ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 5

เฉินเยวี่ยเข้ามาถามนางว่าเป็นอะไรหรือไม่ นางเพียงสั่งให้เฉินเยวี่ยดับไฟด้วยน้ำเสียงกลัดกลุ้มเท่านั้น

วันพรุ่งนี้มีงานเลี้ยงในวัง เป็นโอกาสเพียงไม่กี่ครั้งที่จะได้พบบดามารดา นางต้องนอนพักผ่อนให้เพียงพอเพื่อให้สีหน้าดีขึ้นสักนิด จะให้บิดามารดาเป็นห่วงไม่ได้

แต่ว่านางนอนไม่หลับ

กลางคืนทั้งเงียบและมืด ในสมองของนางสับสนไปหมด

ในวังนี้หากส่งคนที่มีฐานะต่ำต้อยไปเข้าเฝ้าปรนนิบัติฮ่องเต้ หลังจากอาบน้ำแล้วจะมีเหล่าขันทีรุ่นเล็กตรวจร่างกายแล้วเอาผ้าห่มห่อตัว จากนั้นก็แบกไปบนเตียงมังกร นอกผ้าห่มที่ห่อตัวนั้นยังใช้แถบผ้าต่วนมัดไว้ด้วย รอฮ่องเต้มาถึงก็จะแก้แถบผ้าต่วนราวกับแกะของขวัญบรรณาการเปิดผ้าห่มออกแล้วชื่นชมตามใจชอบ

เสิ่นหุยยังไม่ได้เข้าวังก็เคยได้ยินเรื่องนี้ ตอนนั้นนางไม่เข้าใจอย่างยิ่ง หรือพูดได้ว่ารับไม่ได้

นางไม่เข้าใจว่าสตรีดีๆ ถูกเลี้ยงดูอย่างดีในบ้าน ทำตามกฎชายหญิงที่เมื่ออายุเลยเจ็ดขวบแล้วแม้แต่บิดากับพี่ชายก็จะไม่อยู่ใกล้ชิดกันเกินไป เหตุใดพอเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าปรนนิบัติฮ่องเต้กลับถูกขันทีกลุ่มหนึ่งตรวจร่างกายได้เล่า และทุกคนยังคิดว่าไม่มีอะไรไม่ถูกต้องอีกด้วย

บ่าวรับใช้ที่เล่าเรื่องนี้ให้นางฟังอธิบายว่า ‘เพราะขันทีไม่ใช่บุรุษ’

บ่าวรับใช้อีกคนหนึ่งหัวเราะ ‘ขันทีไม่ใช่คนด้วยซ้ำ’

เสิ่นหุยไม่เข้าใจว่าอวัยวะขาดไปส่วนหนึ่งก็ไม่ใช่คนแล้วหรือ มีหลักเหตุผลเช่นนี้ด้วยหรือ

ตอนนี้นางคิดถึงเผยไหวกวงขึ้นมาอีกครั้ง

เหตุใดคนเช่นเขาถึงเข้าวังมาเป็นขันทีเล่า

เสิ่นหุยเคยได้ยินบิดาเล่าว่าเผยไหวกวงยินดีเข้าวังมาเอง

เหล่าเด็กชายตัวเล็กตัวใหญ่เข้าแถวรอการชำระกาย นี่ไม่ใช่เรื่องดีอะไร ใครบ้างจะไม่ร้องไห้เจ็บปวดใจแทบขาด

แต่บิดาเพียงมองก็สังเกตเห็นเผยไหวกวงแล้ว

เด็กหนุ่มอายุสิบสี่สิบห้าปีเป็นช่วงอายุที่รู้ดีที่สุดว่าการชำระกายหมายความว่าอย่างไร เขายืนอยู่ในกลุ่มคนที่ร้องไห้คร่ำครวญ รูปโฉมหล่อเหลา ท่าทางสงบนิ่งเยือกเย็น แววตากระจ่างใสและมั่นคง ดูสะดุดตาเหลือเกิน

ขันทีผู้เฒ่าที่คอยลงชื่อรู้จักตัวอักษรไม่มาก ครุ่นคิดอยู่นานก็ลืมไปว่าตัวอักษร ‘เผย’ เขียนเช่นไร เขาเคาะสมุดบนโต๊ะ ถามเสียงแหลมว่า ‘เขียนชื่อตนเองเป็นหรือไม่’

บิดาเล่าว่าเผยไหวกวงไปดูสมุดลงชื่อนั้นคราหนึ่ง

ท่ามกลางตัวอักษรโย้เย้ไปมาเต็มหน้า ชื่อของเขาก็เหมือนเช่นตัวเขาที่ไม่เข้าพวกกับผู้ใดสักนิด

บิดาเล่าว่าลายมือของเขางดงามอย่างยิ่ง แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นศิษย์ของอาจารย์ชั้นเลิศ

เสิ่นหุยอ้าปากหาว พลิกตัวแล้วผล็อยหลับไปในที่สุด