ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 1

บิดาและบุตรชายสกุลเสิ่นกล้าหาญภักดี เสียสละชีวิตเพื่อแผ่นดินจนหนึ่งคนบาดเจ็บสองคนชีพวาย สุดท้ายกลับปกป้องสตรีในบ้านไม่ได้ จุดประสงค์แรกเริ่มที่เขาเสี่ยงชีวิตทุ่มสุดกำลังเพียงเพื่อให้ภรรยาและบุตรไร้กังวลเรื่องอาหารเสื้อผ้า หากเขารู้ว่าสุดท้ายบุตรแต่ละคนจะมีจุดจบต้องตายอย่างอนาถเช่นตอนนี้ เขายอมที่จะไม่เข้าร่วมกองทัพ ไม่มีผลงานในการรบ! และจะไม่สอนบุตรชายทั้งสองให้ตอบแทนราชสำนักตั้งแต่อายุยังน้อย

“ท่านพ่อ!”

ได้ยินเสียงของบุตรสาวคนเล็ก ร่างของเสิ่นหยวนหงก็แข็งทื่อ เขาไม่อยากให้บุตรสาวเห็นท่าทางทุลักทุเลของตนเอง แต่ลองอยู่สองครั้งกลับไม่สามารถยืนขึ้นได้ เขากัดฟันสองแก้มเกร็งแน่น

เสิ่นหุยยกชายกระโปรงวิ่งมา ออกแรงประคองบิดาขึ้นมา จากนั้นนางก็ยอบกายลงตรงหน้าบิดา มือเล็กขาวสะอาดปัดเศษหิมะบนร่างบิดาอย่างเอาใจใส่

“ดึกเช่นนี้แล้วอากาศหนาวทางเดินลื่น ท่านพ่อพักผ่อนเร็วสักนิดจะดีกว่า” เสิ่นหุยเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้างดงามราวดอกฝูหรง* ในภาพวาด หมวกคลุมศีรษะสีแดงสดช่วยขับดวงตาสุกใสกับผิวขาวราวหิมะที่งดงามตามธรรมชาติของนาง เพราะนางอายุยังน้อย ดวงตาจึงสุกใสไร้สิ่งเจือปน มีความไร้เดียงสาที่ดูสะอาดบริสุทธิ์

มองดูท่าทางน่ารักของบุตรสาวคนเล็กแล้ว เสิ่นหยวนหงก็ดึงร่างนางขึ้นมาแล้วพูดกำชับอย่างขมขื่น “วันพรุ่งนี้อย่าให้เกิดเรื่องผิดพลาด”

“ข้ารู้แล้ว” เสิ่นหุยตอบกลับเสียงอ่อนโยน บนใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ

เสิ่นหยวนหงเห็นท่าทางไร้กังวลใสซื่อบริสุทธิ์ของบุตรสาวแล้วก็ยิ่งปวดใจ เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ จากนั้นก็พูดต่อไป

“ฝ่าบาท…ทรงอารมณ์แปรปรวน อาหุยต้องรักษาตนเองให้ดี”

เสิ่นหุยพยักหน้า นางรู้ดีว่าฮ่องเต้ผู้นี้โง่เขลาโหดเหี้ยมเพียงใด นางหลุบตาลงเบาๆ ซ่อนความรังเกียจและแค้นเคืองในดวงตาเอาไว้

“ข้าจะประคองท่านพ่อกลับไปพักผ่อน”

เสิ่นหุยทำเสื้อนวมให้บิดามารดา เร่งแล้วเร่งอีกจนทำเสร็จก่อนเข้าวังแล้วส่งให้ทั้งสองด้วยตนเอง

ทั้งที่เสิ่นฮูหยินร้องไห้พักใหญ่เพราะบุตรสาวคนเล็ก แต่พอเห็นบุตรสาวคนเล็กมาหาก็รีบปั้นหน้ายิ้มแย้มอย่างเมตตาอ่อนโยน คำพูดเป็นพันเป็นหมื่นเหลือเพียงกำชับให้นางดูแลตนเองให้ดี

แต่เวลาดึกมากแล้ว พูดกันเพียงไม่กี่ประโยคเสิ่นหุยก็ต้องกลับไปแล้ว

“อาหุย”

เสิ่นหุยหันกลับมา ยกมือดึงหมวกคลุมศีรษะแล้วมองบิดาที่ยืนถือไม้เท้าอยู่ใต้ชายคาจวน หิมะตกหนักขึ้นทุกที ตกลงบนจอนผมสีดอกเลาของบิดา

“ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทไม่ได้เป็นเช่นนี้ ต้องโทษขันทีฝ่ายราชพิธีกลุ่มนั้น…” เสิ่นหยวนหงพูดอย่างเคืองแค้น แต่กลับถอนหายใจคราหนึ่ง พูดอย่างเศร้าใจว่า “อย่าอาศัยฐานะฮองเฮารังแกหยามเกียรติขันทีกลุ่มนั้น โดยเฉพาะเผยไหวกวงขันทีดูแลพระราชลัญจกรแห่งฝ่ายราชพิธี”

เสิ่นหุยพยักหน้าเบาๆ จดจำคำพูดของบิดาไว้ในใจ

แท้จริงแล้วต่อให้บิดาไม่พูด นางก็รู้ดี

ใต้หล้านี้ผู้ใดจะกล้าหาเรื่องเผยไหวกวงขันทีดูแลพระราชลัญจกรแห่งฝ่ายราชพิธี แผ่นดินหมื่นหลี่ อยู่ใต้เท้าของเขา ฮ่องเต้เป็นเพียงนกกระจอกในกรงของเขาเท่านั้น

เขาคือผีร้ายในโลกมนุษย์ เป็นมารร้ายที่มีชีวิต