ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 3

บิดากับมารดามาตั้งแต่เมื่อใด หรือตอนที่นางออกจากวังหลวงพวกเขาก็ยืนอยู่ที่ริมทางแล้ว และรออยู่ตลอดจนนางออกจากศาลบรรพชนเดินทางกลับวังหลวง

ขาของบิดาเคยได้รับบาดเจ็บหนักในสนามรบ อากาศหนาวชื้นทำให้เขาเจ็บปวดยากจะทนไหว ยิ่งไปกว่านั้นอากาศหนาวเช่นนี้ยังยืนอยู่ข้างนอกนานเพียงนี้อีก…

เสิ่นหุยตาแดงก่ำ เกือบทนไม่ไหวปล่อยน้ำตาไหลอย่างปวดใจ

แต่มีคนมากมายมองนางอยู่ นางจะร้องไห้ไม่ได้

เล็บจิกลงบนฝ่ามือ นางฝืนกลั้นน้ำตากลับลงไป

“ฮองเฮาเป็นอะไรหรือ” ฮ่องเต้ถาม

เสิ่นหุยขยี้ตา ขมวดคิ้วพลางพูดว่า “ลมพัดจนเจ็บตาเพคะ!”

ฮ่องเต้มองนางคราหนึ่ง เห็นว่าแม้หางตาของนาวจะแดง แต่ดวงตากลับกระจ่างใส จึงส่งเสียงตอบรับแล้วเลื่อนสายตาไปมองสำรวจชาวบ้านริมทางอย่างไม่ใส่ใจ

เสิ่นหุยหันหน้ามามองบิดากับมารดาอย่างเป็นห่วง นางยกมุมปากขึ้นช้าๆ ปั้นรอยยิ้มที่ทำให้บิดากับมารดาสบายใจมากที่สุดออกมา

ไม่ช้าเกี้ยวมังกรก็เคลื่อนผ่านบิดากับมารดาที่ยืนอยู่ริมทาง เสิ่นหุยเม้มริมฝีปาก ต่อให้อาลัยอาวรณ์เพียงใดก็หันหน้าไปมองไม่ได้แล้ว…

ดวงตากระจ่างใสของเสิ่นหุยเผยแววโศกสลดในชั่วพริบตา

แต่ว่าเมื่อคิดถึงกฎเกณฑ์ หลังพระราชพิธีแต่งตั้งฮองเฮา วันมะรืนฮองเฮาต้องจัดงานเลี้ยง นางก็จะได้พบบิดากับมารดาแล้ว พอคิดถึงตรงนี้จิตใจที่เศร้าหมองของเสิ่นหุยจึงมีแสงสว่างปรากฏขึ้นเล็กน้อย

เกี้ยวมังกรที่ฮ่องเต้กับฮองเฮาประทับหายลับไปจากสายตา สองสามีภรรยาสกุลเสิ่นก็หันกายกลับอย่างอาลัยอาวรณ์

“ท่านแม่ทัพผู้เฒ่า!” บุรุษที่แต่งตัวเป็นทหารคนหนึ่งเดินไล่ตามมา

คนผู้นี้ชื่อจ้าวชั่งจิ่ว เสิ่นหยวนหงรู้จักอีกฝ่ายตอนนำทัพมาหลายปีแล้ว จึงพยักหน้าเป็นการทักทาย

จ้าวชั่งจิ่วขยับเข้าใกล้แล้วพูดโอดครวญเสียงเบาว่า “เขาอู้หลันมีหิมะถล่ม ทำลายเส้นทางสำคัญไปถึงเมืองชายแดนเฉินโจว ฎีกาที่นำถวายเงียบหายไร้ข่าวคราวทั้งหมด วันนี้จึงได้ยินว่าถูกขันทีฝ่ายราชพิธีเก็บเอาไว้ ไม่ได้ส่งไปที่เบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท! เผยไหวกวงขันทีผู้นี้ฝ่ามือค้ำฟ้าได้จริงๆ! ท่านแม่ทัพผู้เฒ่า ท่านว่าเรื่องนี้ควรจะทำเช่นไรดี”

จะทำเช่นไรดีหรือ

เสิ่นหยวนหงชะงักฝีเท้า หันกายไปมองขบวนเกี้ยวมังกรที่เคลื่อนไปไกลนานแล้ว

หากเป็นในยามปกติเขาต้องร่วมมือกับจ้าวชั่งจิ่วก่นด่าขุนนางกับขันทีที่ใช้อำนาจส่งเดชและวางแผนว่าจะปราบปรามความวุ่นวายทำเรื่องให้ถูกต้องได้อย่างไร แต่เวลานี้เขาเพียงอยากกลับจวนนั่งลงพักให้มากสักนิด ฟังหลานสาวท่องตำรายังดีกว่าฟังเรื่องที่ไม่สบายใจเหล่านี้

เสิ่นหยวนหงเงยหน้าขึ้นมองเมฆดำหนาทึบ

อากาศกำลังจะเปลี่ยนแล้ว

ฤดูหนาวปีนี้หนาวกว่าที่ผ่านมา พายุหิมะก็มาก สภาพอากาศพอคิดจะเปลี่ยนก็เปลี่ยน ผืนฟ้าราชวงศ์ต้าฉีนี้ใครจะรู้ว่าจะมืดดำลงเมื่อใด

“ต่อให้ฎีกาส่งไปถึงเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาทก็ใช่ว่าจะมีประโยชน์” เสิ่นหยวนหงเอ่ยด้วยเสียงกลัดกลุ้ม

“อะไรนะ” จ้าวชั่งจิ่วคิดไม่ถึงว่าเสิ่นหยวนหงจะพูดเช่นนี้ ที่ตกใจยิ่งกว่าคือไม่คิดว่าแม่ทัพผู้เฒ่าที่แต่ไหนแต่ไรจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ปกป้องแผ่นดินจะเอ่ยวาจาที่ไม่เคารพเช่นนี้ออกมาได้

จงรักภักดีต่อฮ่องเต้ปกป้องแผ่นดินหรือ