ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 4

ฮ่องเต้เรียกตัวเผยไหวกวงมาไม่ใช่ด้วยเรื่องนี้ เขาสะกดกลั้นความเคืองโกรธแล้วถามอีกฝ่ายว่า “ยาอายุวัฒนะเมื่อใดจะทำออกมาได้กันแน่”

เผยไหวกวงขมวดคิ้ว แสดงสีหน้าลำบากใจออกมาหลายส่วนแล้วพูดว่า “ขาดกระสายยาหนึ่งตัวพ่ะย่ะค่ะ แต่กระสายยาประหลาดมาก อาจไม่มีประโยชน์จริงก็ได้ ดังนั้นต้องศึกษาใหม่…”

“กระสายยาอะไร” ดวงตาของฮ่องเต้เปล่งประกายขึ้นมา ตัดบทคำพูดของเขา

“ผงเลือดเนื้อกระดูกเครือญาติ” เผยไหวกวงเอ่ยลากเสียงทีละคำ

ฮ่องเต้ตกใจ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงตัดสินใจ “ผิงหนานอ๋องกล่าวอ้างว่าจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ยึดมั่นคุณธรรม นี่เป็นโอกาสให้เขาได้แสดงความจงรักภักดีที่ดีที่สุดมิใช่หรือ”

มุมปากของเผยไหวกวงมีรอยยิ้มเย็นชาแฝงการเยาะหยันที่แทบไม่สังเกตเห็น เขาเอ่ยชมว่า “ฝ่าบาททรงพระปรีชา”

นางกำนัลขันทีที่คอยปรนนิบัติในตำหนักหลุบตาอย่างนอบน้อม แต่ในใจกลับรู้สึกเศร้า

เพราะผิงหนานอ๋องกับฮ่องเต้เป็นพี่น้องมารดาเดียวกัน

ตอนเผยไหวกวงออกมาจากตำหนักหยวนหลงเป็นเวลาพลบค่ำ มีหิมะตกลงมาแล้ว

หวังไหลจะกางร่มให้เขา แต่เขากลับปฏิเสธ

เขาไม่ได้ขอเกี้ยว แต่เดินเท้ากลับไป

ระหว่างทางนางกำนัลขันทีเห็นเผยไหวกวงต่างไม่กล้าหายใจแรง หากไม่หลบเลี่ยงไปให้ไกลก็หมอบคารวะบนพื้นอย่างนอบน้อม

หวังไหลเดินตามหลังเผยไหวกวง ขณะมองแผ่นหลังโดดเดี่ยวของเขาก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง

ขันทีในวังหลวงนี้มีสองประเภท

ประเภทแรกคือทำความผิด ได้รับการลงทัณฑ์ในวังอย่างช่วยไม่ได้

ประเภทที่สองคือทางบ้านยากจน จึงส่งบุตรเข้ามาแลกข้าวสารประทังชีวิต

แล้วจั่งอิ้นเล่า

หวังไหลไม่รู้ ไม่มีใครรู้

คนที่เกลียดแค้นเผยไหวกวงมีมาก คนที่ประจบเอาใจเผยไหวกวงกลับมีมากยิ่งกว่า คนเหล่านี้จะพยายามสืบหาเบื้องลึกเบื้องหลังของเผยไหวกวง อาจเพื่อรู้เขารู้เรา หรืออาจเพื่อทำตามความชอบของเขา

แต่ไม่มีผู้ใดสืบหาจนทราบอดีตของเผยไหวกวง

เผยไหวกวงดูเหมือนจะไม่มีอดีต