ทดลองอ่าน เรื่องราวของเรากับนาง บทที่ 2

“คนที่เข้าพระเนตรฝ่าบาทได้ ไม่งามล้ำเลิศอย่างนั้นหรือ อีกอย่างรู้จักเจ้ามาหลายปีเช่นนี้ เจ้าเคยมีหญิงข้างกายหรือไร เรือนชิงถานของเจ้านอกจากผิงเซวียนใครก็เข้าไม่ได้ หกวันมานี้ผิงเซวียนมาหรือไม่ รูปสลักพระโพธิสัตว์กวนอินของเจ้านั้นต้องฝุ่นไม่ได้ข้ารู้ดี ในเมื่อผิงเซวียนไม่อยู่แล้วใครช่วยเจ้าเก็บกวาด อย่าบอกนะว่าเจ้าทำเอง” เขายิ่งพูดยิ่งได้ใจ “ข้าเทียบคุณชายอีเสียนไม่ได้ ไม่อาจวิเคราะห์เรื่องราวละเอียดลออกระจ่างชัด แต่ความคิดของบุรุษ ข้า…” พูดจบก็ตบอก “ข้าเดาเก่งที่สุด!”

เขาพูดคำเหล่านี้จบแล้ว ทว่าคนที่อยู่ข้างกายกลับนิ่งเงียบไม่พูดจา

จ้าวเชียนรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย ลดมือที่ตบอกลงอย่างขัดเขินแล้วยกขึ้นมาเกาท้ายทอยอย่างขุ่นเคือง “เรื่องนี้ข้า…พูดผิดไปแล้ว”

“สถานการณ์อับจนที่ด่านจินซานยังสอนเจ้าไม่ได้ ใช้ชีวิตอย่างไม่กลัวเกรง วันหน้าเจ้ายังคงต้องเจอกับสถานการณ์อับจนแน่นอน”

“ฮ่าๆ…” จ้าวเชียนหัวเราะ “ก็มีเจ้าอยู่นี่ ข้าไม่ตายหรอก แต่จะว่าไปแล้ว…” เขาเก็บสีหน้าเล็กน้อย พูดอย่างจริงจังว่า “ต่อให้เขาทนการลงทัณฑ์โหดร้ายได้ แต่เจ้าจะยอมปล่อยเขาไปอยู่ข้างกายจิ้นอ๋องจริงหรือ ชิงหลูเหลืออีเสียน นี่คงไม่ใช่เพียงชื่อจอมปลอม เจ้าไม่กลัวทางตงจวิ้นจะควบคุมไม่อยู่นับจากนี้?”

“แล้วตอนนี้ควบคุมอยู่หรือ ลูกหลานสกุลหลิวล้วนเป็นพวกโง่เขลา” จางตั๋วเอ่ยพลางก้าวเดินต่อไป “ตงจวิ้นเดิมทีควรอยู่ได้อีกสองปี ตอนนี้ไม่เหลือแล้ว ถ้าเขาไม่ได้มีแต่ชื่อจอมปลอมก็ควรจะมองเข้าใจ หลิวปี้ไม่เชื่อใจข้าทั้งหมด นี่เป็นเนื้อร้าย ข้าตัดออกไม่หมด ต้องเปลี่ยนคน” พอเขาพูดจบก็ก้มหน้าจัดแขนเสื้อ “ให้เขาทนไป ลองดู ตายไปก็ช่าง อย่างไรเสียหญิงผู้นั้นก็มีชีวิตได้อีกเพียงสี่วัน”

จ้าวเชียนเดินตามพลางเอ่ยว่า “มีชีวิตมาหกวันแล้ว หมอหลวงเหมยไม่อยู่ บาดแผลเต็มหลังของเจ้าได้นางเป็นคนใส่ยาให้กระมัง จะฆ่าอะไรกันอีก เจ้าเก็บนางไว้เป็นสาวใช้เถอะ จะวางยาพิษให้เป็นใบ้ หรือหาโซ่เหล็กมาล่ามไว้ หรือให้นางเช็ดถูรูปสลักพระโพธิสัตว์กวนอินก็ดีเช่นกัน”

“ล่ามไว้? เจ้าคิดว่านางเป็นสุนัขหรือ”

“ข้าไม่ได้พูดเช่นนี้…แต่เมื่อก่อนเจ้ากลัวสุนัขถึงเพียงนั้น ตอนนี้เหตุใด…”

เขาพูดยังไม่จบ ทั้งสองก็เดินมาถึงหน้าประตูเรือนชิงถานแล้ว

เหล่าสาวใช้กำลังกวาดดอกเหมยที่ร่วงหล่นกองใหญ่ เห็นจางตั๋วกลับมาก็รีบหลบไปด้านข้าง

จางตั๋วก้มหน้ามองดอกเหมยบนพื้นปราดหนึ่งแล้วเอ่ยถามอย่างเย็นชา “เกิดอะไรขึ้น”

สาวใช้ผู้หนึ่งพูดเสียงเบาว่า “คุณชาย หญิงผู้นั้นกอดต้นเหมยแคระเป็นตายไม่ยอมออกมา ท่านลุงเจียงเกลี้ยกล่อมนางก็ไม่ฟัง ถามอะไรนางก็ไม่พูด”

จ้าวเชียนเห็นจางตั๋วก้าวเท้าเข้าไปข้างในจึงรีบเดินตามไปกระชากแขนเสื้อของเขา “นี่ๆ นั่นเป็นสตรี ควรทะนุถนอมอ่อนโยนนะ…”

จางตั๋วไม่เอ่ยอะไรสักคำก็ก้าวตรงไปยังลานเรือน

บ่าวชราเห็นเขาเข้ามาจึงโค้งตัวคำนับ จากนั้นมองไปทางใต้ต้นไม้

ท่าทางของสีอิ๋นไม่น่าดูเลยสักนิด สองแขนโอบกอดเกาะลำต้นไว้แน่น

ดอกเหมยที่บานเต็มต้นถูกเขย่าร่วงลงไปกองใหญ่ เพราะรู้ว่าจางตั๋วไม่ชอบให้ในเรือนมีต้นไม้ใบหญ้าระเกะระกะ เกินครึ่งจึงถูกเหล่าสาวใช้กวาดออกไปแล้ว ที่เหลือคือติดอยู่บนตัวของสีอิ๋น

นางดูเหมือนถูกฉุดกระชากจนเสื้อตัวหลวมโคร่งบนร่างหลุดลุ่ย เผยให้เห็นเนินไหล่นวล สองขาขาวก็โผล่ออกมา รอยแส้บนขาตกสะเก็ดสีดำ

จ้าวเชียนเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ “เจ้าแม้แต่สตรีก็เฆี่ยนตี เหี้ยมโหดยิ่งนัก!”

จางตั๋วเอี้ยวตัว “เจียงชิ่น เอาแส้มา”

จ้าวเชียนได้ยินว่าเขาจะลงแส้ก็รีบขวางไว้ พูดเสียงดังว่า “ข้ายังอยู่นี่! ทนเห็นเรื่องเหล่านี้ไม่ได้!”

จางตั๋วหัวเราะเย็นชา “เจ้าคิดว่าข้าจะโบยนางหรือ”

“แล้วเจ้าจะทำอะไร”

จางตั๋วคร้านจะเอ่ยตอบ พลิกมือรับแส้หนังงูเส้นนั้นมา ชี้ไปยังสุนัขเสวี่ยหลงซาที่นั่งอยู่ตรงมุมกำแพงตัวนั้น

“มานี่”

“อย่านะ!”

จ้าวเชียนถูกเสียงแหลมของสีอิ๋นกระแทกจนแสบหู รีบยกมือขึ้นกดจุดชีพจรข้างหู “จุๆ พอเถอะ นางกลัวสุนัขเหมือนเจ้าเมื่อก่อนเลย”

จางตั๋วหันหน้ามาเอ่ยว่า “บอกเจ้าแต่แรกแล้วว่าอย่ามากเรื่อง เจ้าออกไป”

จ้าวเชียนทำตามคำสั่ง โบกมือพลันเงียบเสียง ถอยหลังไปหนึ่งก้าวใหญ่

สีอิ๋นจ้องเขม็งไปที่สุนัขเสวี่ยหลงซาตัวนั้น สุนัขเสวี่ยหลงซาก็ระวังนาง คำรามเบาๆ หลายครั้ง

“กลัวก็ปล่อยมือแล้วมานี่”

นางได้ฟังก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว แต่มือกลับจับแน่นขึ้นและส่ายหน้าไม่หยุด ในดวงตามีประกายน้ำแวววาว

“ไม่อยากถูกกัดตายก็ปล่อยมือ!”

นางตกใจกลัวจนกรามกระทบกัน แต่ยังคงจับแน่นไม่ยอมปล่อยมือ ถึงขั้นซุกหน้าลงในวงแขน ท่าทางเหมือนตายเป็นตาย