ทดลองอ่าน เรื่องราวของเรากับนาง บทนำ

“เมื่อครู่ข้าพูดว่าอะไร”

เสียงนั้นประหนึ่งคมมีดวาดผ่าน น่ากลัวจนนางสั่นสะท้านไปทั้งตัว

“ข้า…”

“อยากถูกโยนออกไปหรือ”

“ข้าไม่กล้าๆ ข้าไม่ส่งเสียงแล้ว ไม่ส่งเสียงแล้ว อย่าโยนข้าออกไปเลย…”

เพราะกลัวว่าจะถูกโยนออกไปจริงๆ นางจึงพูดพลางจับข้อมือของคนผู้นั้นเอาไว้ทันที แต่กลับถูกสัมผัสเหนียวเหนอะของผิวที่แตกจนเนื้อเปิดทำให้ตกใจ

คนผู้นั้นชักแขนกลับอย่างแรงแล้วโยนผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งใส่หน้าของนาง “อุดปากไว้”

ผ้าเช็ดหน้านั้นเปื้อนเลือด พอเข้าปากแล้วเลือดก็ไหลลงท้องของนางทันที

นางกลับไม่กล้าพูดอะไร อดกลั้นกับความปั่นป่วนของอวัยวะภายใน ค่อยๆ ยัดผ้าผืนนั้นใส่ปากเข้าไปทีละนิดจนหมด

แสงไฟข้างนอกค่อยๆ ใกล้เข้ามายิ่งขึ้น เสียงคนบังคับรถม้าดังลอยเข้ามา “คุณชาย คนที่ไล่ตามนางคือทหารในกองทัพกลางขอรับ”

“ใครเป็นผู้นำ”

คนนอกรถม้าเงียบเสียง เหมือนกำลังแยกแยะตัวคน ผ่านไปครู่หนึ่งจึงตอบว่า “ข้าน้อยไม่รู้จักขอรับ”

เพิ่งสิ้นเสียงพูด รถม้าก็ถูกล้อมไว้ทันที

ตอนที่แสงไฟส่องสว่างเข้ามาในมุมหนึ่งของรถม้า นางจึงรู้ถึงที่มาของกลิ่นคาวเลือดเหล่านั้น

หิมะในต้นฤดูใบไม้ผลิแผ่ไอเย็นทะลวงเข้ากระดูก ชายหนุ่มตรงหน้ากลับสวมเพียงเสื้อตัวบาง บนนั้นมีรอยเลือดที่ยังไม่แห้งปื้นใหญ่ ข้อมือที่ถูกนางจับเมื่อครู่วางห้อยลงตรงหน้านาง บนข้อมือมีบาดแผลจากแส้รอยหนึ่ง เห็นแล้วน่าตกใจ

นางตื่นกลัวอย่างยิ่ง กำลังจะเงยขึ้นไปมองหน้าของบุรุษผู้นี้ กลับได้ยินเสียงตะคอกเบาๆ ของเขาดังขึ้นเหนือศีรษะ

“อย่าเงยหน้า หลับตาลง”

ตามด้วยเสียงที่ทำให้นางตัวสั่นดังเข้ามาจากนอกตัวรถม้า

“พวกข้ารับคำสั่งให้ตามล่ามือสังหารที่พยายามจะลอบปลงพระชนม์ ในรถม้าคือผู้ใด รีบออกมารับการตรวจค้น!”

คนบังคับรถม้าเอ่ยว่า “ในรถคือใต้เท้าราชเลขาธิการจาง”

คนเป็นผู้นำได้ยินเช่นนั้นก็ดึงสายบังเหียนหยุดม้าแล้วประสานมือทำความเคารพอยู่บนหลังม้า

“ใต้เท้าจาง คนที่พวกข้าน้อยตามไล่ล่าในคืนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา พวกข้าน้อยไล่ตามมาตลอดทางจนถึงที่นี่ แต่มือสังหารกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย บังเอิญมาเจอรถม้าของท่าน ด้วยภาระหน้าที่ติดตัวจำเป็นต้องตรวจค้น ขอล่วงเกินแล้ว”

พอพูดจบเขาก็พลิกตัวลงจากหลังม้า มือถือคบไฟเดินตรงมาที่หน้ารถม้า

ไอร้อนของเปลวไฟลอดผ่านม่านรถม้า อังเข้ามาทางแผ่นหลัง นิ้วมือกับนิ้วเท้าของหญิงสาวงอแน่นยิ่งขึ้น ลนลานซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของชายหนุ่ม

เขาก้มหน้ามองนางปราดหนึ่ง มือกดลงบนบั้นท้ายของนางไม่เบาไม่หนักเกินไป

“อย่าขยับ”

เสียงพูดนี้ไม่ได้จงใจลดเสียงเบา คนนอกรถม้าก็ได้ยินอย่างชัดเจนเช่นกัน

คนเป็นผู้นำชะงักฝีเท้า “ขอเรียนถามใต้เท้าจาง ในรถม้ามีผู้ใดอยู่อีกหรือขอรับ”

ภายในรถม้าไม่มีเสียงตอบรับใด บรรยากาศตึงเครียด ฉายความกดดันขึ้นอย่างไร้สาเหตุ