ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 1

วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งเริ่มทอแสง จวนสกุลเสิ่นแขวนโคมแดงทั้งจวน มองเห็นเป็นสีแดงสดทั้งแถบ ตัดกับหิมะขาวโพลนบนภูเขาที่อยู่ห่างออกไป ทำให้มีกลิ่นอายความยินดีรื่นเริงมากขึ้น

เสิ่นหุยนั่งอยู่หน้าคันฉ่อง ปล่อยให้นางกำนัลแต่งตัวเกล้าผมให้นาง

สาวใช้สองคนยืนกระซิบกระซาบกันอยู่ข้างฉากบังตา เสิ่นหุยหยุดความคิด กลอกสายตามองไปอย่างสงสัย

สาวใช้รุ่นใหญ่นามเฉินเยวี่ยรีบเดินมาหาในทันที โน้มกายกระซิบข้างหูเสิ่นหุย “คุณชายออกไปตั้งแต่เมื่อคืน ไม่รู้ว่าไปที่ใดเจ้าค่ะ”

ตรงหน้าเสิ่นหุยปรากฏภาพดวงตาแดงก่ำคู่นั้นของญาติผู้พี่เซียวมู่ในทันใด

‘อาหุย เหตุใดถึงร้องไห้ พี่ชายสองคนของเจ้าไม่อยู่แล้ว แต่ยังมีข้าอยู่มิใช่หรือ’

‘อาหุย รักษาตนเองให้ดี’

‘อาหุย เจ้ารอข้า’

คำพูดของญาติผู้พี่ดังเข้ามาในหูของเสิ่นหุยอีกครั้ง เสิ่นหุยหลับตาลงอย่างรวดเร็ว ข่มกลั้นความรู้สึกปวดในดวงตา

ทุกคนต่างบอกให้นางรักษาตนเองให้ดี

นางจะทำแน่นอน

พระราชรถที่รายล้อมด้วยทหารเกียรติยศเดินผ่านตัวเมืองหลวงเข้าวังหลวง ในที่สุดก็มาหยุดลงตรงตำหนักเอก เสิ่นหุยวางมือแตะบนแขนของหมัวมัว* แล้วเดินขึ้นบันไดอย่างช้าๆ

ม่านมุกบนมงกุฎหงส์ไหวเบาๆ ทำให้การมองเห็นไม่ชัดเจน เสิ่นหุยมองไปยังฮ่องเต้ที่อยู่บนบัลลังก์สูง

ใต้ตาของฮ่องเต้มีสีเขียวคล้ำ นั่นเป็นร่องรอยที่หลงเหลือจากราคะแรงกล้า แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ก็สามารถมองเห็นรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาของฮ่องเต้ในวัยเยาว์ได้

ในที่สุดเสิ่นหุยก็เดินมาถึงแท่นสูง นางยืนอยู่ข้างกายฮ่องเต้ มองดูกลุ่มคนเป็นจุดดำๆ เบื้องล่าง ฟังเสียงอวยพรจากเหล่าขุนนางยาวนานไม่สิ้นสุด

เมื่อเสร็จสิ้นพิธีแต่งตั้ง ท่ามกลางเสียงดนตรีของกองสังคีต เสิ่นหุยหันกายเดินไปยังตำหนักหย่งเฟิ่งที่พำนักของฮองเฮา สุดท้ายก็นั่งลงบนเตียงมงคลสีแดงสดที่ปักลายหงส์ร่อนด้วยไหมทองทั่วผืน

นางเหลือบตาขึ้นมองสำรวจตำหนักหย่งเฟิ่งแห่งนี้

พิธีเข้าหอนี้เดิมทีควรดำเนินการที่ตำหนักหย่งเฟิ่ง แต่ฮ่องเต้ไม่ได้ก้าวเข้าตำหนักหย่งเฟิ่งมาหลายปีแล้ว พอถึงเวลามงคลค่อยให้ฮองเฮาชำระกายเสร็จแล้วค่อยไปร่วมบรรทมที่ตำหนักหยวนหลง

ได้ยินว่าตำหนักหย่งเฟิ่งแห่งนี้ฮ่องเต้ทรงสร้างให้แก่พี่สาวคนโตของนาง

ได้ยินว่าพี่สาวคนรองของนางนอนอยู่บนเตียงหลังนี้ เลือดไหลหมดกายจนสิ้นลมหายใจสุดท้าย

ปลายนิ้วของเสิ่นหุยที่วางตรงขอบเตียงสั่นเล็กน้อย รู้สึกปวดใจตามไปด้วย นิ้วมือขาวเนียนของนางงอเข้าช้าๆ แล้วค่อยๆ กำแน่น ม่านมุกปิดบังใบหน้าบดบังดวงตาที่แดงเล็กน้อยของนาง