ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 87-88

เผยไหวกวงกลับมาถึงเรือนในช่วงบ่าย เขาเห็นเสิ่นหุยนั่งหันข้างอย่างเกียจคร้านอยู่บนม้านั่งยาวใต้ชายคา เอนกายพิงราวกั้น นางสวมชุดกระโปรงสีฟ้านวลเนื้อนุ่ม งอขาข้างหนึ่งเล็กน้อยเหยียบอยู่บนม้านั่งยาว เผยให้เห็นเท้าที่สวมเพียงถุงเท้าแพร ไม่รู้ว่าเพราะกลัวจะต้องลมเย็นจนเป็นหวัดใช่หรือไม่ นางจึงหยิบชุดคลุมสีแดงของเขามาคลุมไว้ตรงเอวด้านหน้า

นางคงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ จึงมานั่งที่นี่รอให้ผมยาวราวเส้นไหมของนางแห้งสนิท

นางถือหนังสืออยู่ในมืออ่านอย่างจดจ่อยิ่ง แม้เผยไหวกวงเข้ามาใกล้ก็ยังไม่รู้ตัว

เมื่อเผยไหวกวงเดินเข้ามาใกล้กว่าเดิม จึงพบว่าบนม้านั่งยาวข้างกายเสิ่นหุยยังวางสุราไว้หนึ่งไหเล็กอีกด้วย

ผมดำปอยหนึ่งห้อยลงมา ตกลงบนหนังสือในมือของเสิ่นหุย นางจึงยกมือขึ้นจับปอยผมไปทัดไว้หลังใบหู จากนั้นก็คลำหาไหสุราใบเล็กข้างกายแล้วยกขึ้นดื่มหนึ่งคำ

ความเผ็ดร้อนของสุรากระจายไปทั่วปาก เสิ่นหุยหรี่ตาลงเล็กน้อยเหมือนจะดื่มด่ำกับรสหอมหวาน จากนั้นก็วางไหสุราเล็กลงแล้วพลิกหน้าหนังสือ

ทว่านี่เป็นหน้าสุดท้ายแล้ว ไม่มีหน้าอื่นอีกแล้ว

เสิ่นหุยมองดูหน้ากระดาษที่ว่างเปล่า รู้สึกงุนงงเล็กน้อย พอได้สติกลับมาจากบทละครก็พบว่าเผยไหวกวงยืนมองนางอยู่ใต้ชายคานานเพียงใดก็ไม่รู้

นางยิ้มจนดวงตายกโค้งด้วยความเขินอายเล็กน้อย “ท่านกลับมาเมื่อใด”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์สุราหรือไม่ สองตาของนางจึงไม่แจ่มใสไร้เดียงสาเช่นเคย แต่ดูสะลึมสะลือง่วงงุน

“เพิ่งกลับมาพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าอ่านบทละครกำลังสนุก แต่กลับไม่มีต่อเสียแล้ว ท่านไปที่ร้านขายหนังสือกับข้าหาเล่มที่สองด้วยกันได้หรือไม่”

ตอนที่เสิ่นหุยเพิ่งมาถึงตำบลนี้ก็ตกใจอย่างยิ่งที่พบว่าแม้ที่นี่จะเล็กมาก แต่มีร้านขายหนังสือเก่าแก่อยู่ร้านหนึ่ง ในร้านมีหนังสืออยู่ไม่น้อย

เผยไหวกวงส่งเสียงตอบรับแล้วยอบกายนั่งลงตรงหน้าเสิ่นหุย จับข้อเท้าของนาง ใช้ฝ่ามือลูบถุงเท้าแพรของนางให้เรียบแล้วสวมรองเท้าให้

เสิ่นหุยหาเล่มที่สองของบทละครที่อ่านในวันนี้พบแล้ว และซื้อเพิ่มเติมอีกสองสามเล่ม นางคิดว่าอีกไม่นานก็จะถึงเมืองกวนหลิงแล้ว ควรเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้คนข้างกาย จึงดึงตัวเผยไหวกวงไปเดินดูร้านค้าอื่นๆ อีก

น่าเสียดายว่าของที่ขายในตำบลนี้ไม่มีอะไรเข้าตา เสิ่นหุยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

“ก่อนลงเรือต้องผ่านสถานที่เจริญรุ่งเรืองหลายแห่ง ถึงตอนนั้นค่อยเลือกของให้นางกำนัลของพระองค์ก็ได้” เผยไหวกวงพูดขึ้นทันใด

เสิ่นหุยมองเขาด้วยความตกใจเล็กน้อย ตอนที่นางดึงตัวเผยไหวกวงไปเดินดูร้านค้าไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น แต่เขากลับเดาได้ว่านางอยากจะซื้อของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้คนข้างกาย

“ได้”

ทั้งสองคนไม่ได้กลับไปทันที แต่ไปที่ร้านยาแห่งหนึ่ง

แม้ว่าสุขภาพของเสิ่นหุยจะดีขึ้นมากกว่าตอนเด็ก แต่นางยังคงต้องกินยาอยู่เป็นระยะ ปกติแล้วคนข้างกายจะเป็นคนไปซื้อยา แต่ในวันนี้บังเอิญผ่านทาง นางจึงไปซื้อยาด้วยตนเอง

ตอนกำลังจะจากไป เสิ่นหุยบังเอิญเหลือบไปเห็นหนังสือที่หลงจู๊ร้านยาอ่านอยู่ หนังสือนั้นมีชื่อว่า ‘บันทึกไข้รากสาดน้อยของฟั่นลู่’

อวี๋จั้นตามหาหนังสือเล่มนี้มานานแล้ว!

เสิ่นหุยรู้สึกยินดี จึงรีบถามว่า “หลงจู๊ ขายหนังสือเล่มนี้ให้ข้าได้หรือไม่”

หลงจู๊ส่ายหน้ารัวเร็ว “ไม่ได้ๆ ให้เงินเท่าใดก็ไม่ขาย นี่เป็นหนังสือที่บิดาข้าทิ้งไว้ให้ข้า ให้ข้าได้ศึกษาดีๆ เถิด”

หนังสือเล่มนี้หายากมาก ได้ยินหลงจู๊พูดเช่นนี้ เสิ่นหุยก็ครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดว่า “หลงจู๊ ท่านให้ข้ายืมสักสองวันได้หรือไม่ อีกสองวันข้าจะนำมาคืนแน่นอน!”

หลงจู๊ร้านยาไม่ใช่คนใจแคบ ได้ยินเสิ่นหุยพูดเช่นนี้ย่อมต้องตกลง พร้อมกำชับนางซ้ำๆ ว่าต้องนำมาคืน

เสิ่นหุยไม่อยากบังคับฝืนใจใคร ดังนั้นนางจึงตัดสินใจจะคัดลอกหนังสือเล่มนี้แล้วนำไปให้อวี๋จั้น

“แน่นอนอยู่แล้ว! ขอบคุณหลงจู๊มาก!” เสิ่นหุยยิ้มดวงตายกโค้ง พูดขอบคุณอย่างจริงใจ

เผยไหวกวงกวาดตามองใบหน้ายิ้มแย้มดวงตายกโค้งของเสิ่นหุยคราหนึ่ง

หลังจากที่เผยไหวกวงส่งเสิ่นหุยกลับไปแล้วก็ออกไปอีกครั้ง มีคนที่เขาต้องสังหารอีกหลายคน

เสิ่นหุยนั่งตรงหน้าต่าง รีบคัดลอกหนังสือ ‘บันทึกไข้รากสาดน้อยของฟั่นลู่’ อย่างไรเสียก็เป็นหนังสือที่ยืมมา นางอยากรีบคืนโดยเร็ว ยิ่งไปกว่านั้นนางก็ไม่ได้อยู่ที่นี่นานนัก

เสิ่นหุยคัดลอกอยู่นานจนกระทั่งกลางดึก ระหว่างนั้นบางครั้งรู้สึกเหนื่อยหรือเมื่อยข้อมือก็จะดื่มสุราเล็กน้อย

พูดไปก็แปลก นางไม่เคยดื่มสุรามาก่อน แต่หลายวันมานี้ได้ดื่มสุรา ได้ลิ้มรสความงดงามของสุราฤทธิ์แรง โดยเฉพาะความอบอุ่นจากมัน มักจะทำให้นางรู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง

สำหรับความรู้สึกมึนเมาเล็กน้อยนั้นก็ไม่เลวเช่นกัน

เผยไหวกวงกลับมาตอนปลายยามจื่อ

เมื่อเห็นเขากลับมา เสิ่นหุยก็หยุดคัดลอก ลุกขึ้นไปรับเขา จับมือเขาอย่างเป็นธรรมชาติแล้วถามว่า “ท่านกินอะไรมาหรือยัง อยากกินอะไรหรือไม่ หรือจะพักผ่อนเลย”

เผยไหวกวงเหลือบมองพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกบนโต๊ะที่ยังไม่ได้เก็บแล้วเหลือบมองสองแก้มของเสิ่นหุยที่ขึ้นสีแดงเล็กน้อย