ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 4

จากเจียงหนานมาถึงเมืองหลวงระยะทางยาวไกล เซียวมู่เป็นคนมาส่งนาง

ตั้งแต่เด็กนางชอบที่จะได้พบเซียวมู่ เพราะญาติผู้พี่มักจะยิ้มแล้วมองนาง เวลาเขายิ้มน่ามองอย่างยิ่ง ทำให้รอบข้างรู้สึกอบอุ่นตามไปด้วย

แต่ระหว่างทางเซียวมู่ไม่ได้ยิ้มสักครั้ง

หนึ่งวันก่อนเสิ่นหุยเข้าวัง เซียวมู่ตาแดงก่ำพูดกับนางว่า ‘อาหุย เจ้ารอข้า’

เสิ่นหุยยิ้มจนตายกโค้ง ยังคงมีท่าทางบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเช่นในวันวาน แต่นางไม่ได้ตอบกลับ

“เหนียงเหนียง รีบลงมาล้างหน้าหวีผมแล้วค่อยปีนขึ้นเตียงเถิดเพคะ” สือซิงเข้ามาแล้วพร่ำบ่น

เสิ่นหุยกะพริบตา ได้สติกลับมาอีกครั้ง ริมฝีปากโค้งขึ้นช้าๆ ยิ้มให้สือซิงแล้วพูดกระเง้ากระงอดเสียงอ่อนหวาน

“นอนเพียงหนึ่งเค่อจากนั้นค่อยไปล้างหน้าหวีผม!”

นางจะตอบรับได้อย่างไร

มีคนเคยพูดกับพี่รองของนางเช่นนี้ พี่รองก็ตอบรับแล้วรอคอย รอคอยจนตาย

ตายอยู่ที่ตำหนักหย่งเฟิ่ง ตำหนักนี้ ที่ห้องนี้ บนเตียงหลังนี้

นางจึงตอบรับไม่ได้

เสิ่นหุยรู้ว่าหากครั้งนี้นางหกล้มหรือล้มป่วย ไม่มีใครจะสามารถช่วยนางได้แล้ว

ไม่มีความหวังก็จะไม่ผิดหวัง

เสียเวลาตนเองไม่ว่า ยังเสียเวลาคนอื่นด้วย

วันต่อมา เผยไหวกวงเพิ่งมาถึงตำหนักหยวนหลง ฮ่องเต้ก็พูดโอดครวญกับเขา

“ผิงหนานอ๋องคิดก่อกบฏ! คิดจะชิงบัลลังก์ของเรา! โจรกบฏเช่นนี้ไม่สมควรถูกลงโทษด้วยการใช้ห้าม้าแยกร่างหรือ ขุนนางอาวุโสกลุ่มนั้นคิดจะให้เราเห็นแก่ความเป็นพี่น้องลงโทษด้วยความเมตตา น่าขัน!“

ฮ่องเต้กริ้วจนเดินวนไปมาในตำหนัก ระหว่างนั้นก็ขว้างปาสิ่งของใกล้มือ

เผยไหวกวงมองด้วยสายตาเย็นชา