ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 6

เผยไหวกวงหัวเราะเบาๆ เขามองเสิ่นหุย คิดถึงตอนที่เห็นนางครั้งแรก ร่างเล็กๆ นั่งอยู่บนเตียงมังกรคนเดียวห่อตัวด้วยผ้าห่มร้องไห้จนแทบไร้วิญญาณ แววตาที่นางมองเขาเหมือนเห็นเขาเป็นคนที่ช่วยชีวิต ใช้ดวงตาเปื้อนน้ำตาที่แฝงความหวังว่าจะได้รับการช่วยเหลือนั้นจ้องมองเขา แต่เพิ่งผ่านไปไม่กี่วันความกล้าของนางกลับเพิ่มขึ้นไม่น้อย

ทว่าท่าทางอยากต่อต้านอย่างดื้อรั้นและเงอะงะนั้นยังคงเหมือนเดิม

“ฮองเฮาทรงมีรับสั่งแล้ว พวกเจ้าทำงานชักช้าเช่นนี้หรือ” เผยไหวกวงเอ่ยปากพูดในที่สุด น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นพูดอย่างช้าๆ ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใด

เพียงชั่วพริบตาคนที่นิ่งเป็นรูปสลักก่อนหน้านี้ก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง

เสิ่นหุยเหมือนร่างกายหมดเรี่ยวแรง พอลมเย็นพัดมานางถึงได้รู้สึกว่าตนเองมีเหงื่อเต็มแผ่นหลัง นางยืนอยู่ตรงนั้น เม้มริมฝีปากมองคนเหล่านี้

คนที่ประคองฮ่องเต้ คนที่ไปเชิญหมอหลวง คนที่หามเกี้ยวมังกร คนที่เก็บกวาดโต๊ะที่เละเทะ…

เผยไหวกวงเดินไป เขาก้มตัวลงไปเก็บผ้าคลุมไหล่สีเหลืองบนพื้นมาคลุมให้เสิ่นหุยอีกครั้งอย่างช้าๆ จากนั้นก็โน้มกยเล็กน้อยแล้วยื่นแขนให้นาง

“เหนียงเหนียง?”

เสิ่นหุยหันหน้าไปมอง จากนั้นก็วางมือลงบนแขนของเขา ฝืนทนไม่ให้มือสั่น ปล่อยให้เขาประคองกลับไป

นางไม่มีแรงแล้วจริงๆ

เสิ่นหุยหลุบตาลง มองดูเงาคนสองคนบนพื้นสีทองอร่าม ในใจคิดว่าเขาน่าจะรู้ความ ‘แข็งนอกอ่อนใน’ ของนาง เพราะมือของนางที่วางบนแขนของเขาสั่นเล็กน้อยอยู่ตลอดเวลา

ทนไม่ไหว…

เผยไหวกวงเลื่อนสายตาออกจากร่างของเสิ่นหุย เขามองไปข้างหน้า กวาดตามองขุนนางราชสำนักตรงโต๊ะจัดเลี้ยงอย่างเย็นชา มองดูใบหน้าเหล่านั้นที่บ้างก็โกรธเกรี้ยวบ้างก็ผิดหวังบ้างก็หวาดกลัว

หึ สาแก่ใจจริงๆ

งานเลี้ยงในวังจบลงแล้ว ขุนนางใหญ่รีบพาครอบครัวออกจากวัง แต่ละคนมีสีหน้ากลัดกลุ้ม ระหว่างนั้นได้ยินเสียงถอนหายใจอยู่บ้าง

วันนี้คนที่รับเคราะห์แม้จะไม่ใช่ตนเอง แต่มีฮ่องเต้เช่นนี้จะไม่กลัดกลุ้มทุกข์ใจทุกวันได้อย่างไร ขุนนางทัดทานไม่รู้ว่าถูกสังหารไปกี่คนแล้ว และไม่รู้ว่าวันนี้จะมีขุนนางผู้จงรักภักดีอีกกี่คนที่คิดจะเกษียณกลับบ้านเกิด

เห็นว่าใกล้จะเดินเข้าใกล้รถม้าของจวนตนเองแล้ว เสิ่นหยวนหงจึงชะงักฝีเท้า “เจ้าไปรอบนรถม้าก่อน ข้าจะกลับไปสักครู่”

“กลับไปทำอะไร เวลานี้ไปพบอาหุยอีกเกรงว่าจะไม่เหมาะ!” เสิ่นฮูหยินพูด

เสิ่นหยวนหงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงพูดตามความสัตย์จริงว่า “ไปหาเผยไหวกวง”

เสิ่นฮูหยินตกใจ “ท่านจะไปหาเขาเพื่ออันใด”

เสิ่นหยวนหงไม่รู้เช่นกันว่าหากตนเองเอา ‘บุญคุณ’ เล็กน้อยในตอนนั้นออกมาใช้ ขันทีดูแลพระราชลัญจกรที่มือค้ำฟ้าได้ในตอนนี้จะยอมตอบแทนหรือไม่

แต่เขามีเสิ่นหุยเป็นบุตรเพียงคนเดียว เพื่อบุตรสาวคนเล็ก ต่อให้ต้องเสียศักดิ์ศรี ครั้งเขานี้ย่อมต้องไป