ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 3

บทที่ 3

“ได้หรือไม่” น้ำเสียงของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความคาดหวัง ในดวงตามีแววสนใจเพิ่มขึ้นหลายส่วน เห็นได้ชัดว่าเขากำลังนึกถึงภาพบางอย่าง

กลีบเหมยแดงที่ตกลงในฝ่ามือถูกขยี้จนแหลก คราบน้ำจากกลีบเหมยแดงเปื้อนนิ้วมือขาวราวกับหยกของเผยไหวกวง เขาขมวดคิ้ว ทิ้งกลีบเหมยแดงที่บีบจนแหลกนั้นไปแล้วเอียงศีรษะเล็กน้อย ขันทีรุ่นเล็กหวังไหลก็ยื่นผ้าขาวสะอาดมาให้ทันที

เผยไหวกวงเช็ดมืออย่างช้าๆ ไปพลางเอ่ยพูดอย่างไม่เร็วไม่ช้าไปพลาง “ย่อมต้องทำให้ฝ่าบาทพอพระทัยอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้หัวเราะอย่างเบิกบานใจ

เขารู้อยู่แล้ว ต่อให้เขาต้องการเซียนบนสวรรค์ เผยไหวกวงก็สามารถนำตัวมาให้เขาได้! เขาชอบจุดนี้ของเผยไหวกวง ดังนั้นต่อให้ขุนนางจำนวนมากพูดจาว่าร้ายเผยไหวกวง ฮ่องเต้ก็ไม่สนใจ

ลานสี่เหลี่ยมนั้นมีขนาดไม่ใหญ่ สามด้านล้อมด้วยระเบียงทางเดิน รอบด้านเงียบสงบ บทสนทนาของฮ่องเต้กับเผยไหวกวงแต่ละคำลอยมาเข้าหูของเสิ่นหุยอย่างชัดเจน

พอได้ยินทั้งสองคนปรึกษากันว่าจะเปลี่ยนนางให้เป็นเช่นไร ใบหน้าเล็กของนางที่เดิมทีหนาวเย็นจนซีดขาวก็ยิ่งซีดขาวกว่าเดิม

ได้ยินเหมือนเสียงฝีเท้าเดินจากไป เสิ่นหุยก็หันไปมองทันที จึงประสานเข้ากับสายตาของเผยไหวกวงที่มองมาพอดี

ที่แท้ฮ่องเต้เดินจากไปเพียงคนเดียว เผยไหวกวงยังคงยืนนิ่งพิงเสาระเบียงทางเดินอยู่ที่เดิม

สี่ตาประสานกันเพียงชั่วครู่ เสิ่นหุยก็ตกใจแล้วหันหน้ากลับมาทันที แม้แต่สีหน้าของเผยไหวกวงเป็นเช่นไรก็ยังไม่ได้มองอย่างชัดเจน

เสิ่นหุยลอบจดจำเอาไว้ในใจ ฮ่องเต้ไม่ชอบที่นางทึ่มทื่อไม่น่าสนใจ เขาชอบท่าทางอย่างลี่เฟย เช่นนั้นนางต้องทำตัวทึ่มทื่อต่อไปจึงจะดี!

นางจดจำชื่อลี่เฟยนี้เอาไว้ คิดว่ากลับไปแล้วจะสืบให้กระจ่างว่าลี่เฟยเป็นคนเช่นไร

หลังกินอาหารเจแล้ว ฮ่องเต้กับฮองเฮาก็เดินทางกลับวัง ตอนกลับก็เป็นเช่นเดียวกับตอนมา มีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยเฝ้าดูอยู่ริมทาง แต่หลายปีนี้มามีการลุกฮือต่อต้านไปทั่วไม่น้อย คนที่ต้องการลอบสังหารฮ่องเต้มีมากมายยิ่ง ทั่วเมืองหลวงมีการเตรียมการป้องกันอย่างเข้มงวด กองทหารรักษาพระองค์ล้อมถนนเฝ้าระวัง ชาวบ้านที่มาชมความคึกคักทำได้เพียงเฝ้ามองจากที่ไกลๆ

เสิ่นหุยเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ จากนั้นก็มองเห็นบิดากับมารดาที่ยืนอยู่ในกลุ่มคน

เสิ่นหุยตกตะลึง

ในกลุ่มคนที่เบียดเสียด มารดาประคองบิดา ทั้งสองกำลังจ้องตรงมาที่นาง