ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 4

‘ขอบคุณความรักจากแม่นางเจียง แต่ว่าข้ามีคนในใจแล้ว’ เซียวมู่พูด

เจียงเยวี่ยเหลียนเค้นถามต่อ

ใบบัวเสียดสีสวบสาบพร้อมคำตอบของเซียวมู่ที่ดังขึ้น

‘คุณหนูสามสกุลเสิ่น’ เซียวมู่หยุดเล็กน้อยแล้วเอ่ยชื่อของนางอย่างจริงจัง ‘เสิ่นหุย’

เจียงเยวี่ยเหลียนร้องไห้จากไป ตัดความคิดเพ้อฝันทุกอย่างทิ้งก่อนจะแบกรับภาระหน้าที่ของตระกูลเข้าวังไป

เซียวมู่ทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาทันใด ไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับเสิ่นหุยอย่างไร อีกทั้งกลัวจะทำให้นางตกใจ เขาจึงหันกลับไปมองนาง

เรือโยกไหวเล็กน้อย คลื่นน้ำแผ่วเบา ใบหน้าของเสิ่นหุยโผล่ออกมาจากหน้าต่างไม้ นางเท้าคางยิ้มจนดวงตายกโค้ง ในดวงตากระจ่างใสราวกับมีดวงดาวเปล่งประกาย

‘ญาติผู้พี่ ท่านผลักข้าออกไปเป็นข้ออ้างอีกแล้ว!’

เซียวมู่มองนางอย่างอ่อนโยน ยิ้มแต่ไม่พูดไม่จา

ตอนที่พี่ชายตายในสงคราม เสิ่นหุยร้องไห้จนแทบจะรักษาโรคเก่าไม่ได้ เซียวมู่เฝ้าอยู่ข้างเตียงของนาง ตาแดงก่ำพลางพูดว่า ‘อาหุย เหตุใดถึงร้องไห้ พี่ชายสองคนของเจ้าไม่อยู่แล้ว แต่ยังมีข้าอยู่มิใช่หรือ”

ด้วยเหตุนี้เสิ่นหุยจึงนับถือเขาเป็นพี่ชายแท้ๆ

เสิ่นหุยตอนเด็กอ่อนแอ ก่อนอายุสิบขวบไม่เคยออกจากห้องของตนเอง จนกระทั่งเลยสิบขวบนางจึงพอจะ ‘ยืนได้อย่างมั่นคง’ ทุกคนในครอบครัวรักใคร่ทะนุถนอมนางไว้ในฝ่ามือ ปกป้องนางเป็นอย่างดี และเลี้ยงดูนางจนเป็นคนบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ยิ่งไปกว่านั้นตอนนั้นนางอยู่ในวัยสิบสามสิบสี่ปี ยังไม่ประสีประสา

ตอนนั้นแม้จะไม่เข้าใจ แต่ภายหลังก็เข้าใจได้แล้ว

พระราชโองการส่งไปถึงเจียงหนาน นางยืนอยู่ใต้ชายคาเรือน ฟังเสียงร้องคร่ำครวญของท่านยายอย่างงุนงง และได้ยินการทะเลาะโต้แย้งของเซียวมู่กับท่านลุงเขย

ตอนเด็กนางล้มป่วยจนทนไม่ไหวร้องไห้น้ำมูกไหลบ่อยครั้ง ญาติผู้พี่พูดหยอกเย้านาง บอกว่าตัวเขาไม่มีวันร้องไห้

และเสิ่นหุยเคยเห็นเซียวมู่ร้องไห้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น

เขาร้องไห้อย่างหนัก นั่งอยู่บนพื้นแล้วถามนางทันใดว่า ‘อาหุย ข้าต้องทำเช่นไร’

ทำเช่นไรได้เล่า เสิ่นหุยไม่รู้จริงๆ ในใจนางรู้สึกเศร้าและหวาดกลัว แต่นางทำได้เพียงยกมุมปากขึ้นช้าๆ เผยรอยยิ้มที่ทำให้คนเห็นสบายใจออกมา

เหมือนตอนเด็กคนในครอบครัวกังวลเรื่องสุขภาพของนาง ทุกครั้งที่นางเจ็บปวดอย่างรุนแรง เพื่อไม่ให้คนในครอบครัวเสียใจก็จะยิ้มเช่นนี้ ขอเพียงนางยิ้ม คนในครอบครัวจึงจะยิ้มได้