ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 1-2

ทว่าเถ้าแก่ร้านผู้นั้นดูเหมือนจะอ่านความคิดของฉันออก เขาใช้มือซ้ายหยิบไก่ย่างมาตัวหนึ่ง วางไว้บนเขียง มือขวาตวัดมีดเป็นประกายงดงามในอากาศ จากนั้นก็สับลงไปอย่างแรง ไก่ย่างที่น่าสงสารหัวกับตัวแยกจากกันทันที เขาหันหน้ามามองฉัน เผยรอยยิ้มดุร้าย “แมวขโมยสมควรตาย กล้าขโมยกิน ข้าจะตัดหางเจ้าให้ขาดกระเด็น!”

ฉันมองมีดที่ส่งประกายวาววับในมือของเขา ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ขดหางหนีไปทันที

หลังจากวิ่งหนีไปหลายถนนโดยไม่กล้าหยุดพัก ฉันที่หิวจนเท้าทั้งสี่ไร้เรี่ยวแรงก็หมอบนิ่งอยู่กับพื้นอีกครั้ง ไม่อยากก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว บนท้องฟ้ามีนกบินมากมาย แต่ฉันไม่รู้จะไปจับพวกมันได้อย่างไร

ถ้าอีกาขาวยังอยู่ก็คงดี ฉันนึกถึงปีกที่ขาวสะอาดและจินตนาการถึงรสชาติดีเยี่ยมของมันแล้วแอบทอดถอนใจ

ท่ามกลางความสิ้นหวัง ฉับพลันนั้นก็มีเสียงคนพูดดังมา “อวี๋เอ๋อร์ เจ้าช่างหอมยิ่งนัก…”

ปลา…ปลาอยู่ที่ไหน

หูของฉันกระดิก รีบกระโดดขึ้นมาพลางเดินตามเสียงไป แล้วก็เห็นบ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมแสบจมูกหลังหนึ่ง ข้างในมีหญิงสาวคนหนึ่งไม่ได้สวมเสื้อผ้านั่งอยู่บนตักของชายหนุ่มที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าเช่นเดียวกัน หล่อนบิดขยับร่างไปมาพลางเอ่ยว่า “หอมก็ไม่ให้ท่านกิน…”

“อวี๋เอ๋อร์ หรือเจ้าอยากให้ข้าร้อนรุ่มใจตาย” ผู้ชายจับ ‘สิ่งของสองก้อน’ ตรงอกผู้หญิงซึ่งไม่รู้ว่าคืออะไร แล้วขยำขยี้ไปมา ทางหนึ่งขยำขยี้ทางหนึ่งก็เอ่ยวิงวอน “ให้ข้าเถิด…”

ผู้หญิงหน้าแดงขึ้นมาทันที ตีมือเขาแล้วบอก “คนชั่วร้าย รีบร้อนอะไร”

ฉันมองพวกเขาเริ่มกัดทึ้งกันและกันไปทั่วร่างของอีกฝ่ายตาไม่กะพริบ ดูเหมือนพวกเขาจะทะเลาะวิวาทกันอยู่ สู้กันไปสู้กันมา สู้ไปถึงบนเตียงที่อยู่ข้างๆ แล้วยังเอาม่านมุ้งลงด้วย

โอกาสดีแล้ว! ไปหาปลากิน!

รู้ดีว่าไม่อาจปล่อยให้โอกาสนี้ผ่านไป ฉันรีบกระโดดจากขอบหน้าต่างเข้าไปอย่างระมัดระวัง เดินวนข้างเตียงหลายรอบ ได้ยินเพียงเสียงครวญครางของผู้หญิงและเสียงหอบหายใจหนักของผู้ชายดังขึ้นมาไม่หยุด

“อา…เร็วหน่อย…เร็วขึ้นอีก…”

“อวี๋เอ๋อร์…ยังจะเอาอีกหรือไม่ เอาอีกหรือไม่”

“เอา…ข้ายังจะเอาอีก…พี่ชายที่แสนดี รีบให้ข้า…”

“ข้าดีกว่าหรือสามีของเจ้าดีกว่า”

“ท่านย่อมดีกว่าแน่นอน…เร็วอีกหน่อย”

ปลานั่น…อร่อยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ถึงขั้นต้องทะเลาะตบตีเพื่อแย่งชิง? เสียงของพวกเขาฟังดูแล้วมีความสุขและตื่นเต้นมาก ทำให้ฉันอดน้ำลายไหลไม่ได้ เพียงแต่ไม่กล้าเข้าไปแย่งกิน ได้แต่เดินวนไปวนมาอยู่ข้างเตียงด้วยความร้อนใจ