนืองๆ พอเห็นเช่นนี้ก็ทำให้เขาไม่สบอารมณ์จริงๆ อยากซ่อนนางไว้ในตำหนักในเสียเหลือเกิน ให้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ชื่นชมนางได้!

“เยี่ยนชิงคุ้นเคยกับผู้คนแล้ว ความเห็นของพวกราษฎรตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

“ท่านราชครูขึ้นครองบัลลังก์เป็นสิ่งที่ทุกคนคาดหวังรอคอยขอรับ!” ชิวหมิงเยี่ยนสังเกตเห็นว่าราชครูเว่ยเริ่มคล้อยตามก็รู้สึกตื่นเต้น รีบพูดออกมาด้วยความกระตือรือร้น

เว่ยเหลิ่งเหยาเคาะนิ้วกับโต๊ะเบาๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้เยี่ยนชิงก็จัดการตามที่เห็นสมควรเถอะ ปล่อยข่าวออกไปในเร็วๆ นี้ว่าฮ่องเต้ประชวรหนัก นอกจากนี้การขึ้นครองบัลลังก์และพิธีอภิเษกสมรสจะจัดขึ้นพร้อมกันในคราวเดียวเลย องค์หญิงหย่งอันเป็นพระขนิษฐาแท้ๆ ของฮ่องเต้ ดังนั้นพิธีอภิเษกสมรสจะจัดลวกๆ อย่างขอไปทีไม่ได้ ต่อให้ยังไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ทว่าสิ่งของทุกอย่างที่ต้องใช้ในพิธีจะต้องเขียนแจกแจงรายการออกมาอย่างละเอียดและจัดหาให้พร้อมสรรพตั้งแต่เนิ่นๆ ไว้ก่อนย่อมเป็นการดี…”

ขณะที่ชิวหมิงเยี่ยนค้อมตัวก้มศีรษะลงรับคำสั่งของราชครูเว่ยนั้น ในใจกลับสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจอย่างยิ่ง ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็สงสัยมาโดยตลอดถึงการตัดสินใจของท่านราชครูหลังจากเหตุการณ์อันตรายบนถนนหลวงริมทะเลสาบเยี่ยนจื่อ แต่เมื่อเร็วๆ นี้เหตุการณ์หลายๆ อย่างดูเหมือนจะไขความคลางแคลงใจออกทีละชั้นๆ ท่านราชครูต้องมีจิตคิด ‘ตัดแขนเสื้อแบ่งลูกท้อ’ กับฮ่องเต้น้อยผู้สูงส่งที่ยโสโอหังพระองค์แน่ๆ จึงพลอยรู้สึกเอ็นดูเมตตาองค์หญิงที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับฮ่องเต้ไปด้วย…

องค์หญิงที่เอาแต่สนใจแค่เรื่องกิน แต่งตัว และทำเรื่องสนุกสนานไปวันๆ ก็ไม่ใช่คนที่ต้องเกรงกลัวอันใด การยืมชื่อองค์หญิงยังจะทำให้ท่านราชครูก้าวขึ้นสู่อำนาจอย่างถูกต้องชอบธรรมเสียอีก แต่…ฮ่องเต้ที่เฉลียวฉลาดความคิดความอ่านกว้างไกลแยบยลลึกซึ้งพระองค์นั้นเล่าจะยินยอมอยู่ใต้อาณัติของท่านราชครูหรือ ดูจากท่าทีของท่านราชครูด้วยแล้วก็ออกจะเมตตาเอ็นดูโอรสสวรรค์หนุ่มพระองค์นี้ไม่น้อยเลยทีเดียว ยากที่จะรับรองได้ว่าสักวันหนึ่งจะถูกสองคนพี่น้องนี่ร่วมมือกันวางแผนเล่นงานเอาได้น่ะสิ…

ครั้นนึกถึงตรงนี้สีหน้าของชิวหมิงเยี่ยนก็เคร่งเครียดขึ้นทันที ต่อให้ต้องทุ่มสุดตัวเขาก็จะไม่ยอมให้ใครมามีผลกระทบต่อเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ของราชครูเว่ยได้เป็นอันขาด! ต่อให้เป็นฮ่องเต้น้อย…ชายหนุ่มที่ยิ้มแย้มอยู่เป็นนิจผู้นั้น…ก็ยอมไม่ได้เช่นกัน!