ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 1-2

บทที่สอง ปลาอยู่ที่ใด

 ลมพัดผ่านข้างหูฉันไปอย่างแรง ต้นไม้ที่อยู่รอบด้านถอยหลังไปคล้ายสายฟ้าแลบ เท้าทั้งสี่วิ่งห้อตะบึงไปราวกับเหยียบอยู่บนก้อนเมฆ กว่าจะหยุด ฉันก็ไม่รู้แล้วว่าตนเองอยู่ที่ไหน…ส่วนเด็กหนุ่มชุดขาวผู้นั้นก็ไม่เห็นเงาร่างไปนานแล้ว

บ้านอยู่ที่ไหนกันนะ ฉันที่หลงทางได้แต่หน้าม่อยคอตก และออกจะหิวโหย…

จมูกที่เฉียบไวสูดฟุดฟิดไปในอากาศ มีกลิ่นมนุษย์ลอยมาจากที่ไกลๆ ฉันรีบวิ่งไปข้างหน้า แล้วก็เห็นเมืองที่แปลกตาแห่งหนึ่ง

เป็นเมืองที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน…

รีบๆ ร้อนๆ วิ่งเข้าไป ฉันเห็นในเมืองมีคนมากมายเดินไปเดินมา ดูไม่ต่างอะไรกับถนนใหญ่ที่ใต้ตึกบ้านฉัน ที่น่าแปลกคือบ้านเรือนของที่นี่ดูเตี้ยเป็นพิเศษ ถนนก็แคบมาก ไม่มีรถราวิ่งไปวิ่งมา เหมาะสำหรับให้แมวอยู่อาศัยเป็นที่สุด

ที่แปลกยิ่งกว่านั้นก็คือที่นี่ไม่ว่าผู้ชายหรือผู้หญิง พวกเขาส่วนใหญ่ล้วนไว้ผมยาว ทั้งมัดผมเป็นรูปทรงประหลาด แล้วปักด้วยท่อนไม้หรือโลหะรูปทรงต่างๆ ทั้งยังสวมกระโปรง กระโปรงยาวจนลากพื้น

ฉันจำได้ ดูเหมือนเจ้านายเคยพูดว่าผู้ชายที่ไว้ผมยาวสวมกระโปรงเป็นกะเทย

ดังนั้นฉันจึงชี้ชัดได้อย่างเด็ดขาด ที่นี่จะต้องเป็นเมืองกะเทยแน่นอน ซึ่งจัดเป็นปีศาจชนิดหนึ่ง!

แต่…ปีศาจจะกินแมวหรือไม่ ฉันรู้สึกลังเลขึ้นมา ไม่ค่อยกล้าเข้าไปในโลกที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้ แต่กลิ่นหอมของอาหารที่โชยมาในอากาศ ทำให้ฉันที่หิวจนท้องร้องโครกครากลืมหมดสิ้นทุกสิ่งอย่าง…

ฉันก้มศีรษะ เดินอยู่บนถนนอย่างระแวดระวัง ใช้หางตาชำเลืองมองผู้หญิงและเหล่ากะเทยที่อยู่ด้านข้าง ดูเหมือนจะไม่มีใครสังเกตเห็นตัวตนของฉัน และไม่มีใครมากินฉัน ครั้นแล้วก็ระบายลมหายใจยาวเหยียด เชิดหน้ายืดอกก้าวอาดๆ ไปข้างหน้าเพื่อหาของกิน

เดินไปได้ไม่กี่ก้าวฉันก็เห็นร้านขายไก่ย่างร้านหนึ่ง เนื้อไก่ที่อยู่ในร้านย่างจนมีสีเหลืองเนื้อดูนุ่ม ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจ เถ้าแก่ที่ยืนอยู่ในร้านไม่ได้สวมกระโปรง เพียงสวมเสื้อตัวยาวกับกางเกงขายาว ดูเหมือนจะเป็นผู้ชายปกติ น่าจะอยู่ในขอบเขตที่พอสื่อสารกันได้

ฉันจึงวางท่าแบบแมวที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี นั่งสงบเสงี่ยมอยู่หน้าประตูร้านไก่ย่าง เบิกนัยน์ตาใสแจ๋วมองเถ้าแก่ที่กำลังเร่งมือทำงานพลางร้องเสียงใสกังวานออกมาคำหนึ่ง “เมี้ยว…”

เถ้าแก่เพียงกวาดตามองฉันแวบหนึ่ง ไม่ได้ใส่ใจแววตาเว้าวอนของฉัน

ฉันจึงตัดสินใจใช้วิธีประจบออดอ้อนที่ไม่มีใครต้านทานได้ นอนลงกับพื้นแล้วเกลือกกลิ้งไปมา เผยหนังท้องขาวนุ่มออกมา ทางหนึ่งเกลือกกลิ้ง ทางหนึ่งก็ส่งเสียงร้องประจบไม่หยุด “เมี้ยว…เมี้ยว…”

เถ้าแก่ยังคงใจแข็งดุจเหล็ก ไม่สะทกสะท้านหวั่นไหวแต่อย่างใด เขาโบกมือด้วยความรำคาญแล้วบ่นพึมพำ “แมวสกปรกมาจากที่ใด”

สกปรกตรงไหน ฉันหันกลับมามองตนเอง ขนสกปรกไปด้วยน้ำโคลนทั้งตัว เลียแล้วเลียอีก ทำอย่างไรก็เลียไม่สะอาดเสียที ได้แต่ทำหูลู่ลงด้วยความเสียใจ เดินก้าวหนึ่งหันหลังสามครั้งไปที่ข้างร้าน เตรียมจะขโมยไก่กิน…