ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 4

เหล่าขันทีรุ่นเล็กจำนวนมากต่างหานางกำนัลมาเป็นคู่ในนาม เหล่ากงกง ที่มีตำแหน่งสูงเล็กน้อยจะสร้างคฤหาสน์ไว้นอกวัง ถึงขั้นแต่งภรรยาเลี้ยงดูบุตร ด้วยอำนาจบารมีของเผยไหวกวงในตอนนี้เขายิ่งควรเป็นเช่นนี้ ฮ่องเต้เองก็เคยมอบขุนนางหญิงที่มีความโดดเด่นเป็นเลิศในวังให้เขาเช่นกัน แต่ว่าเขาปฏิเสธ

เขาไม่มีคฤหาสน์อยู่นอกวัง ไม่เคยแต่งภรรยา ไม่มีญาติ และไร้สหาย

เดิมทีแม้แต่บุตรบุญธรรมก็ไม่มี แต่เพราะความนิยมการคารวะบิดาบุญธรรมในวัง เหล่าขันทีรุ่นเล็กต่างพากันเข้ามาพูดอย่างอ่อนหวานเรียกเขาว่าบิดาบุญธรรม เขาก็ไม่เห็นจะดีใจสักเท่าใด หากเป็นตอนอารมณ์ไม่ดี ขันทีรุ่นเล็กที่เรียกส่งเดชไม่แน่ว่าอาจสิ้นชีวิตก็ได้ หลายปีมานี้จึงไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปเรียกเขาว่าบิดาบุญธรรมแล้ว

หวังไหลคิดว่าตนเองไม่เข้าใจความคิดของจั่งอิ้นสักนิด

หากบอกว่าเขาไม่รักอำนาจบารมี ใครจะเชื่อเล่า เชื้อพระวงศ์ในราชสำนักถูกเขาครอบงำจนหมดสิ้น

แต่เผยไหวกวงกลับดูเหมือนไร้ความปรารถนาไร้ความต้องการปานนั้น

ใกล้วันปีใหม่แล้ว นางกำนัลขันทีทำน้ำแข็งแกะสลักไว้ทุกหนแห่ง

หวังไหลรู้สึกว่าจั่งอิ้นเหมือนน้ำแข็งแกะสลักเหล่านั้น ไม่มีความอบอุ่นและไม่มีหัวใจ

เขาส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว

ไม่ๆๆ หากมีแสงอาทิตย์เพียงพอ น้ำแข็งแกะสลักก็ละลายได้ กลายเป็นน้ำหนึ่งแอ่ง

จั่งอิ้นไม่มีทางเป็นเช่นนั้น

หลิวหมัวมัวรายงานตามความสัตย์จริงว่า “ฮองเฮาไม่ยอมเรียนเจ้าค่ะ ลี่เฟยร่ายรำหนึ่งรอบ ฮองเฮาก็อ้างว่าพระวรกายไม่สู้ดี แม้แต่ชุดร่ายรำก็ไม่ยอมเปลี่ยน วิชาของบ่าวบรรยายได้เพียงครึ่งเค่อก็อ้างว่าปวดพระเศียร ฮองเฮาทรงถูกเลี้ยงดูมาในตระกูลสูงศักดิ์ อีกทั้งพระชนมายุยังน้อย ไร้ซึ่งประสบการณ์ ยังคงเขินอายอยู่”

เขินอาย?

เผยไหวกวงก้าวเข้าไปในตำหนักก็เห็นท่าทางของฮองเฮาน้อยที่พยายามเผชิญหน้ากับเขาอย่างชัดเจน

เขาไม่มีความอดทนในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ จึงพูดตามตรงว่า “ฝ่าบาททรงให้เวลาเหนียงเหนียงเพียงสิบห้าวัน”

เสิ่นหุยใช้วิชาประวิงเวลาอีกครั้ง “วันนี้ข้าไม่สบาย วันพรุ่งนี้ข้าจะเรียนเอง เย็นมากแล้ว ข้าจะอาบน้ำพักผ่อนแล้ว”

เผยไหวกวงพยักหน้า “กระหม่อมจะปรนนิบัติเหนียงเหนียงสรงน้ำเองพ่ะย่ะค่ะ”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 11 มี.ค. 69