ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 4

นั่นเป็นตอนที่นางอยู่ที่หอยวนยาง คืนนั้นเป็นคืนที่นางต้องเสียความบริสุทธิ์ บุรุษที่อยากจะซื้อคืนแรกของนางนั่งล้อมอยู่เบื้องล่างแท่นกลม นางเลือกร่ายรำเพลง ‘บัวหล่นลอยน้ำ’ นี้ เดิมทีการร่ายรำไม่ได้ใช้ชื่อนี้ แต่ใช้ชื่อว่า ‘บุปผาแรกแย้ม’ บุรุษที่ซื้อคืนแรกของนางเป็นคนตั้งชื่อที่ไพเราะเช่นนี้ให้

แท้จริงแล้วนั่นเป็นการร่ายรำยั่วยวนที่คล้ายกับการร่ายรำเปลื้องผ้า

สอนฮองเฮาผู้สูงศักดิ์ให้ร่ายรำยั่วยวนหรือ นี่…

แม้ลี่เฟยจะตกใจ แต่นางเป็นคนฉลาด บนใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใด เพียงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ลี่เหนียงโง่เขลา แบกรับคำว่า ‘สอน’ ไม่ไหว บอกกล่าวฮองเฮาสักสองสามประโยคได้ก็ถือเป็นเกียรติอันใหญ่หลวงแล้วเพคะ!”

“จั่งอิ้นคิดการรอบคอบจริงๆ” เสิ่นหุยพูดประโยคที่ขัดกับใจคิดอย่างจริงจังต่อไป แน่นอนว่านางในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าการร่ายรำนั้นเป็นเช่นไร

ยามเสิ่นหุยพบเจอเรื่องที่แก้ไขไม่ได้ก็มักจะชอบประวิงเวลาเอาไว้ ประวิงได้กี่วันก็เท่านั้น อย่างเช่นตอนนี้ไม่ว่ากฎเกณฑ์มารยาทอะไรการร่ายรำอะไร วันหน้าค่อยพูดกัน ตอนนี้นางเพียงอยากให้เผยไหวกวงรีบจากไปเสีย

เขาอยู่ที่นี่ทำให้ห้องเย็นเยือกอย่างยิ่ง

หนาวโดยแท้

เผยไหวกวงมองเสิ่นหุยที่นั่งหลังตรงบนเก้าอี้อย่างเงียบๆ ดวงตาเย็นชาราวกับมองเห็นความคิดในใจฮองเฮาน้อยได้ เพียงแต่เขาคร้านจะเปิดโปงเท่านั้น

หลังจากเผยไหวกวงกับลี่เฟยจากไปแล้ว เสิ่นหุยก็ให้หลิวหมัวมัวไปพักผ่อนเช่นกัน วิชาอะไรการร่ายรำอะไร วันพรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกที

นางนวดเอวและท้อง รีบวิ่งเหยาะๆ ไปยังตำหนักชั้นใน เข้าไปที่เตียงนอน เตะรองเท้าทิ้งแล้วใช้ผ้าห่มห่อตัวอย่างแน่นหนา

เฉินเยวี่ยมองแผ่นหลังงดงามของเสิ่นหุยด้วยท่าทางเหม่อลอย ยามนี้ราวกับยังอยู่ที่เจียงหนาน นายหญิงของตนเองยังคงเป็นเด็กสาวที่ถูกทุกคนประคองไว้ในมือคนนั้น

แต่ว่าตอนนี้ไม่เหมือนที่ผ่านมาแล้ว

“เฉินเยวี่ย!” เสิ่นหุยหันมาเรียกนาง “จิ้งกุ้ยเฟยผู้นั้นแปลกเหลือเกิน เมื่อก่อนข้าเคยพบนางหรือไม่”

เฉินเยวี่ยถอนหายใจคราหนึ่ง ในใจเป็นทุกข์ ไม่รู้ว่าเมื่อใดนายหญิงจะเติบใหญ่เสียที นางเดินเข้าไปใกล้ จัดรองเท้าของอีกฝ่ายให้เรียบร้อย

“ข้างสะพานไม้ตรงสระบัวเขียว ข้ออ้างบนเรือ เหนียงเหนียงทรงจำไม่ได้แล้วหรือเพคะ”

เสิ่นหุยคิดอยู่ครู่ใหญ่จึงนึกออก นั่นเป็นเรื่องที่เจียงหนานปีที่แล้ว

ญาติผู้พี่พานางนั่งเรือผ่านสะพานไม้ยาวไปขุดรากบัวมากิน นางนั่งอยู่บนเรือที่ลอยโอนเอนเล็กน้อย มองใบบัวสีเขียวที่แผ่ขยายไร้ขอบเขต ลมอบอุ่นพัดมา สรรพสิ่งเบ่งบาน

เจียงเยวี่ยเหลียนกับญาติผู้พี่ยืนพูดคุยกันบนสะพานไม้ ลมอบอุ่นพัดเอาคำพูดที่ขาดเป็นห้วงๆ ของพวกเขาลอยมาเข้าหูของนาง

‘…การคัดเลือกหญิงงามครั้งนี้ท่านพ่อวางแผนจะส่งข้าเข้าวัง ท่านไม่มีอะไรจะพูดกับข้าจริงหรือ’

‘เหตุใดท่านถึงใจดำเช่นนี้’

‘เยวี่ยเหลียนคิดมาตลอดว่าพวกเราเติบโตเป็นคู่กันมาแต่เด็ก ที่แท้ข้ารักไปเองข้างเดียวหรือ’

‘เซียวมู่ ขอเพียงคำพูดประโยคเดียวจากท่าน ข้าจะหาทางไปช่วงชิงเอง! คำพูดเพียงประโยคเดียว…ต่อให้ท่านมีใจชอบข้าเพียงเล็กน้อย ต่อให้เป็นการโกหก ข้าก็มีเหตุผลไปช่วงชิงได้…’

เสิ่นหุยฟังการระบายความในใจนั้นอย่างงุนงง แต่ก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดปานจะขาดใจของเจียงเยวี่ยเหลียน